Alle artikelen | juli, 2008

Poppenhoek

Maandag 7 juli. Vandaag doe ik wat ik eigenlijk vorige week al beloofd had: van thuis neem ik allerlei spulletjes mee om een echte poppenhoek te kunnen inrichten. De kleuterruimte bestaat alweer een paar maanden in het Beverlokaal van de scouting; een gezellig linde-groen geverfd lokaal met kleine paarse tafeltjes en rode krukjes op kleuterhoogte. We hebben er een kleed op de vloer gelegd, en een kist met prentenboeken ernaast; er staan spelletjes en puzzels klaar; er liggen wasco’s en potloden om te tekenen en kleuren; er is duplo om mee te bouwen.  Een tijdje terug had ik mijn duplotrein meegenomen, die hier vele rondjes heeft gereden. Schrijfdans doe ik ook altijd in deze ruimte. En vandaag komt er dan een heuse poppenhoek.

Op een tafeltje zet ik het formuisje met de pannetjes. De poppen-kinderstoel schuf ik daaraan. Het poppenbedje met pop erin komt op de grond. Het poppenbadje en het koffertje met kleren ernaast. Een buggy hadden we al. "Kom maar eens mee", zeg ik tegen Yanna en Paula als ze er zijn. Meteen gaan ze als volleerde poppenmoeders aan de slag. Er wordt voor het kind gekookt, ze krijgt eten, ze krijgt een regenjas aan om naar buiten te gaan… Heerlijk om hiernaar te kijken (ook omdat ik zelf vroeger zo eindeloos met poppen heb gespeeld), en te zien hoe in dit spel hun werkelijkheid vorm krijgt.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Vlinders vangen

Vrijdag 4 juli. Vlindernetten als uit Lolita (gek, dat dit als eerste bij me opkomt), een grote hoeveelheid potjes, en determineerkaarten. Hiermee gewapend vertrekt Gert met bijna alle kinderen, en de twee stagiaires van het Zandvlietcollege (twee jongens van 16 die bij ons hun week maatschappelijke stage lopen) het bos in. Ik blijf achter met de jongsten en ben benieuwd waarmee ze terug zullen komen. Het duurt lang, maar eindelijk, daar zijn ze! De netten zijn alweer bijna leeg, de potjes zijn gevuld. De kleuters rennen er op af. "Kijk eens, een bij… een lieveheersbeestje… o, een slang….welke vlinder is dit…nee, dat is geen spin." Ze gaan helemaal op in wat ze zien vliegen, kruipen en springen in de potjes. We proberen een vlinder te determineren, maar weten toch niet zeker of het precies klopt. We kijken met een vergrootglas hoe mooi de vleugels zijn, en naar alle voetjes van de rups. Tycho doet nog een paar insecten die achtergebleven zijn in het net in een potje. "Hé die heeft maar vijf poten! Kan het dan toch een spin zijn?" Ja hoor, zegt Gert, want spinnen kunnen wel leven met een paar poten minder.

De oudere kinderen, die meegegaan zijn naar het bos, zijn er al klaar mee, met de vlinders en de insecten. Zij hebben ze gevangen, en in het bos al bekeken wat het was. De jongsten kunnen er geen genoeg van krijgen. Na het eten gaat Zita meteen weer naar buiten. Even later komt ze terug: "Ik heb ze allemaal vrij gelaten. Dat vonden ze fijn." Hoe kan het anders? De vrije ruimte die wij voor de kinderen en onszelf willen creëren, moeten we natuurlijk ook aan de dieren geven!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Gesprekken voeren

Donderdag 3 juli. Rust creëren, rust uitstralen, rust laten ontstaan, soms valt het niet mee. Deze laatste weken van het schooljaar hebben we het druk met gesprekken: de portfoliogesprekken met kinderen, die we drie keer per jaar voeren, en waarin we praten over wat ze hebben gedaan, wat ze leuk/niet leuk vonden, wat ze nog willen doen, en hoe ze dat willen gaan doen. Daarna de eindgesprekken met ouders en kind samen. Het kind laat de portfoliomap, met tekeningen, geschreven tekst, foto’s, aan de ouders zien en vertelt daarbij, en we evalueren het jaar: hoe gaat het nu met het kind?

Soms praten we ook even met de ouders alleen, omdat we zaken willen bespreken waar het kind niet bij hoeft te zijn. Sommige kinderen hebben dan enorm de behoefte om te weten wat er is besproken. Van te voren vertel je dat het kind dat natuurlijk mag weten, en dat je dat zult vertellen. Dan is het niet altijd gemakkelijk om de goede woorden te vinden, om voor het kind helder te krijgen waarover je hebt gepraat. Je bent ook nog bezig om je eigen gedachten te ordenen. Je merkt, de woorden komen toch. Je weet niet of het de goede woorden zijn, je zegt, ‘het is wel ingewikkeld hè’, je kijkt het kind aan dat met vertrouwen naar jou kijkt. "Nou, het is wel goed zo." zegt hij. Jij hebt het gevoel dat er een wereld is gewonnen, dat alleen al door aandacht te schenken aan de behoefte van dit kind het vertrouwen weer een beetje is gegroeid. Rust brengen door het even praten met een kind.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties