Alle artikelen | maart, 2008

Smurfenfilm

Vrijdag 28 april. Ook bij ons op school zijn de smurfen erg in trek. Vandaag heeft Miquel zijn doos met al zijn smurfen meegenomen, en ook 2 A4-tjes met een getekende achtergrond, en een fotocamera. "Ik ga een film maken." En weg is hij, met Emma (die hem zal helpen) naar een aparte ruimte. Een kist voor het raam, een gordijn dicht, voor het gordijn 1 van zijn tekeningen (een straat met een smufenhuis, met een deur die open kan) en een smurf. Hij maakt een foto, schuift de smurf een paar centimeter op, maakt nog een foto, weer een paar centimeter verder, weer een foto.

Zo werkt hij door, de hele ochtend lang. Samen met Emma maakt hij nog een tekening als decor: vlaggetjes en slingers voor de verjaardag van grote smurf. Ze pakken playmobil-eten en maken er prijskaartjes bij voor de "Albert Smurf", waar boodschappensmurf boodschappen gaat doen, en afrekent bij smurfin (de enige vrouwelijke rol in deze film). Ook voetballen de smurfen nog, geven ze geld aan muzieksmurf, en vieren ze feest in het huis van grote smurf. Heel veel foto’s achter elkaar, die snel na elkaar vertoond de indruk van beweging geven. Wauw, helemaal zelf bedacht, getekend en uitgevoerd. "Dit is het", denk ik. Nu gebeurt wat wij voor ogen hadden toen we onze school droomden. Een kind dat zijn eigen ambitie (een film maken) waarmaakt,  uitvoert wat hij in zijn hoofd heeft, en volhoudt tot hij vindt dat het klaar is. Concentratie, discipline, intensiteit, creativiteit, doorzettingsvermogen, dit alles zie ik, in deze door hem zelf bedachte onderneming. De Vrije Ruimte werkt! 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Proefjes doen

Donderdag 27 maart. Een pakje appelsap en een zoetje, genoeg om een proefje mee te doen. We hebben geen idee wat het gaat worden. "Moeten we het buiten doen?" Sjoerd zegt dat dat niet nodig is. Hij giet appelsap in een glas en doet er 1 zoetje in. Vol spanning kijken we toe. Er gebeurt niet veel, een beetje geborrel in het glas. "We moeten er veel meer zoetjes in doen", zegt Miquel. En hij voegt de daad bij het woord, tot er uiteindelijk 11 zoetjes in het glas appelsap zitten. Nog steeds is het niet spectaculair wat er gebeurt, het borrelt wat meer, de zoetjes drijven in stukjes omhoog en naar beneden. Maar als je goed kijkt van dichtbij, is het toch wel erg mooi om te zien.

Miquel heeft de smaak te pakken, en komt met suiker, koffie en een theezakje aanzetten en gooit dit bij het bruisende appelsap. Mooier wordt het er niet op, en het ruikt ook niet echt lekker. Op naar de volgende proef, een toverdrankje ‘felix …’, waardoor je je goed gaat voelen. Hierin moeten vanzelfsprekend alleen lekkere dingen: een blaadje mint, een blaadje citroen, suiker, honing, aardbeienjam en slagroom. Goed doorroeren, even proeven: mmm, mierezoet, maar lekker! "Ja, dit wordt het kindernagerecht voor ons restaurant op 16 april", zegt Miquel. Meteen schrijft hij alle ingrediĆ«nten op een blaadje, zodat we het niet zullen vergeten.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

De school laten zien

Woensdag 26 maart. We zitten nog aan tafel, als de eerste mensen voor de Open Middag aankomen. Ze hadden van te voren gemeld dat ze vroeg zouden komen, en eigenlijk wil je dan alles op orde hebben. Maar ja, op deze manier zien ze wel de school in werking, hoe het is rond half een: sommigen klaar met eten en alweer aan het spelen, anderen nog aan een boterham met kaas en een beker melk. De thee is gezet, en verder ziet de school eruit zoals elke dag -we willen ons niet anders voordoen dan we zijn- met spullen op de kratten voor de tafels, een verkleedkamer, waar je je ook kunt schminken en naar muziek kunt luisteren, een muziekkamer waar de instrumenten liggen, en een kleuterruimte.

Na een gesprek aan tafel met een moeder, wil deze wel even rondkijken. Yanna heeft net gevraagd of ik haar voor wil lezen. Ha, een idee: ik vraag aan Emma of zij de moeder rond wil leiden, dan kan ik Yanna voorlezen. Emma neemt de taak graag op zich, en vertelt heel precies aan de moeder welke hoek het is, wat je er kan doen, hoe zij er speelt. Het is mooi om wat wij ooit bedacht hebben -zo zou het kunnen werken- terug te horen uit de mond van een meisje van zeven.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties