De Vrije Ruimte

Vrijdag 11 mei. Iedereen wil verder. Niet stil staan waar je nu bent, maar je ontwikkelen, dingen kunnen die je eerst niet kon. Wij zien en ervaren dat iedere dag weer. Anne Sophie die de hele dag vragen stelt, spelletjes wil doen, in zich opneemt wat ze om zich heen zien, heel bewust bezig is met wat anderen doen. (Zo keek ze donderdagochtend een uur lang heel geïnteresseerd hoe oudere kinderen Kolonisten van Catan aan het spelen waren). Serra heeft nu een aantal weken Nieuwsbegrip gedaan. Ik zie dat het haar gemakkelijk afgaat: ze begrijpt de vragen meteen en schrijft zonder aarzelen de antwoorden op. Wordt het niet tijd voor een hoger niveau? Dat had ze zelf ook al bedacht. Vanaf volgende week gaan we dat proberen. Door dingen te doen, leer je ze en heb je ze -als het goed is- na een tijdje onder de knie en kun je verder. Miquel kwam bij ons als 11-jarige -hij is nu 15- en na jaren spelen met playmobil en kapla, bladeren in het Guiness book of Records, bereidt hij zich nu voor op eindexamen in drie vakken op HAVO-niveau. Hij heeft zich ontwikkeld door te spelen, te kijken, informatie in zich op te nemen uit de dingen die hij om zich heen zag gebeuren, en is nu klaar voor de volgende stap. Ook anderen gaan verder; bij ons uitvinden wat je wil (banketbakker, timmerman) en dat uiteindelijk op de plek die daarvoor het specialisme in huis heeft gaan uitvoeren. Het blijft bruisen op de Vrije Ruimte!

Donderdag 10 mei. Rustig met twee kinderen afwezig, zeven kinderen aan de Cito en de rest aan het werk. Zita heeft een bal meegenomen en Paula wil wel overgooien. Eerst doen we het binnen, maar dat wordt een beetje te druk als er meer kinderen mee willen doen. Naar buiten, de zon schijnt inmiddels. Lummelen met zijn vijven en steeds de bal goed gooien en vangen. Paula, Zita, Yanna, Rowan en Mya doen mee. Om de beurt staan ze in het midden om de bal te onderscheppen. Hun eigen spel dat stopt als ze honger krijgen en het tijd is om te lunchen.

Na de lunch afwas in de keuken. Miquel wast, Floris droogt (leerlingen konden kiezen uit corveetaken en zij hebben deze taak op zich genomen). Ze praten over omgaan met groepen. Hoe gedraag je je in de nabijheid van een groep die je niet kent? Of van jongens die je niet zo aardig vindt? Floris vertelt hoe dat bij hem gaat, Miquel geeft tips. Het duurt kort, een klein moment, maar wel een ogenblik waarin je de waarde ziet van het ongedwongen met elkaar omgaan. Even afwassen – een pauze waarin je niet aan het werk, op je telefoon of laptop of aan het voetballen bent- en dan heb je dus tijd om te praten. Iets neer te leggen en daarop een reactie te krijgen.

Woensdag 9 mei. Omdat zeven iets oudere (8-12 jaar) kinderen bezig zijn met de Citotoets van groep 5,6 en 7, neem ik Myriams taak over om de jongere kinderen te begeleiden bij hun reken-, lees- en schrijfwerk. We doen dat vandaag in de speelruimte, zodat de Cito-kinderen in alle rust kunnen doorwerken. Ze werken in Rekenwonders, de methode van SIngapore-rekenen: al heel jong leren ze grote getallen en wiskundige berekeningen. Ongelooflijk wat ze op hun 7e al kunnen: onder elkaar optellen en aftrekken. Voor Paula (5, bijna 6) zijn sommige sommen nog best ingewikkeld. Als je naast haar zit, weet ze het antwoord, maar om alles helemaal alleen uit te vinden is nog net een beetje moeilijk.

Dan ga ik woordjes schrijven met Yanna. “Mag ik zo ook?” vraagt Paula. Dat is goed. Ze wil graag een lijntjespapier en een pen en ‘moeilijke woorden’. Ik begin met woorden met de oe en de ui. Soms weet ze niet hoe ze de klank moet schrijven en laat ik een hulpmiddel zien (kaartjes van Pi Spello, waar bij de ui een muis staat en  bij de oe een koe). We oefenen een paar woorden en dan weet ze het. Een grappige vraag: bij het woord jas vraagt Paula: welke j? “Ik ken er maar één”, zeg ik. Ze laat het zien: deze j of de y van Yanna. Natuurlijk, voor haar is de y ook een j. Ik vertel haar dat bijna alle Nederlandse woorden waarin je een j hoort, je ook een j schrijft. Zo kan de naam van je zus voor verwarring zorgen bij het schrijven…