Alle artikelen | juni, 2008

Tokke

Vrijdag 27 juni. Het woord uit de titel schrijf je anders, namelijk een a met een rondje erboven (maar die kon ik niet zo snel vinden), want het is een Noors woord. Een tokke is een Noorse enorme platte pan, met drie pootjes die je eronder kunt doen, om boven een vuur de heerlijkste gerechten te bakken.

Het eerste wat de kinderen (die dat willen) vandaag met Gert gaan doen is hout gaan zoeken in het bos: hout voor het vuur en lange houten stokken om boven het vuur broodjes te bakken. Ze zijn al snel terug, met hout en stokken. Speciale stokken, van esdoorns, waar eerst de bast vanaf moet, om het brood er later omheen te kunnen draperen. Bij het eraf schrapen van de bast doen we een ontdekking: er komt sap uit, en dat sap smaakt zoet. Constantin kent esdoornstroop uit Canada,en dit smaakt bijna net zo lekker. Hoe kan dat? En wat is dat sap nou precies? Vragen die wij ons stellen, maar waar de kinderen zich op dit moment  even niet mee bezig houden. Zij willen door: stokken en tokke! Er is nog veel te doen: groenten en (vegetarische) worstjes snijden. Ook Yanna van 4 snijdt met een scherp mes. "Het lukt niet…" "Jawel, het lukt wel", zeg ik, want de wortel is al doormidden. Zo zie je maar, gewoon blijven proberen. Brooddeeg wordt gekneed en is aan het rijzen.

Dan wordt het vuur gebouwd: eerst kranten, daaromheen hout, als een soort wigwam. Het brandt onmiddelijk en goed. Tokke erop, groenten erin (in de goede volgorde, want niet alle groenten moeten even lang bakken) en smullen maar. Ik vond zelf vooral de broccoli – beetgaar- op deze manier gebakken verrukkelijk. De kinderen eten vooral aardappels met worstjes. Tijd om het brooddeeg om de stok te wikkelen en de stok boven (niet in!) het vuur te houden. Geduld wordt op de proef gesteld. Hier zie je hoe verschillend kinderen reageren op het wachten met een stok in hun hand tot het broodje gaar is. En wat je hier ziet bij het vuur, zie je terug in andere situaties. Zo kun je, als begeleider, zaken met elkaar verbinden, en steeds zo adequaat mogelijk reageren op wat zich voordoet. Want dat is, wat we ook doen, steeds wat blijft: kinderen zo goed mogelijk ondersteunen op hun weg in deze wereld.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Bijkomen

Donderdag 26 juni. The day after. Moeie kinderen en de zon die schijnt. Dus lekker in de zon koffie en limonade, liggen en lezen op een kleedje, springen op de nieuwe trampoline. Een clubhuis maken in de theaterruimte, weer naar buiten om te kijken hoe een waterballon op de vuurplaats uit elkaar spat. Boterhammen belegd met door de oma van Robin gemaakte abrikozenjam (overheerlijk!), afruimen, afwassen. Weer naar buiten, naar de speeltuin. Stephanie let op Paula, geeft haar een hand bij het oversteken. Vertelt Paula wat ze doet en Paula begrijpt het.

Nog even op de trampoline. Stephanie laat zien wat ze allemaal moet kunnen voor haar taekwando-examen: schoppen en sprongen, verdedigingen en blokken. Springend op de trampoline laat ze dat allemaal zien. Tijd om naar huis te gaan, in de zon, op de fiets.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Klankschalen

Woensdag 25 juni. Een grote dag: open middag en feest met bbq. Tijdens de open middag zijn er activiteiten van de kinderen (blikken gooien, lootjes trekken, speurtocht, schaken, grabbelen) – die zich overigens al vlak van te voren kletsnat hebben laten gooien in een waterballonnen-gevecht. Voor de volwassenen en de kinderen is er de film ‘democratic schools’, stoelmassage, een rondleiding door de school en een demonstratie van klankschalen-massage. Dit laatste is iets bijzonders. Het geluid van een klankschaal is met niets te vergelijken. Je hoort zoveel verschillende tonen komen uit de klankschaal nadat die is aangeklopt. Je voelt de trillingen door je lijf, zelfs als je niet op de behandeltafel ligt. Veel mensen komen hiernaar kijken en luisteren en iedereen is doodstil. Leontien Schiphorst, die de demonstratie geeft, vertelt eerst iets over de achtergrond van de klankschaal, laat zien hoe een behandeling gaat (Emma werpt zich meteen op als vrijwilliger om te gaan liggen op de tafel) en laat tot slot aan iedereen de toon uit de klankschaal horen, dicht bij je oor, zodat je helemaal doortrilt wordt. We zijn allemaal heel rustig geworden hiervan, en hebben enorme honger gekregen. Gelukkig staat de barbecue klaar, en eten we heerlijk buiten. Met de klankschalen gaan we volgend jaar binnen de school iets doen, met de kinderen.

Het was een overweldigende middag, zoveel belangstelling, mensen uit Den Bosch en uit Haarlem, uit de wijk en ’s avonds laat nog. Mensen die misschien begeleider willen worden, en kinderen die misschien naar De Vrije Ruimte willen. We zullen het allemaal zien. Een ding is zeker: De Vrije Ruimte leeft!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties