Alle artikelen | september, 2008

Iets inbrengen

Maandag 29 september. We zijn in het bos, onder een dak van bladeren, de hut. Er is een vergadering van de Vikingclub, waar alleen de mensen die op tijd binnen zijn aan mee mogen doen. Om de zoveel minuten wordt iedereen bij elkaar geroepen om te horen wat er allemaal moet gebeuren om de Vikingplaats een succes te laten zijn. "Mag ik iets inbrengen?", vraagt Gijs. "Iets inbrengen, dit is niet de schoolkring hoor!" antwoordt een ander. "Jawel, Gijs mag wel iets inbrengen, hij is toch de derde president…", zegt Miquel. Gijs zou graag zwaardvechtles willen geven. Met zijn broer Job is hij daar al even mee begonnen.

Wat je voorleeft, wordt niet altijd onmiddellijk nageleefd. Sociocratie: ieders stem telt evenveel. Op die manier nemen we beslissingen in de schoolkring. Heeft iemand een overwegend bezwaar tegen een besluit, dan gaat iets niet door, tenzij de anderen diegene weten te overtuigen. Ieder mag iets inbrengen over elk onderwerp dat ter sprake komt. We maken een rondje langs alle kinderen en begeleiders die meedoen, zodat ook daadwerkelijk iedereen kan vertellen wat hij of zij er van vindt. In hun spel willen sommige kinderen graag de leider zijn, bevelen uitdelen, opdrachten geven aan anderen, die deze op straffe van niet meer mee mogen doen, moeten uitvoeren. We kijken elkaar aan. Dit hoort erbij, kinderen moeten eerst kunnen spelen waar ze vol van zijn. Pas daarna komt de rust om meer in balans met zichzelf hun rollen te kunnen spelen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Schoolorkest

Vrijdag 26 september. "De kop is eraf", zei Myriam, na de eerste repetitie van het schoolorkest. Niet veel kinderen hadden een eigen instrument meegenomen, alleen Gijs had zijn gitaar bij zich. Geen nood, Myriam had een aantal blokfluiten (waarop de kinderen die dinsdag blokfluitles hadden gehad al twee tonen konden spelen), en er was een heel krat vol rammel-, schud en slag-instrumentjes. Heleen zat achter het keyboard en speelde haar riedeltje. Myriam had iedereen een instrument laten kiezen en wist in no time van de chaos aan klanken een wondermooi geheel te smeden.

Iemand begon op zijn instrument zijn ritme te spelen. Om de beurt vielen de anderen in. Gijs en Heleen hadden hun eigen melodie die daartussen in klonk. Als iedereen speelde mocht het eventjes heel hard, daarna werd het weer zachter en om de beurt werd iedereen stil. Ik keek en luisterde een paar minuten en zag kinderen groot en klein door elkaar geconcentreerd muziek maken. Wat is er toch veel mogelijk!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Damtoernooi

Donderdag 25 september. Soms zijn er op een dag zoveel korte momenten die je vast zou willen houden: Het duimpotjes kleien met Sjoerd en Noor, het boodschappen doen met Heleen en Emma, en hoe gezellig het dan is onderweg, schrijfdans met scheerschuim waar iedereen enthousiast van wordt, en het dammen.

Toen hij kwam had hij het al meteen gezegd: Jeremiah houdt van toernooitjes organiseren. En ja hoor, in de tweede week kwam er een damtoernooi. We trokken lootjes tegen wie we moesten spelen, en Jeremiah maakte een prachtig schema. Nu staan er steeds twee damborden opgesteld: een bestaand kartonnen spel, een zelfgetekend kartonnen spel, en sinds gisteren ook een dambord voor blinden (met dieper liggende witte vakken). Het is fascinerend om te zien hoe het gaat. Twee mensen zijn aan het dammen, eerst om te oefenen, later de echte wedstrijd, daarna nog een keer, met weer een andere tegenstander, gewoon, omdat dammen eigenlijk heel leuk blijkt te zijn. Job heeft thuis een dambord voor blinden en neemt dat mee. Zelf kan hij het nog niet, maar hij wil het graag leren.

De meesten kunnen het al wel, en spelen fanatiek. Yanna zit erbij en kijkt ernaar. Ze is 4 en neemt al kijkend in zich op hoe het gaat. Even later zit ze met vriendje Tycho (3) te dammen. En zo leren wij, al kijkend, veel van de kinderen. Het enige is dat je het moment moet zien, en bewaren.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties