real money casino app australia best

World clean up day voor scholen was dit jaar op woensdag 15 september. Vorig jaar hadden we al meegedaan, dit jaar weer. Op het strand van Scheveningen. Het oogt schoon als we aankomen, de tractor die het zand omwoelt is net klaar. Maar schijn bedriegt. Wat vinden we? Heel veel sigarettenpeuken, drankpakjes en chipszakjes, een barbecue, lege bierblikjes, een achtergelaten handdoeken. We werken in groepjes met een grote plastic zak, gijpers en een scoreformulier. De meeste streepjes komen te staan bij ‘overige’, kleine stukjes plastic bijvoorbeeld, stukjes half verteerd papier, maar ook een grote plastic zak helemaal gevuld met afval. Die vonden we trouwens tussen de basaltblokken bij de haven. Een goede oogst. De oudere leerlingen struinden door de duinen en vonden daar ook nog heel wat. Na anderhalf uur drinken en eten we wat en is het tijd voor een duik in zee. Het strand is schoon en wij springen in de opspattende golven.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Het begin

Wanneer begint iets? De Vrije Ruimte begon op 4 september 2007, dus dit wordt ons 15e jaar! We vieren ons 3e lustrum met verschillende activiteiten die in de loop van dit jaar zullen plaatsvinden. Er komt weer een boek (net als bij het 1e lustrum) met verhalen van oudleerlingen die op De Vrije Ruimte zaten en verder zijn gegaan. Wat doen zij nu? Waar zijn ze terecht gekomen? En wat heeft De Vrije Ruimte betekend voor hun ontwikkeling?

Ons schooljaar begon dit jaar op maandag 30 augustus om 9 uur met een gezamenlijke opening. ‘Verbondenheid’ is het thema. Hoe creëer je verbinding? We staan met alle leerlingen en begeleiders in een grote kring in de zijtuin. Ik loop naar een jongen toe die ik nog niet ken, hij is hier vandaag voor het eerst. Ik zeg mijn naam, hij noemt de zijne ‘Ik wens je een goed schooljaar toe’. Ik ga zitten en hij loopt naar een volgende persoon, die op zijn beurt weer hetzelfde doet, net zolang totdat ieder zijn naam heeft gezegd en de ander iets toegewenst heeft. De muziek gaat aan, twee mensen houden een stok vast. Daar moeten we onderdoor! Limbo-dansend gaan we het opgeknapte gebouw in (overal nieuwe vloeren en nieuwe verf in de ruimtes die dat het meest nodig hadden). Het schooljaar is begonnen.

Zo vertrouwd voelt het meteen weer. De maandagkring met Midas als gespreksleider in het openingsrondje: ‘Claartje, jij hebt zeker weer gefietst en gezwommen….’. Werkbegeleiding voelt ook als vanouds. Iedereen gaat door waar hij was gebleven. Natuurlijk zijn er ook nieuwe dingen: de eerste les van De Schoolschrijver, waarin een kinderboekenschrijver ons vertelt waarom zij zo’n plezier beleeft aan het lezen of het schrijven van een boek: “Als ik een vraag heb waarop ik het antwoord niet weet, ga ik een boek schrijven”, zegt bijvoorbeeld Enne Koens. Kinderen worden gestimuleerd om na te denken waarom zij een boek juist wel of niet zouden willen lezen en aangemoedigd om zelf een verhaal te schrijven. Maar eerst na te denken over de hoofdpersonen: wie zijn ze? hoe zien ze eruit? hoe gedragen ze zich? Ik ben heel benieuwd hoe dit zich zal ontwikkelen.

de wegbereiders

Natuurlijk spelen ze ook en worden er spelletjes gedaan: Set, woordzoeker, schaken. Leuk om daar de dag mee te beginnen of eindigen of zomaar even tussendoor. In de tuin hebben ze bezems gepakt: er moet geveegd worden om zo wegen te maken voor de kar die mensen vervoert. Ze zijn er druk mee in de weer. Fascinerend om te zien, ik probeer hun spel te volgen, maar voor mij is het onnavolgbaar. In fantasie is immers alles mogelijk en zij begrijpen precies wat er wel en niet kan, terwijl ik erbij sta en kijk, maar niet precies begrijp waarom iets op wel of niet kan. Zij snappen het helemaal. Ik denk dat het hierom gaat, dat kinderen zich in vrijheid kunnen ontwikkelen, in een veilige omgeving, met een volwassene op afstand, die erbij is, maar die niet helemaal precies hoeft te kunnen volgen wat kinderen zelf hebben bedacht in hun spel. Opeens is het klaar. “Fruit!” Ze rennen op Pep af die met twee schalen appels en wortels aan komt lopen. Wat een heerlijk begin van dit jaar.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Zomerfeest

Optreden van Isra en Myriam

Zo blij waren we dat het door kon gaan, ons jaarlijkse zomerfeest. Met leerlingen en ouders, broertjes en zusjes. Maar nog wel zonder opa’s en oma’s en oudleerlingen. Toegangsbewijs was zoals altijd je lievelingshapje. En dus stond het souterrain vol met salades en taarten, watermeloen en chocoladecakes. Genoeg te eten voor iedereen. Maar eerst de rapporten. Een werk waar veel begeleiders tot laat in de avond mee bezig zijn, om voor ieder de goede woorden te vinden en precies op te schrijven wat ze hebben gezien bij de activiteit die de leerlingen hebben ondernomen. Geen saaie cijfers, maar een uitgebreid verslag van wat iemand heeft gedaan en hoe die het heeft gedaan. We zitten in een kring in de tuin en voor elk is een kort woord ‘je had niet zo’n zin om naar werkbegeleiding te komen, maar nu weet ik dat je heel veel weet van de wereldoorlogen, misschien wil je daarover zelf een keer een les geven?’ Een cadeautje voor iemand die weg zou gaan, maar toch bleef: een spiegel, omdat zij ons een spiegel voorhield, waardoor wij in kunnen gaan op haar wensen.

Tijd om te gaan eten. Ondertussen klinkt muziek, het open podium is begonnen! Praten met mensen die je lang niet hebt gesproken. Luisteren naar zingende kinderen en later naar Isra op haar viool. Moeilijke momenten komen, afscheid van leerlingen die vertrekken. Ze krijgen een klein cadeautje, een boekje met foto’s, een woord dat hen typeert: creatief – sportief – er op af! Het is goed zo, maar wat zullen we jullie missen. “Ik wil helemaal niet weg!”, zegt Alma, 18 jaar, die nu haar eindexamens afrondt. Vier jaar heeft ze hier gezeten, vrienden gemaakt, meegedaan en meegedacht met de school. Nu is ze klaar, cum laude geslaagd. Eerst op reis en dan verder. We hopen dat je nog eens terugkomt om te vertellen hoe het met je gaat en, wie weet, nog eens mee te doen met De Vrije Ruimte. Want dat is wel wat er gebeurt: oud-leerlingen die terugkeren, om de catering te doen, om te helpen met de ICT, om stage te lopen.

Intussen heeft iedereen zijn cadeau, fotoboekje en praatje gekregen en dan nemen we afscheid van Annie, onze boekhouder. 81 jaar is ze en 11 jaar lang heeft zij de boekhouding van de school gedaan. Dank je Annie! Het feest loopt ten einde. In de zijtuin spelen kinderen met de pas gekregen rugbybal. Ouders en degenen die niet blijven slapen gaan naar huis. De rest maakt zijn bed op in de ruimtes boven. Nog even bij het vuurtje met marshmallows en gitaarmuziek. Naar bed met een verhaal. Slapen duurt bij sommigen wel even, maar de jongste van vijf gaat liggen en is meteen vertrokken. Zitten, soezen, samen zijn. De laatsten vertrekken. Een paar blijven wakker bij het vuur.

Croissant
het ontbijt

’s Morgens zet ik koffie en thee en komt Hannelore met verse croissantjes. Dat is zo lekker! De kinderen vinden dat ook. Nog een stukje fruit en een boterham, spullen inpakken en wachten tot ze worden opgehaald. Raar hoor, dat het jaar voorbij is. We zwaaien ze uit. Fijne vakantie, tot na de zomer!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties