Alle artikelen | oktober, 2008

Dieren en filmsterren

Vrijdag 17 oktober 200. Achteraf zeg je tegen elkaar: wat was dit een heerlijke dag! Waar dat aan lag? Veel leven, bruisend, vol activiteiten en dingen die gebeurden.

Iets later kwam ik de ruimte binnen waar Gert en alle kinderen omringd warne door verschillende dieren in kooien. Twee ratjes speelden op een kleed op tafel. We keken wat de dieren deden, wat ze aten, hoe je ze kon aaien en soms ook optillen. Het hok van de slang zat op slot, maar Gert had het sleuteltje en haalde hem eruit. Prachtig zo’n beest. Dat het een wurgslang was kon je voelen als je hem op je arm had: hij wikkelde zich als een armband er omheen met een ongelooflijke kracht. Wel uitkijken dat hij niet verder omhoog kroop! De gerbils zaten verstopt in een holletje in het zaagsel onder het stro. We mochten ze wel even aaien, maar niet optillen. Stel je voor dat ze ontsnapten… Plotseling kwam door het hek een onbekende persoon aanlopen: pet op zijn hoofd, sigaar in zijn mond, wie zou dat zijn? In het Engels stelde hij zich voor: er waren hier op school toch leerlingen die belangstelling hadden voor het maken van een film…die wilde hij wel even spreken, want hij kon ze daarbij wel helpen… Wat een stunt van Olivier! Vorige week had hij al even met Cem gepraat, nu kwam hij terug om ook met de anderen over hun film te praten. Jeremia, Naomi en Cem, gingen met hem naar de theaterruimte om de zaken te bespreken. De afspraak is nu dat zij hun idee uitwerken, en dan weer contact opnemen met deze geheimzinnige Amerikaan die hen kan helpen.. .

Verder was er het afscheid van Inge, die een jaar naar Canada gaat (en hopenlijk daarna weer terugkomt op De Vrije Ruimte). Een Texels prutje (andijviestamppot met kaas en appel) was haar afscheidslunch; een fotoboekje van haar dagen op De Vrije Ruimte en foto’s van alle leerlingen en begeleiders (en de filmsterren op wie ze leken, haar cadeau. Het ga je goed Inge, we zullen je missen!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Waarom wij niet kunnen vliegen

Donderdag 16 oktober. Frank komt om 9.00 uur. Hij geeft biologie, en gaat graag in om vragen waar leerlingen mee zitten. Ik val middenin zijn verhaal, en zie 6 kinderen op een rijtje staan en met hun armen wapperen. "Toe maar, ga maar door, tot je niet meer kunt… Nog even, nog iets sneller…" Ik ga meedoen, ben benieuwd waar het over gaat, denk dat het zal gaan over het effect van het wapperen op je armen daarna. Nee, dat is het niet. Als iedereen moe is van het armen bewegen, zegt Frank: "Jullie hebben nog geen 5 minuten gewapperd en zijn nu al moe, en er is niets gebeurd."

Wat was het idee? Kijken of wij niet zouden kunen vliegen. Natuurlijk kunnen we dat niet, maar door een paar minuten met je armen te wapperen, en dan te voelen hoe moe je bent, kun je je nog beter voorstellen dat wij ook nooit op eigen kracht kunnen vliegen."Vogels vliegen uren aan een stuk, wij hebben daar de spieren niet voor", zegt Frank. "Heb je wel eens een kipfilet gezien? En dan twee bij elkaar? Zo’n groot stuk van hun lijf gebruiken vogels om mee te vliegen." Een leuk experiment. Later vliegen de papieren vliegtuigjes ons om de oren. Die doen het wel! Hoe kan dat nou? Volgende keer maar eens een hele les erbij blijven om dat te weten te komen…

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Getallenlijn

Woensdag 15 oktober. Daar zitten we dan in de werkruimte, om te werken. Vandaag zit ik er alleen met Heleen, de anderen zijn andere dingen aan het doen. Heleen pakt haar rooster erbij: "Eerst ga ik rekenen, en daarna ga ik spelling doen." Het idee is dat de leerlingen die hier komen zitten zelfstandig aan de slag gaan, en dat de begeleider hulp biedt als dat nodig is.

Heleen gaat ijverig aan het werk, maar komt er niet helemaal uit. Ze vindt het moeilijk om grote getallen (tot 100) bij elkaar op te tellen. We hebben wel een rekenrek, dat soelaas biedt tot 20, maar verder komen we niet. Hoe pakken we dat aan? Wat we nodig hebben is een getallenlijn. We gaan er zelf een maken! Met behulp van lineaal, potlood en gum tekenen we samen op 2 blaadjes 4 stukken van de getallenlijn. Bij elk getal komt een streppje, en bij 5 en 10 (en de veelvouden daarvan) een groter streepje. We zetten de goede getallen erbij, knippen ze uit, plakken ze aan elkaar, en plastificeren onze lijn van 0-100. 

Ha, nu kan Heleen verder, nu kan ze het zien waar je uitkomt als je 15 bij 45 optelt. Het hulpmiddel blijft, en het gaf grote voldoening om dat samen te maken.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties