real money casino app australia best

Een gewone donderdag. Twee nieuwe meisjes die komen wennen, lekker weer, lekker les. Het is rustig, ze werken hard, ze werken door. Lezen de moeilijke woorden zonder haperen, maken de sommen zonder dralen. De gedichtenles wordt vandaag een verhalenles, een proefles van de Schoolschrijver: echte kinderboekenschrijvers die vertellen over hun lievelingsboeken en hoe zij verhalen schrijven. Wij mogen een hoofdpersoon uitkiezen, die een wens heeft en dan een probleem tegenkomt. Hoe lost hij dat probleem op? Dan heb je een verhaal! De beginzinnen zijn er al, deze is van Sofie: “En daar stond ik dan, in mijn eentje. Sorry, ik heb me nog niet voorgesteld, mijn naam is Skype, een veldmuis.” Als huiswerk mogen ze hun verhaal afschrijven. De geschiedenisles lukt ook, laptop goed aangesloten op de beamer (vorige week was er een snoertje los), en een leuke aflevering van ‘Welkom in de IJzeren Eeuw’: Aletta Jacobs over geboortebeperking. Ze gniffelen erom.

Buiten maken ze poeder van stenen, smeren zich in met modder. Zonsverduistering! Een wit vel met een piepklein gaatje laat op een ander wit vel zien dat er aan de onderkant een hapje uit de zon is. Iedereen komt even kijken. Met vergrootglazen proberen ze daarna de zon te vangen op een stukje hout. Rook komt eruit en Isra brandt haar naam in het hout. In de zijtuin is het voetbaltijd, in het theater liedjes zingen voor de musical, met live muziek! Ik kijk even overal en zie blije gezichten. Om tien over twee willen Artemisia en Elva nog even krijten op de stoep. Het mag, maar jullie hebben niet heel veel tijd. Ze beginnen met het plakken van schilderstape over de hele breedte van de stoep in een bepaald patroon. Ik denk dat het te lang gaat duren, maar zij gaan gewoon door. Krijten met verschillende kleuren in de afgeplakte vlakjes. Ik doe mee. Precies om half drie zijn we klaar, tape eraf en zie daar het kunstwerk. Soms is het leven zo eenvoudig. Als de zon schijnt en we lekker buiten zijn, waar voetballen en gitaar spelen op hetzelfde veld worden beoefend, op de stoep gekrijt wordt en in de achtertuin met zand en modder wordt gespeeld. Dan lijkt het of alles vanzelf gaat.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

In de Efteling

Kwart over negen, de bus is er nog steeds niet. Maar hij komt eraan! Iedereen staat te trappelen van ongeduld, rugzak om, trui nog aan. Daar is ie dan, instappen allemaal. Myriam checkt de lijst en deelt de mondkapjes uit. Daar gaan we, met bijna alle leerlingen, begeleiders en de buschauffeur. Anderhalf uur later zijn we er. We mogen door een speciale ingang voor scholen en verzamelen op het pleintje bij Polles keuken, waar banken staan en we onze tassen kunnen achterlaten. Groepjes worden gevormd. “Wie wil er in enge achtbanen? Die mag met ons mee!” Ik ga op stap met twee durfdames en twee meisjes die het nog niet zeker weten. We zullen het wel zien en beginnen met de Piranha. Een wildwaterbaan die niet al te eng is. Een rij van 20 minuten die toch snel voorbijgaan, omdat er zoveel te zien is. Ik heb het idee dat ze de golven vandaag vanwege het mooie weer extra hoog laten klotsen. Kletsnat word ik, de anderen gillen en lachen. Tijd voor een enger avontuur: Joris en de Draak. Ook hier een rij. We kijken naar de draak en vragen ons af of hij echt vuur gaat spuwen. “Nee, dan vliegt de achtbaan in brand, want die is van hout.” Intussen zijn we er en stappen in, met zijn vijven, twee aan twee en een alleen, in het achterste karretje. Hard gaat het en we gillen, snelle bochten en wat duurt het eeuwig. Gelukkig, we zijn er, niet gewonnen, maar het was heerlijk. Toe aan iets rustigers, het wordt de Vliegende Hollander. Hier blijkt dat er een speciale rij is voor kinderen onder de 12 jaar. Die hoeven niet te wachten. Jammer voor mij, maar ik ga zitten op een steen en kijk hoe ze met hun boot in het water belanden.

Lunchtijd en tijd om ervaringen uit te wisselen. De kleuters zagen al Langnek en Holle Bolle Gijs en gaan nog naar het Sprookjesbos. Oudere kinderen zwerven twee aan twee of met zijn vieren van achtbaan naar achtbaan. Iets jongere kinderen lopen rond met een begeleider en doen spannende of juist rustige dingen, zoals de Droomvlucht. Wij eten snel ons brood en gaan alweer op pad. Naar de zweefmolen. Een eindje lopen en ook daar een rij. Zweven is net vliegen, lekker. We lopen naar de Droomvlucht, maar een rij binnen, daar hebben we geen zin in. Dus nog een keer naar de Piranha, want dat nat worden was best leuk. Daarna gaan ze los en mag ik kijken. De Vliegende Hollander was zo leuk, dat ze daar nog minstens vijf keer ingaan. Twee willen dan nog in Joris en de Draak. Het kan nog net. We lopen terug als ik gebeld wordt: “Waar blijven jullie?” We zijn er al. Een heerlijk waterijsje. Een lange weg terug naar de bus met voeten die pijn doen van al dat lopen. We stappen in. Slapen? Nee hoor, nog even samen snoep delen. Wat een fijne dag was dit! Iedereen heeft genoten, met elkaar, in de Efteling.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

16 en zoekend

Jongen, 16 jaar, zit al een tijd thuis. Komt op een dag naar De Vrije Ruimte, neergeslagen blik. Zou dit een school voor hem kunnen zijn? Spannend om opeens weer tussen andere leerlingen te zitten. Gelukkig zijn op dat moment de meeste lessen nog online. Daar verschijnt hij en doet mee, ook met de online maandagkring. Hij ziet docenten en medeleerlingen, kletst met hen. De scholen gaan open en hij komt naar school. Live Engels is leuker, ook om de mensen in het echt te zien. Hij heeft verteld dat hij drumt. Zou hij in het bandje van de musical willen drummen? Zodat de kinderen de liedjes makkelijker mee kunnen zingen? Hij denkt erover na. “Ik heb het nog nooit gedaan, met anderen samen spelen…” De volgende dag, als de liedjes voor de musical geoefend gaan worden, is hij er. In het theater schroeft hij het drumstel in elkaar, gaat zitten en doet mee.

Gitaar spelen lijkt hem ook leuk. Ook dat heeft hij nog nooit gedaan. Maar wij hebben een gitaar-docent, Laura. Met hart en oog voor iedereen. Zij heeft nog een plekje vrij op donderdagmiddag. Buiten in de tuin zitten ze en spelen. Ik hoor een akkoord. “Hoe was het?” vraag ik als hij op zijn fiets naar huis stapt. “Echt heel leuk!” Zijn ogen stralen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties