De kracht van vrede

   

21 september. Een symposium organiseren en samen een boek schrijven, dingen die je ook kunt doen op De Vrije Ruimte. Wij deden het en werden er heel blij van. De dag zelf begon met muziek: bij binnenkomst een strijktrio en toen iedereen eenmaal in de zaal zat dit lied door dagvoorzitter Joki Beerendonk, begeleid door viool en keyboard:

Als rennen geen zin meer heeft
Dan zal ik naast je staan
Ben je nooit alleen
Als het voor vluchten te laat is
En de goden vallen aan
Als het uur van de strijd is gekomen
En als je alles af wordt genomen
Dan kom ik en vecht met je mee
Stil zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de zon in de wolken
Die ieder moment weer verschijnt
Stil zal ik zijn
Maar als je me nodig hebt
Als je me nodig hebt
Zal ik er altijd zijn
Als je wereld omver valt
Dan rapen we haar op
En dan help ik je net zo lang bouwen
Tot je klaar bent en vol van vertrouwen
Tot dan ga ik echt nergens heen
Stil zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de wind die gaat liggen
Totdat je je vleugels weer spreidt
Stil zal ik zijn
Maar als je me nodig hebt
Als je me nodig hebt
Zal ik er altijd voor
Je zijn
Als je roeit en je zoekt en je kijkt
Als er nergens een uitweg verschijnt
Als de golven zo hoog zijn
Dat het land in de verte
In het kolkende water verdwijnt
En het licht van de zon en de maan
Dreigt voor eeuwig ten onder te gaan
Voel je geen grond meer onder je voeten
Pak dan mijn hand
En ik zorg dat je stevig zult staan
Als rennen geen zin meer heeft
Zal ik naast je
Staan

Een heel mooi begin van wat een prachtige dag zou worden. Oud-wethouder van onderwijs van Den Haag, Ingrid van Engelshoven nam het boek ‘De kracht van vrede’ in ontvangst, terwijl ze deze woorden hoorde:

De kracht van vrede, de reden waarom we dit symposium organiseren. Vrede, de eerste waarde van Living Values -waar Marlies Ludding straks meer over zal vertellen-, en met die waarden werken op school. Vrede als basis van omgaan met elkaar. (Een anti-pest-programma heb je dan niet meer nodig). Een groot boek is het geworden. Een krachtig boek. Een prachtig boek met mooie foto’s , tekeningen en teksten. Een inspiratieboek, met bijdragen van veel verschillende mensen: leerlingen, ouders en begeleiders van De Vrije Ruimte en mensen die vanuit hun professie schreven over vrede. We stelden vijf vragen en kregen hierop verrassende en inspirerende antwoorden. We zochten uitspraken van wijzen en kregen gedichten van kinderen. Een daarvan wil ik voorlezen, van Isabelle:

Vrede zie ik in de lucht/ In de langsdrijvende wolken/ Vrede hoor ik in een zucht/ Een opgeluchte ademstoot/ Vrede voel ik in de wind/ Als die langs mijn haren vliegt/ Vrede proef ik in pepermint/ Vooral in mint, niet echt in peper/ Vrede ruik ik in een roos/ De zoete, zachte rozengeur

Ook kun je lezen in dit boek wat jouw bijdrage is aan vrede, wat je doet als je ruzie hebt en bij welke muziek je vrede ervaart. Er is ruimte vrijgelaten om na te denken en op te schrijven  wat vrede voor jou, lezer, betekent. Gedachtenwolkjes, waarin eigen antwoord op kunt schrijven. Samenleven in vrede, begint bij het begin, als je nog heel klein bent, thuis, als je net naar school gaat, als je opgroeit. Daarom vinden wij het belangrijk dat onderwijs aandacht heeft voor vrede: het op een goede, prettige en veilige manier omgaan met elkaar, zodat ieder zich in vrijheid kan ontwikkelen. Want, vrede en vrijheid hebben dezelfde oorsprong: ‘een rechtstoestand van zekerheid’, pas als die ‘toestand’ er is, kunnen mensen, ook heel jonge mensen, zich ontwikkelen.

Marlies Ludding vertelde over Living Values, Wim van Nispen over Unesco-projecten op scholen, Claudia Hopman over hoe je vrede in je zelf kunt vinden als het leven zwaar is en je toch door moet gaan. Pauze met heerlijke broodjes, buiten in de zon. Daarna twee rondes met 2 x 4 verschillende workshops, waarin je kon dansen bij ‘de kracht van conflict’, een Loesje kon schrijven, kon proeven aan een socratisch gesprek en aan ‘theatre of the oppressed’: een theatervorm waarin je een beginnend conflict ombuigt door een ander de rol te laten spelen. Fascinerend! Je kon luisteren naar conflictbemiddeling ver weg en dichtbij, mediteren, vredesklanken maken, tekenen voor de vrede. Iedereen kwam enthousiast uit de workshops, die volgens sommigen nog wel wat langer hadden mogen duren. Tijd voor het slot van Joki Beerendonk, waarin ze de dag samenvatte in een prachtig lied. Een borrel nog, waarbij de leerlingen serveerden en je weer muziek kon horen. Dat was ook de kracht van deze dag: dat we het samen deden: begeleiders, leerlingen, ouders, workshopgevers, inleiders, deelnemers: ieder had zijn eigen rol en zorgde er zo voor dat de dag een succes werd. Bedankt!

   

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Een lustrum vieren

De tweede week van september. We bestaan 10 jaar! Ongelooflijk hoe snel die tijd voorbij is gegaan. Onze allereerste schooldag was op 4 september 2007. Toen schreef ik dit: “Vandaag was het zover: De Vrije Ruimte is begonnen. Ruim twee jaar hebben we hier naar toe geleefd, gewerkt, gehoopt, en…het is gelukt. We hadden een heerlijke dag op het strand met 5 kinderen in de leeftijd van 2-11. “Nog nooit zo’n relaxte eerste schooldag gehad.” Kastelen en ruïnes bouwen, 2,5 km lopen en onderweg van alles vinden: zeewier dat op tagliatelle lijkt, een lege fles waar we een briefje in hebben gestopt, een dode meeuw en een zwarte raaf, springen op de trampolines, schuilen onder de pier en tot slot mocht iedereen zelf een map uitzoeken voor school bij de Scheveningse HEMA. Rozig en verbrand toen ik thuiskwam, morgen weer een dag!”

 Sportdag op donderdag

Deze week vieren we ons tienjarig bestaan. Elke dag heeft een ander thema: op maandag een hippiedag met kraaltjes rijgen, dromenvangers maken en hippie-hapjes bereiden. Dinsdag een mini-markt om eigen spulletjes te verkopen en een vossenjacht in de buurt (erg leuk om vos te zijn!). Woensdag zouden we naar het strand gaan en surfen, maar vanwege storm en regen bleven we gewoon op school. Ook best fijn, een kalm dagje midden in de week. Donderdag sport en spel, leuk om te zien hoe oudere leerlingen jongere kinderen begeleiden en aansporen. Die avond gingen we overnachten in ons oude schoolgebouw: de scouting van de Bepals in de Bosjes van Poot. Zo fijn en vertrouwd om daar weer te zijn, rond het vuur te zitten, oude gebeurtenissen op te halen (‘weet je nog dat we ons verstopten in de vogeltuin?’) en de kinderen te zien spelen in de speeltuin. Van slapen komt niet veel. Ontbijt met hagelslag (ook iets van toen) en veel koffie. Buiten spelen, tekenen, opruimen en dan naar huis. Zaterdag feest voor alle mensen die ooit op De Vrije Ruimte en iedereen die er nu nog is. Met een grote taart, muziek, een overheerlijke barbecue en veel verhalen. Na afloop drinken we nog wat met de mensen van toen en nu: een uitdijende familie met wie wij met vallen en opstaan De Vrije Ruimte gestalte geven.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Een mooie vondst

Donderdag 28 september. Tien jongens graven en bouwen met zand en bakstenen een dam voor het kraantje van de regenton. De elfde jongen wil meedoen, maar weet niet goed hoe. Hij komt en gaat met zand en stenen, maar doet het in de ogen van de anderen steeds net verkeerd. “Neehee, zo moet het niet!” Begrijpt hij het niet? Hij trekt zich terug in een eigen kuil, een paar meter verderop. Gaat woest aan het graven. Over de schoenen van andere kinderen: “Je staat in de weg!”,  op de trampoline: “dat boeit me niet!” Gescheld over en weer. “Ga nu maar naar binnen”, zeg ik tegen de jongen in de kuil. Hij weigert. Wil niet. Ik ga niet aan hem sjorren. Ik ga zitten op de rand van zijn kuil. Kijk hoe hij graaft. Vraagt wat het wordt. “Ik zoek mooie dingen.” Opeens stuit hij op iets hards. Hij laat me zien wat hij heeft gevonden: een prachtige doorzichtig-bruine steen. Hij is blij. Andere jongens komen kijken. “Wat heb je gevonden?” Zij willen ook zoiets moois vinden. Laten hun dam voor wat het is en komen graven bij zijn kuil. Samen graven ze, om de beurt vinden ze wat en stoppen dat in hun zak. Een mooie verzameling.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties