De dag ontvouwt zich

Vrijdag 16 november. Soms lukt het om je over te geven aan wat de dag je brengt. Een grote dobbelsteen wordt overgegooid in de speelruimte. ‘Laten we hem rollen’, zeg ik. ‘En dan kijken wie het hoogste gooit.’ Luc doet mee. Hij telt zijn getallen bij elkaar op. ‘We gaan tot de 100!’ Hij wint. 

Met wasco kleuren over buiten opgeraapte blaadjes onder een papier en het patroon zien ontstaan. Yannah doet mee. We knippen het uit en hangen het op het raam. Isra tekent een prinses, een vlinder, sneeuwvlokken en een zon. ‘Wil jij het voor mij uitknippen?’ Ze kijkt toe hoe ik het doe. 

Buiten wordt gesprongen en gebald. Keiro verzamelt kinderen voor zijn spel ’s middags. Enthousiast komen ze aangerend: ja, estafette met pittenzakjes! Keiro doet het eerst voor met zijn vrienden, en daar rent de rest er achteraan. Een tikspel nog, en dan is het tijd voor fruit en rusten we uit. Met een doekje maken we de tafels schoon. 

Een gewone dag, vol ingebouwde rust. Een dag om niet te vergeten. Een dag om me te herinneren wanneer die rust er even niet is.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Van Haags Jantje naar Haagse Harry

Daar gingen we dan, met tram 16 naar het Buitenhof, waar we uitstapten om met een gids van het Gilde Den Haag een tocht te maken langs Haagse historie. Eigenlijk was de wandeling bedoeld voor 9+-ers, maar wij waren met een groepje van 6-9-jarigen. Ze snapten heus wel waar het over ging. Haagse Jantje met zijn vingertje en zijn duim en op zijn hoed draagt hij een pluim. Daarna de Hofvijver, waar een vogel met een s-nek (ze hadden net de letterles gehad) zat. En ook een aflopend stuk weg: “Hier mochten vroeger de paarden drinken”, vertelde de gids. Want toen waren er nog geen trams en auto’s, alleen paarden en koetsen.” We lopen langs het Mauritshuis naar het Binnenhof. “Wie is de baas van Nederland? De koning of Mark Rutte?” Dan komen we bij de Gevangenpoort. Vroeger de enige toegangsweg tot het Buitenhof. We gaan op zoek naar ooievaars, het teken van de stad Den Haag. Waarom ooievaars? “Ze verkochten vis op de markt, en ’s avonds lag daar al dat afval. Daar kwamen de ooievaars op af. Zij aten de restjes op en zo werd Den Haag weer schoon.” “Vroeger was Den Haag een dorp. De Gravenstraat was er al, zo kwam je op de markt, waar je een stofje kon uitzoeken als je een mooie jurk wilde.”

We vinden een ooievaar bovenop de Grote Kerk, en op het bordje dat ons de richting wijst. Naar Haagse Harry, de moderne variant van Jantje. Hij steekt geen duim op, maar houdt achter zijn rug een hand verborgen waaruit een opgestoken middelvinger zichtbaar is. Van vroeger naar nu, met mooie verhalen, een pet en een certificaat. Want al deze kinderen zijn nu Hagoloog: ze weten iets van de geschiedenis van hun stad. 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Slangen, schrijven en stekeligheden

slangenspel van Scarlett

Over spel en spelen kan ik blijven schrijven. Want steeds weer sta ik verbaasd over hoeveel dit teweeg kan brengen. Ruzie soms, als de stokken te lang en de slagen te hard zijn en de stokgevechten voor even moeten stoppen. Vaker samenspel, nieuwe inzichten, lol in wat je aan het doen bent. Zo nam Scarlett van thuis het slangenspel mee, dat we speelden met degenen die mee wilden doen. We ontdekten mooie kleurcombinaties, telden welke slang het langste was, en kozen welke de mooiste was. Hé, dat bleek niet voor iedereen dezelfde slang te zijn. 

Later zag ik Isaac schrijven, vele briefjes met telkens dezelfde tekst:

Ik vroeg wat het was. “O, dat is voor onze winkel, met allemaal spulletjes die je kunt kopen. Je hoeft niet met echt geld te betalen, hoor.” Ik ging er heen en vond anderen druk bezig met het inrichten van een kraam. Op bestelling kon je dingen kopen, die dan speciaal voor jou gemaakt werden, zoals een kleurplaat. 

prikkelige kastanjebolster

Een andere keer kwam Ea met een blad bij mij, waarop ik mijn naam mocht schrijven. Na stemming mocht ik meedoen met het aanleren van trucjes met de bolster van een kastanje. Een hele kunst om dit stekelige object goed vast te houden. Maar Ea leerde mij nog meer: je kunt de bolster op je hoofd zetten en hem er ook weer afhalen. Ook kon ik na instructie het stekelvoorwerp op twee vingers neerleggen. Ik was geslaagd en mocht, nadat hierover was gestemd, lesgeven in ‘hoe houd je een prikkelig ding vast’. Ea observeerde me en knikte goedkeurend. “Maar”, zei hij, “volgende keer leer ik je nieuwe trucjes, dan kun je nog beter les geven.”

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties