Alle artikelen | april, 2008

Dromen vangen

Donderdag 3 april. Vandaag komt Claudia voor de laatste keer haar workshop intuïtie-ontwikkeling  geven. We gaan dromen vangen! Niet met veertjes en kraaltjes aan een ijzeren ring, maar op een schilderij. Eerst een heerlijke lunch met mosselen en zeebeestjes. Miquel demonstreert hoe je een mossel moet eten, en Sjoerd proeft voor het eerst een inktvisringetje en vindt het lekker. Na het eten gaan we aan de slag. Ieder krijgt een eigen doek, waarop je met (vinger)verf een achtergrond schildert, in een of meer kleuren, die je zelf kiest. Daarna knippen of scheuren we plaatjes uit tijdschriften. Plaatjes die je aanspreken, ook al weet je zelf nog niet meteen waarom.

Zita begint meteen, op de achterkant van het schilderij ("dan zit er meteen een lijst omheen"), kleurtjes te verven, groen, geel, rood,  blauw en als laatste fuchsia. Ze knipt een paar plaatjes uit (o.a. de knuffelhamsters van Albert Heijn) en plakt die op. Klaar! Ze is heel blij met haar schilderij, en kan er lang naar kijken. Ook de anderen zijn intensief bezig. Sjoerd aan een eigen tafel met zwarte en blauwe verf en plaatjes van treinen. Emma en Miquel naast elkaar aan een tafel; Emma met veel vrolijke kleuren in vlakken, Miquel met blauw als achtergrond, en zwart op de achterkant, voor zijn nachtmerrie. Plaatjes uit game-tijdschriften knipt hij uit, met stoere en sterke figuren, maar ook een klein wezentje, want zo klein zou hij zelf ook wel eens willen zijn. Emma vindt plaatjes van dingen die ze graag wil, en boven in het midden plakt ze een vakantielandschap met een meer en een rots en een ondergaande zon. Claudia, Marty en ik werken aan de grote tafel in het midden. Het verven gaat vlot. Het plaatjes zoeken is lastiger, omdat ik steeds denk dat ik nog verder moet zoeken. Op een gegeven moment stop ik, en dan blijkt dat ik niet alle plaatjes nodig heb om mijn droom te verbeelden. Veel boomkruinen, bergen, meren, en in het midden een orka die in bruisend water duikt. Ook ik ben blij met mijn eigen schilderij. Er gaat rust van uit, een rust die ik graag bij me wil houden.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Boos zijn

Woensdag 2 april. Boos zijn mag, maar hoe uit je dat? Er vliegt een papieren vliegtuigje door de ruimte. "Dat is helemaal geen vliegtuig, joh", zegt de ene jongen tegen de ander. "Jawel hoor!" zegt de ander tegen de een. Twee kinderen spelen op de grond en kijken naar het papier dat wel of geen vliegtuigje is. De derde, van wie het is, pakt het opgerolde papier en mept ermee, op degene die zei dat hij het geen vliegtuig vond… Wij zitten in een aangrenzende ruimte en horen wat er gebeurt, maar zien het niet. Het geluid van omvallende blokjes. "Waarom doe je dat nou, waarom maak je dat kapot?" "Ik ben boos!"

Ik vind het tijd om te gaan kijken wat er gebeurt. Verontwaardiging bij de een: "hij maakt zomaar mijn gebouw kapot." Hoe kan dat nou, vraag ik. Fronsen, denken, stamelen: "Ik had gewoon die neiging." "Maar je kunt toch ook gewoon praten!" zegt degene wiens gebouw nu is ingestort. Dat lijkt mij ook, zeg ik. En misschien is het handig als je die neiging voelt, om je even af te vragen wat de ander er van zou vinden als je het echt uit gaat voeren. "Het spijt me, ik zal het nooit meer doen." Even later zijn ze met z’n drieën Twister aan het doen, op muziek. Stappen, swingen, dansen. Heerlijk om na het boos even lekker samen te bewegen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Elkaar helpen

Maandag 31 maart. Twee drie-jarigen, die elkaar om hulp vragen, of uit zichzelf hulp bieden. "Tycho, wil je me een duwtje geven?" vraagt Yanna als ze op haar fiets zit en zelf even niet vooruit komt. De fiets heeft ze al langer, maar pas sinds vorige week wil en kan ze erop. Daarvoor heeft ze een aantal maanden veel gestept, en nu lukt het haar om zelf te trappen op de fiets met zijwieltjes. Alleen om te beginnen heeft ze soms een zetje nodig; en Tycho kan dat heel goed geven. In de speeltuin wil Tycho op de schommel, hem erop tillen lukt Yanna niet. Ik kom even helpen. Maar hem duwen, dat lukt prima. Daar gaat hij, heel hoog in de lucht. Samen oversteken, samen verkleden, samen muziek maken.

De groten komen in de verkleedruimte. Zij willen de kleintjes wel schminken. Miquel schminkt Tycho, Emma schminkt Yanna. Ze zien er prachtig uit! Wij kijken en genieten van hoe de dingen vanzelf gaan.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties