Alle artikelen | juli, 2008

Vakantie-verrassing

Vrijdag 11 juli. De laatste schooldag. Gisteren heeft de grote groep kinderen een leeg flesje meegekregen, om na de vakantie gevuld met het zand van je favoriete vakantie-plek mee terug te nemen. Zo kunnen we het zand van de verschillende plekken vergelijken, verhalen horen en iets meer te weten komen van de kinderen die we nog niet zo goed kennen. Natuurlijk doen ook de begeleiders mee.

Vandaag is het een heel rustige dag. Iedereen doet wat hij wil, speelt van huis meegenomen spelletjes (o.a. Kolonisten), springt op de trampoline, bouwt een laatste kapla-gebouw en kletst met elkaar. Na de lunch gaan we met zijn allen rond de grote tafel zitten. Marty heeft in het midden een groot pak gelegd, en daaromheen allemaal verschillende mooi gekleurde stenen. Eerst pakken we het grote pak uit: een enorme rose steen, rozenkwarts. Een cadeau voor de school, een steen waar je even bij kunt mijmeren. Die, door zijn kleur en vorm, al laat zien waar hij voor staat: liefde. De andere, kleine stenen (calciet)  zijn voor ons: we mogen er een pakken. Als Marty vraagt wie al weet welke steen hij wil, steken vier kinderen hun vinger op. Allemaal pakken ze er een, en allemaal kiezen ze een andere steen. De rest kijkt en aarzelt en kiest uiteindelijk ook. De kleur van het calciet staat voor een bepaalde emotie, waarbij de steen je kan ondersteunen. Iedereen is blij met zijn eigen steen. Eenzelfde gevoel als toen we ons droomschilderij maakten, het is iets helemaal van jezelf, wat goed bij jou past. Misschien lijkt het wel alsof we erg veel bezig zijn met gevoelens en emoties, en hoe je daarmee om kunt gaan. Dat is ook zo, en dat doen we omdat ‘je veilig voelen’ (en dat impliceert ook: kunnen omgaan met emoties) de basis zijn om tot verdere ontwikkeling te komen. Zita (5) zegt: "Ik denk echt dat de steen mij gaat helpen." En als je dat geloof hebt in de steen, en dus in jezelf, zal het gaan werken.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Potvis

Donderdag 10 juli. Wat een drukte in de plotseling smalle gang van het scoutinggebouw. Vandaag komen geen 8, maar 18 kinderen: alle kinderen die vanaf september op De Vrije Ruimte zullen zitten. Spannend voor iedereen. We beginnen de dag met een kring, waarin iedereen zich kan voorstellen en vertellen wat hij of zij die dag wil gaan doen. Moeilijk is dat niet, want Marty heeft net verteld dat er op het strand een potvis ligt… De meeste kinderen willen daar wel naar gaan kijken.

Zo vertrekken Ans en ik met 12 kinderen door het bos, richting bus. Job (blind) geeft eerst een hand aan een van de oudere kinderen die hij kent, daarna aan mij. Reis verloopt prima, nu nog een stukje lopen naar het strand. Onderweg vangen we geruchten op: potvis is plastic…? Eerst zien, dan geloven. Als we op de boulevard staan en naar beneden kijken, ligt daar een enorm, enigszins bebloed beest. Het ruikt ook een beetje sterk, naar potvis? We lopen het strand op, tot het lint dat rondom de potvis is gespannen. De bloedvlek lijkt nu wel getekend. Ik vraag of Job mag voelen aan de vis, hij ziet immers niets. Een man die bij de vis hoort neemt hem mee. Job voelt en klopt. Als hij terugkomt zegt hij: Het is kunststof! Ondertussen zijn de andere kinderen naar de andere kant van de potvis gelopen. "Hij heeft geen keelingang", zegt Robin, "dus hij is nep!" Iedereen is er nu wel van overtuigd dat het geen echte potvis is. Jammer, maar ook weer niet, vinden ze, want het zou wel zielig zijn voor zo’n grote vis om dood op het strand te liggen.

Als groepsuitje was het zeer geslaagd. Geen betere manier om elkaar te leren kennen, dan samen iets te ondernemen. De oude kinderen kletsten met de nieuwe, wisselden ervaringen uit, de kleintjes met de groten. Daarna op school samen aan tafel. Het was een mooie dag!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Afspraken bestendigen

Woensdag 9 juli. Net heerlijk aan het voorlezen (een prachtig boek voor kleuters over hoe een olifant eruit ziet en wat hij allemaal doet en kan), als het alweer tijd is voor de schoolkring. Natuurlijk doe ik mee, al is het alleen al om een agendapunt wat ik er zelf op heb gezet: hoe ga je met elkaar om? Zoiets komt niet uit de lucht vallen, er is een aanleiding om dit juist nu te doen: Na de meivakantie zijn we gegroeid van vijf naar acht kinderen. Dat heeft zijn weerslag op iedereen. De plek, die je in het geheel had, verandert: je speelt niet altijd meer met dezelfde kinderen als daarvoor; wat eerst vanzelfsprekend was, wordt nu ter discussie gesteld. Dat gebeurt niet altijd zachtzinnig, en daarover wil ik graag praten.

Wat kun je doen als je eigenlijk zin hebt om iemand te slaan? Je kunt weglopen, je kunt iemand anders erbij halen, je kunt het uitpraten. Al pratend met elkaar komen er veel waardevolle dingen naar voren. We sluiten het af met een afspraak: ‘Als iemand STOP zegt, respecteren de anderen dat.’ Of, korter: STOP is STOP. Niet alle kinderen zitten er bij op het moment dat we deze afspraak maken. Daarom vragen we of iedereen na de lunch even om de tafel wil komen zitten om de nieuwe afspraak duidelijk te maken en uit te leggen hoe we tot deze afspraak gekomen zijn. Goed om te doen, en iedereen er weer even bij te hebben, onze groep Alles.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties