Vuurdoop in het souterrain

tja…

Pep is op vakantie. Een maand. En alle dagen van de week deed hij bij ons het souterrain. Dat wil zeggen: koek snijden en smeren voor tien uur, thee en koffie zetten, iets lekkers koken (soep) of maken (salade) voor twaalf uur, afwassen en opruimen en dan nog fruit snijden voor twee uur. Het klinkt simpel, maar het is veel. Zo ervoer ik dat tenminste op de eerste donderdag dat ik het souterrain runde. Relaxed in de ochtend, met hulp van snijdende en smerende leerlingen. En heel veel in de middag, als iedereen zijn bord, beker en bestek in de kratten heeft gedaan en dat allemaal afgewassen moet worden. Vaat van 63 leerlingen en 10 begeleiders. Er is een vaatwasser, maar plastic blijft nat daarin, dus dat wassen we af en drogen we af. Ik maakte zomaar champignonsoep, die goed in de smaak viel. En om half twee kwam een moeder om het fruit te snijden. Dat was fijn, want ik was nog aan het opruimen.

En verder? Helpende kinderen bij het maken van tosti’s. Namen opschrijven, roepen wie er aan de beurt is om zijn tosti in het tosti-apparaat te doen en weer roepen als de tosti’s klaar zijn. Dat verloopt super-soepel. Dank je Heime!

Heime helpt bij de tosti’s

Soms kom je rare dingen tegen. Een bord om af te wassen met een klodder ketchup erop. Maar verderis iedereen erg hulpvaardig. De corveeploeg halat keurig de doekjes over de tafels en veegt de vloer aan. Dat hoef ik in ieder geval niet meer te doen. Om twee uur zijg ik neer op het krukje met een kopje thee. Moe maar tevreden. Het souterrain is schoon, de afwas is gedaan en veel mensen hebben geholpen. Ik vang flarden van gesprekken op van een groepje leerlingen dat op de verhoging van het souterrain zit. “Gezellig hè, zo met elkaar praten.” Mijn dag is goed.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

De draad achterna

samen op reis

‘Ga je mee op reis’, thema van de kinderboekenweek dit jaar. Uitnodigend, want wie wil er nou niet op reis gaan? We begonnen die woensdagochtend 2 oktober in het souterrain. Een reiziger met een koffer kwam binnen: “Ik wil op reis, maar waarheen?” In de koffer zaten twee bollen touw, om af te rollen tot je op de plek van bestemming was. Daar aangekomen – en ook al onderweg – kon je met loep of verrekijker interessante objecten bekijken. Wij, met ons groepje, verzamelden veel plastic, onderzochten een boomstam en volgden de weg terug van het andere groepje, voor nieuwe ontdekkingen. De kinderboekenweek was begonnen!

Afbeeldingsresultaat voor neef karel

De komende week gaan we veel voorlezen, over reizen en weggaan, teruggaan en weer thuis komen. We gaan gedichten schrijven over zeilen, zwemmen, zweven en het Verste Vers, met het Huis van Gedichten. We gaan op reis in de wereld van woestijnen en steppes, met de moeder van Julo die daarover gaat vertellen. We zagen al ‘A journey to Mecca’ in het Omniversum. We gaan boeken ruilen en gedichten uit ons hoofd leren, voor wie dat wil. Want iedereen mocht een eerste regel pakken van een reisgedicht. En dan kijken waarbij die hoorde, bij Ithaka of bij The road not taken, bij Bericht aan de reizigers of bij De bocht in de weg. Op vrijdag 11 oktober mag je je gedicht voordragen, in het theater op school. Soms was de eerste regel al het hele gedicht:

Zoek me niet hier – Ik ben al lang weer verder – met wind en regens

Ik ben benieuwd naar de voordrachten!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Niet sip

opening van het Haags onderwijsjaar

“Docenten moeten niet sip zijn”, dat was de tip van de 11-jarige aan de onderwijsmensen. Vier leerlingen, van basisonderwijs tot HBO, deelden hun tips en de manier waarop zij het best konden leren, met de aanwezigen in de zaal. Het was de opening van het Haags Onderwijsjaar, op donderdag 12 september in Theater Diligentia. Leren gaat goed als het rustig is, met muziek in je oren, als de docent aandacht heeft voor iedere leerling en als duidelijk is wat er van je verwacht wordt. Handige dingen om te weten als je leerkracht bent.

Onderwijswethouder Saskia Bruines opende de middag, Anouschka Laheij leidde de gesprekken. Frank Kalshoven, columnist van de Volkskrant, econoom en directeur bij De Argumentenfabriek vertelde over het belang van het inzetten van het menselijk kapitaal. Dit bestaat uit je mentale, fysieke, sociale en capacitaire (je kennis, kunde en vaardigheden) kapitaal, en al die kapitalen zijn onderling verbonden. Er is een nieuwe levenscyclus nodig: leren (en werken) – werken (en leren) – rusten (en leren), in plaats van de oude: leren-werken-rusten. Het onderwijs moet niet zeggen: ‘Adieu’ als leerlingen een opleiding hebben afgerond, maar: ‘tot gauw’, want leren blijft doorgaan in ieders leven.

Het klonk bekend. “Een leven lang leren”, is de ondertitel van het onderwijs op De Vrije Ruimte. Leerlingen leren, en de begeleiders ook: iedere dag nieuwe uitdagingen, dingen die je nog nooit eerder bent tegengekomen, maar waarmee je wel moet omgaan. Leren van en met elkaar, een leven lang. Hoera!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties