Cadeautje

Afbeeldingsresultaat voor kundalini yoga

Maandag 15 januari. Zo’n echte maandag, waarop je nog niet helemaal klaar bent voor de start, maar toch al moet beginnen. Mijn sleutel is niet kwijt en mijn fiets staat goed op slot, maar de wind is stormachtig en het is donker. Als ik de deur wil opendoen, zie ik dat er al twee mensen voorstaan. Ai, toch iets te laat. Gelukkig doen de verwarming en de lichten het en is de koffie snel klaar. Ik zit en begroet de binnenkomers, print de agenda voor de maandagkring uit. We houden verkiezingen voor een nieuwe gespreksleider en afgevaardigde vanuit de maandagkring naar de leerlingenkring. Net als ik denk dat ik wat moet zeggen om de gemoederen te sussen, gaan de kinderen zelf met elkaar in gesprek over het gespreksleider-zijn. Zie je, toch goed om even niets te zeggen. Tijdens de werkbegeleiding worden sommen gemaakt en schrijven ze met mooie letters moeilijke woorden. Buiten regent het.

Dan is het tijd voor yoga voor mijn groep van 6-9-jarigen. Vorige keer was de eerste keer, waren ze nog wat onwennig en onrustig. Liep het rustig rennen uit tot onstuimigheid. Nu zitten ze rustig op de mat, klaar om te beginnen. Tjebbe, vader van een leerling en yogaleraar, vertelt wat we gaan doen. We zijn een leeuw, een koe, een rots. In kleermakerszit luisteren we naar muziek en duwen afwisselend onze vier vingertoppen tegen onze duimen terwijl we zachtjes zingen. Iedereen doet mee en houdt vol, wel zeven minuten lang.  Een jongetje dat altijd heel wild en enthousiast is,  doet geconcentreerd mee. Wat fijn om op deze manier rust te krijgen voor deze groep. Dank je wel Tjebbe, deze les is echt een cadeautje.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Omdenken?

Afbeeldingsresultaat voor omdenken doe je zo

De eerste schoolweek na de kerstvakantie. Opstarten, weer beginnen, het valt mee. Iedereen zit snel in zijn ritme. Ik las in de vakantie het boekje ‘omdenken doe je zo!’ en dacht: “Leuk om met de leerlingen hiermee aan de slag te gaan.” Er zijn best wel wat kinderen voor wie iets kleins een groot probleem kan worden. Deze manier van denken kan hen helpen om er anders mee om te gaan. Ik zit met 8-11-jarigen om de tafel en lees het eerste verhaaltje uit het boek, over Anna die een spreekbeurt moet houden en niet durft, bang om -net als haar vorige keer- uitgelachen te worden. Het liefst, zo blijkt ook uit de antwoorden die gegeven worden, wil je dit probleem niet, wil je stop zeggen tegen de uitlachers, ‘houd op!’, de juf erbij halen. Het probleem blijft zo een probleem. Een andere aanpak is om het heel anders te doen: een spreekbeurt houden over zenuwachtig zijn en dit heel zenuwachtig vertellen. Dat doet de Anna uit het verhaal.

\Hoe zou je je eigen probleem zo kunnen aanpakken dat je het omdenkt? Isaac had een probleem: een zingend broertje op zijn slaapkamer, net als hij wilde slapen. Wat zou je kunnen doen? Stop zeggen, mama halen, mond dichtplakken… allemaal mogelijkheden, maar geen omdenk-oplossingen. Meezingen misschien? Of hem vragen slaapliedjes te zingen? Dat zou ook kunnen. Gelukkig kun je het leren, omdenken, in vier stappen. Daar gaan we de komende weken mee verder. De eerste stap is: onderzoek de feiten; wat is er aan de hand? Haal het probleem als een puzzel uit elkaar.

Met een paar leerlingen moet ik nog een rooster maken. Als ik aan Midas vraag: “Wil je meedoen aan omdenken?”, hoeft hij niet lang na te denken: “Nee, dat hoeft niet, ik heb niet zoveel problemen…”

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Je hart volgen

Donderdag 14 december. Er zijn van die dagen dat het kan en dat het lukt: doen wat je hart je ingeeft. In de speelruimte zit Sophie, buiten is het rustig. De achtertuin lijkt te zijn veranderd in een groot meer. Zelfs op het pad naar het souterrain staat water. Nadat ik met Keiro heb gewerkt stel ik aan hem en Rowan voor om iets te doen aan dat enorme meer in de tuin. We pakken grote scheppen uit de kast en maken daarmee gaten in de grond, zodat de aarde losser wordt en het water weg kan lopen. Keiro ontdekt de grondboor, waarmee je gemakkelijker diepere gaten kunt maken. Anderen komen ons helpen. Na koffie en koek ben ik nog alleen met Maceo in de tuin. Dapper schept hij met zijn schep en gooit de aarde op een hoop. Als hij er genoeg van heeft, denk ik -met de grondboor in mijn hand- ‘nog vijf gaten’. Voldaan kijk ik om me heen, het meer is met zeker 2 meter in omtrek geslonken.

Torak en Wolf

Binnen lopen jongens rond, op zoek naar iets om te doen. Ik heb zin om voor te lezen. In de bieb van school ligt al een tijdje een prachtig stapeltje mij aan te staren: ‘Torak en Wolf’, een zesdelige serie. Ja! Ik neem deel 1 mee naar beneden, ga op de bank in de woonkamer zitten en begin voor te lezen. Een van de jongens komt erbij: “Lees eerst de achterkant, dan weet ik waar het over gaat.” Dat doe ik en dan begin ik opnieuw. Ik lees tot de lunch. Het is spannend, Toraks vader is net gedood door een reusachtige beer en Torak moet naar een hoge berg in het noorden om de moordende beer te stoppen.  Hij ontmoet een wolf, die met hem mee reist en wordt gevangen genomen door de Ravenstam. We willen weten hoe het verder gaat. Na het eten is nog steeds rustig in de speelruimte en de tuin. Nour komt met het boek: “Wil je weer lezen?” Graag. We lezen tot het eind van de middag. Wat een fijne dag.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties