Alle artikelen | juni, 2008

Schrijfles

Woensdag 18 juni. Vandaag komen er weer twee nieuwe kinderen meelopen en kijken. Een drukke, afwisselende week, met steeds niewe gezichten, namen en gewoonten. Spannend wie er uiteindelijk bij ons op school zullen komen. Na de lunch en de afwas staat ‘schrijven’ op het programma. Een activiteit die ik heb ge├»nitieerd, omdat we net de nieuwe schrijfmethode ‘Zwart op wit’ binnen hebben gekregen, en ik benieuwd ben hoe die werkt. Helemaal alleen mijn idee was het niet, want een van de eerste dingen die Robin vroeg toen hij bij ons op school kwam was: "Mag ik nu ook hoofdletters leren?" (Natuurlijk mag dat); en Stephanie houdt ook erg van schrijven. Emma deed mee en je zag dat dit echt iets voor haar was: mooie lijnen en lijntjes trekken voor de aan-elkaar-letters.

We namen de schrifen en potloden mee naar de rustruimte, waar we rustig zouden kunnen werken. De mooiste letter van iedere rij werd een schilderijtje (idee van Stephanie). En af en toe gebeurde het, dat ze langer bezig waren met het tekenen van het schilderijtje, dan met het schrijven van de letter. Vandaag werkte iedereen in een ander schrift: Robin in oefenschrift groep 4 om de hoofdletters te oefenen; Stephanie in de moeilijke versie van het oefenboek, waarin ze drukletters moest omzetten in schrijfletters; Emma in schrijfboekje 2 van groep 3, want ze heeft nog niet alle aan-elkaar-letters geleerd. Het fijne van deze methode is dat de letters al aan beide kanten haakjes hebben, zodat je ze, als je ze los hebt geoefend, in een moeite door aan ekaar kunt schrijven. Woensdag is de oefendag, morgen, donderdag, gaan we verder met (nieuwe) hoofdletters. Tot nu toe met deze drie kinderen, maar het kan zomaar gebeuren, dat er opeens nog iemand zin krijgt om mee te gaan schrijven. Vandaag kwam Yanna erbij zitten en kijken. Meedoen wilde ze nog niet, maar ik kan me voorstellen dat ze straks ook haar eigen schrijfboekje wil….

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Orkest

Dinsdag 17 juni. Vandaag gaan we oefenen voor 25 juni, onze feestelijke open middag met bbq, spelletjes en … muziek. Muziek door onszelf gespeeld, want sinds vandaag hebben we een De Vrije Ruimte-orkest . We hebben de kinderen en begeleiders er niet op geselecteerd, maar het blijkt dat de meeste van hen een instrument bespelen, en tot nu toe zijn dat vooral strijkinstrumenten. Daar zitten we dan met vier violen en drie celli.

Myriam, van huis uit vioollerares, leidt het orkestje. Ze heeft drie stukken uitgezocht die we samen zullen spelen. Het eerste stuk is een spannend heksenlied of een gemeen heksenbrouwsel, waarbij aan het eind de heksendrank wordt opgedronken en iedereen betoverd raakt. Het is leuk, gemakkelijk te spelen en spannend om naar te luisteren. Dan komen nog twee stukken die Myriam eerst voorspeelt, en die de anderen daarna naspelen. Voor diegenen die gewend zijn aan de Suzuki-methode (gebaseerd op het op gehoor naspelen van een muziekstuk) een eitje, voor de anderen is het even wennen. Maar… het lukt. We oefenen deze dag twee keer, en zullen dat volgende week nog eens doen. Iedereen krijgt de bladmuziek mee naar huis, om ook daar te kunnen oefenen. Wat zal het een muzikale middag worden (over een week al!)

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Blind

Maandag 16 juni. "Durf jij niet met je ogen dicht aan het klimrek te gaan hangen?" vraagt een van de twee jongens die vandaag een dag meelopen. "Nee", zeg ik, ik durf het zelfs niet met mijn ogen open." De jongen die dit vraagt is blind, en is op De Vrije Ruimte met zijn tweelingbroer om te kijken/ luisteren/ voelen of De Vrije Ruimte voor hen een goede school is. Het is verbazingwekkend hoe het gaat. De blinde jongen laat zich door zijn broer, maar ook door kinderen en begeleiders van De Vrije Ruimte meevoeren naar waar hij heen wil.

Nu zijn we in de speeltuin en hij klimt zo via een touwladder omhoog naar het huisje van de glijbaan. "Doe het nu zoals ik het je heb geleerd!,"zegt zijn broer. "Een been over de rekstok heen, en dan gaan hangen." Hij doet wat zijn broer zegt, en hangt en is blij. Na twee keer met aanwijzingen, doet hij het de derde keer alleen. Laat zich via een paal naar beneden glijden, klimt via de rekstok weer omhoog en vindt op de grond opeen ook nog een Zwitsers 5-frank-stuk. Het is tegelijkertijd spannend en gewoon, want een blinde jongen wil natuurlijk ook lekker klimmen, hangen en glijden. En dit is dan nog maar de eerste dag van een week waarin elke dag twee of drie nieuwe kinderen komen wennen om te zien of De Vrije Ruimte bij hen past. We zijn benieuwd!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties