De dag komt op je af/ de dag komt naar je toe

het vuurvliegje is niet eenzaam meer

15 februari. Het is weer vrijdag. Zo’n dag waarvan je niet weet wat die zal brengen. Geen lessen vandaag voor mij. Beneden zijn, bij de kleuters en andere leerlingen. Kijken, meedoen, helpen, net wat nodig is. Een meisje huilt. “Wat is er? Zal ik je voorlezen?” Ze pakt een boek, ‘Het eenzame vuurvliegje’, van Eric Carle. Ik lees. Twee jongens luisteren mee. Aan het eind glimmen de lichtjes van alle vuurvliegjes die het eenzame vuurvliegje dan toch heeft gevonden. “Zullen we nog zo’n boek lezen?” We pakken alle Eric Carle-boeken die we hebben: Het vervelende lieveheersbeestje, Rupsje Nooitgenoeg, De geheime brief, Wil jij mijn vriendje zijn, Beertje Bruin, wat zie je daar?, Van top tot teen, De spin die het te druk had…. We lezen ze allemaal, kijken, voelen de bladzijdes, doen wat er staat – op 1 been staan, je schouders optrekken – en worden er vrolijk van. Tijd voor tienuurtje. In de bouwhoek en in de tuin wordt gebouwd. Iedereen maakt het goed.

Na de lunch, rennende jongens en een meisje door de gang, gegil. Tussen de 11 en 14 zijn ze. Het is half 2. “Ga dan maar naar huis”, zeg ik. Maar dat willen ze helemaal niet, een heeft nog les, een ander wil nog kletsen. “Stom om elkaars telefoon af te pakken”, vind ik. Een grap voor de een is niet per se een grap voor de ander. Even liet ik de dag op me af komen. Maar pratend met elkaar in de gespreksruimte wordt ieder weer rustig. We hebben het over de nieuwe voorstellen die zijn gedaan om het beeldschermgebruik op school in te perken. Wat het uiteindelijk gaat worden, weten we nog niet. Wel dat het fijn is als mensen minder op hun schermen zitten en meer met elkaar praten in het echte (en niet het virtuele of digitale) leven.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Weer weer

4 februari 2019, boven op het duin

Wat een weer was het, vorige week maandagmiddag toen we naar het strand gingen met twintig kinderen. ‘Weer beleven’ stond op het programma in het kader van de themaweek weer & klimaat.

Klimaat beleef je niet, je ondergaat de langzame tot snelle verandering en komt dan in actie. Ook onze leerlingen staakten op donderdag met een trommel en kartonnen met leuzen ‘boeit de toekomst jou?’ Toen was het zonnig.

Maar op maadag blies de wind en striemde de regen die af en toe hagel en dan weer sneeuw was. De bus was warm, het duin oprennen fijn. We raapten plastic en stopten het in meegebrachte zakken. We zagen de zee. We schuilden onder de basaltblokken. We werden nat en koud en moe. Terug in de bus. Warme chocomel op school. Dicht bij de kachel zitten, voorlezen, puzzelen, een spelletje. 

Weerproefjes doen: een barometer maken, en regen. Kijken wat er met ijs gebeurt. Verhalen horen over oceanen en golfstromen. Films kijken over hoe wolken ontstaan en ‘an inconvenient truth’, uit 2006 alweer. Nog steeds zeggingskracht. Een quiz en een prijsvraag: wie maakt de mooiste weerfoto? Sneeuw, ijs, zon in de avond en van bovenaf de school. Een nieuwe leerling ziet zijn kans en doet wat hij graag wil. Zo leven we samen in weer en wind, storm en regen. Maar altijd gaat dan toch weer de zon even schijnen, zoals vandaag tijdens het kneden van het pizzadeeg.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Powerchallenge

Een meisje van 7 stelt het voor: ‘Wie wil meedoen met de powerchallenge?’ Zeven dagen iets niet doen, wat je moeilijk vindt om niet te doen. In alle maandagkringen wordt het besproken. Een greep uit de challenges:

  • Geen monsterkleren aantrekken
  • ’s Avonds geen koffie drinken
  • Niet met mijn vrienden spelen
  • Niet voor mijn beurt praten
  • Niet in bomen klimmen of aan het touw zwaaien

De week daarop op maandag vragen we aan elkaar hoe het is gegaan. Geen monsterkleren aantrekken is gelukt. Midas (7) vond het wel moeilijk, maar hij vroeg zijn moeder om de monsterkleren onderop de stapel te leggen, zodat hij ze niet meteen zou pakken. Vandaag zit hij in zijn krokodillenvest met capuchon op in de maandagkring: nu mag het weer. Niet met vrienden spelen was niet te doen, te moeilijk en niet leuk, zegt Luc. Volgende keer gaat hij iets anders bedenken. ’s Avonds geen koffie drinken lukte redelijk, af en toe toch een kopje ingeschonken, een slokje genomen, maar dan toch niet opgedronken. Het kan, een avond zonder koffie. Niet voor je beurt praten is moeilijk voor mensen die het hart op de tong hebben. De poging alleen al om te proberen het niet te doen, oogst lof. Niet in bomen klimmen of aan touw zwaaien: dat lukte, maar misschien ook omdat het weer vorige week wel erg koud was…

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties