real money casino app australia best

Die jongens toch. Soms gunnen ze elkaar het licht in de ogen niet en zijn ze er alleen maar op uit om elkaar uit te lokken. Deze vrijdagmiddag lopen ze wat verloren rond; de les ‘Handle with care’ (eigenlijk: hoe ga je met elkaar om?) gaat niet door en ze hebben nog niet meteen iets anders bedacht.

Ja hoor, ze willen wel meedoen met bakken. Gelukkig had ik bedacht om pepernoten te bakken, zodat iedereen zelf aan de slag kan. In plaats van twee (een groepje oudere en een groepje jongere meisjes), maak ik vandaag drie groepjes; alle jongens in een groep. Ik geef ze het pepernotenrecept en de ingrediënten, een weegschaal, een maatbeker en een mengkom en verder mogen ze het zelf uitzoeken.

Jasmijn gaat bij de jongste kinderen zitten, zodat ik rond kan lopen en kijken of het overal goed gaat. De jongens blijken iets teveel melk erbij te hebben gegooid. Ze voegen gewoon nog wat bloem, suiker en speculaaskruiden toe en met plakkerige handen kneden ze het deeg tot een grote bal die uiteindelijk niet meer plakt. Ze verdelen het deeg eerlijk onder elkaar en maken er keurige pepernootjes van. Op de bakplaat de oven in, spullen opruimen en 20 minuten wachten. Ze hebben al even van het deeg geproefd en hopen dat de gebakken pepernoten net zo lekker zullen smaken. Zonder ruzie en gedoe, gewoon gezellig samen hebben ze dit gedaan. De geur van speculaaskruiden brengt ze terug naar de oven. Ja hoor, de pepernoten (eigenlijk kruidnoten) zijn klaar. Ze verdelen ze, stoppen ze in een zakje en sommigen delen ze uit. Ze smaken goed. “Volgende keer kunnen we chocola smelten, wit en melk en puur en dan weer pepernoten maken en ze erin dopen, met een satéprikker. Ik weet wel hoe dat moet”, zegt Daniël. Het lijkt mij een superidee. Het was erg gezellig om zo samen te bakken en de verbroedering tussen de jongens te zien. Als je bezig bent is het helemaal niet meer nodig om elkaar de maat te nemen. Dan kneed je en rol je en klets je over alle pepernoten die je ooit in je leven hebt gegeten.

Comments are closed

Sintlootjes trekken

Gefluister, geroezemoes, wie gaat met wie? Je mag met twee of drie mensen samen een surprise maken. In de maandagkringen vullen we de lootjes in met naam, hobby’s en verlanglijstje. Het duurt even voordat iedereen iemand heeft gevonden om mee samen te werken. Paul nodigt Julo uit om met hem te gaan: “Ik heb thuis een werkplaats.” Daar heeft Julo wel oren naar en een stroom ideeën komt onmiddellijk op gang bij hem. In mijn maandagkring doen ze ook mee, voor de eerste keer, spannend! Hopelijk kunnen de ouders de kinderen een beetje helpen. Als alle lootjes zijn ingevuld en in de mand bij de receptie zijn gedaan is het zover: Het trekken kan beginnen.

Het is half drie. Voor die tijd zijn heel veel leerlingen al langs geweest: wanneer mag ik een lootje pakken? Ze hebben er zin in. Degene die bij de receptie zit kijkt vol verbazing toe; gaat dat zo hier? Dat heeft ze nog nooit meegemaakt. Ik zit klaar met laptop en lootjes. Om de beurt komen ze een lootje trekken en aan mij vertellen wie ze hebben. Handig als iemand bijhoudt wie wie heeft getrokken, want de ervaring leert dat lootjes nog wel eens kwijt raken. Dat blijkt al een paar dagen later. De sint moet aan een paar jongens vragen wat hun wensen en hobby’s zijn om dat door te geven aan de surprise- en gedichtenmakers. Want dat is wat we doen: per koppel of trio maak je voor twee of drie anderen één surprise en één gedicht met voor iedereen een cadeautje. Nog even wachten, nog even hard werken, op maandag 5 december kunnen we de resultaten zien. Ik heb er zin in!

Comments are closed

Klimmen in het Haagse Klimbos

Ter ere van de kinderboekenweek, Gi-ga-groen hadden we dit bedacht. Lekker lezen in een boek in een boom in het bos…

Het Haagse Klimbos, waar is dat? Is het een bestaand bos in Den Haag, waar je zomaar in de bomen kunt klimmen? Nee, het Haagse Klimbos is een organisatie die klimmen in bomen organiseert op geschikte plekken in Den Haag. Wij gingen naar de Scheveningse Bosjes, op loopafstand van school. Anderhalve kilometer wandelen met twee kleuters aan mijn hand. En toen moest het nog beginnen. Eerst maar even wat eten, zodat we vol energie aan onze tocht naar boven konden beginnen.

Op een kleine open plek in het bos staan Hedde en Ido en hun hond tussen de bomen. De touwen en ladders hangen al, en een groot net waarin wij onze meegebrachte kussens en boeken kunnen leggen. (Met een boek in je hand in een boom klimmen wat toch net iets te gevaarlijk.) Iedereen krijgt een klimtuigje aan en staat te popelen om een boom in te gaan. Met de jongsten ga ik naar een eigen boom. Ik hijs ze een klein eindje op en daarna mogen ze gaan. Op het hoogtepunt maak ik een foto. Een beetje bang, vrolijk, trots, zo kijken ze.

In de andere bomen gaat het inmiddels snel. Sommige zijn al bezig aan hun vijfde klimroute! Kinderen helpen elkaar, dat kan niet anders en het gaat hier vandaag zo vanzelf: “Wil jij in die boom? Oké, ik hou het touw wel vast.” Terwijl de een klimt, zorgt de ander dat het touw strak blijft. Het leukste: als je helemaal boven bent je laten vallen. De ander beneden viert het touw, en jij, daar bovenin zeilt naar beneden, alsof je zweeft, alsof je vliegt. Enthousiast zijn ze, ze gunnen het elkaar. En als je even geen zin hebt in geklim, ga je lekker in het net liggen met een boek.

Om de kinderboekenweek eer aan te doen maken we ons eigen Gi-ga-groenboek van de gebeurtenissen in het klimbos. Met polaroidcamera’s maken ze foto’s van elkaar, schrijven ze hun ervaringen op een kaartje. Foto’s en kaartjes worden verzameld en in een leeg boek, ons boek, “Het Haagse Klimbos”, geplakt. Een onvergetelijke ervaring. Ik zou wel elk jaar willen gaan!

Comments are closed