Alle artikelen | februari, 2009

Vissticks

Vrijdag 20 februari. Vrijdag kookdag. Vandaag staan er vissticks op het programma, met gebakken aardappels, appelmoes en komkommer. Ik snijd de aardappels vast in langwerpige stukken – die moeten twee uur in de oven. Dan is er rekenen en een portfoliogesprek; daarna gaan Heleen, Sjoerd en ik in de keuken aan de slag. Komkommers snijden en vissticks bakken.

Op de tweede dag van mijn cursus "Mediërend leren" (van de Israëlische professor Feuerstein) heb ik geleerd: "helpen met je handen op de rug". Dat probeer ik nu te doen: ik ben er bij en kijk er naar, zeg af en toe iets, maar raak geen spullen aan. Sjoerd wijst Heleen waar staat wat je moet doen: "8-10 minuten in de frituur. "Maar we hebben geen frituur" zeg ik, en ik wijs op de pannen die al klaar staan op het fornuis. "O ja." Weer lezen ze: "Circa 4 minuten bakken aan elke kant." Dus daar gaan ze: boter in de pan, wachten tot die is gesmolten, vissticks erbij (zoveel mogelijk in de pan) en wachten, wachten tot ze gaar zijn. Heleen heeft ze er uitgehaald, ik kijk, snijd er een doormidden, proef… lauw en niet gaar. Gauw leg ik ze terug in de pan.

Wat is het soms moeilijk om daadwerkelijk niets te doen, erbij te staan en alleen te kijken. Had ik alle kinderen ongare vissticks moeten laten eten? Had ik Heleen zelf moeten laten snijden en proeven en merken dat ze niet gaar zijn (ze heeft geproefd en vond ze lekker!)? Had ik van te voren moeten overleggen: hoe weet je wanneer ze gaar zijn? Ja, misschien was dat het beste geweest. Zo leren ook wij elke dag weer.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Glas-in-lood

Donderdag 9 februari. Het is een eeuwenoude kunst, weten we nu, het glas in lood zetten en het brandschilderen van het glas. Vandaag komt Lisette ons hierover vertellen en het ons laten ervaren. Ze laat ons een afbeelding van het oudste gebrandschilderde raam zien en toont het proces van glas kiezen, snijden, in lood zetten en schilderen. Het is fascinerend, vooral omdat het zo’n oud vakmanschap is dat in deze tijd nog steeds wordt uitgevoerd. De meesterproef, waarmee een leerling vroeger meester werd, bestond uit een rondje midden uit een glasplaat snijden. Volgens Lisette het allermoeilijkste wat er is, omdat het glas meestal breekt door de spanning die er op komt te staan. We voelden het lood, zacht en buigzaam en de verschillende soorten glas.

’s Middags gingen de kinderen zelf aan de slag: lood om een ovaal stukje glas heen vouwen en het glas daarna beschilderen met verf in de kleur van een brandschildering. Echt brandschilderen kon niet, omdat je daarvoor een heel speciale oven nodig hebt. Toch kon je nu wel zien hoe het ongeveer zou worden, het gebrandschilderde raam. Alle kinderen deden mee, alleen Cem was hard aan het werk op de laptop. Maar ’s middags zag ik hem zitten, met stift en papier "Ik teken een R2-D2 (Robot van starwars) voor Job. " Miquel schilderde hem vervolgens over op het glas van Job. Zo zie je dat veel vanzelf gaat, kinderen helpen elkaar, doen dingen voor elkaar, zonder dat wij als volwassenen daartussen hoeven te komen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Stroop

Woensdag 18 februari. Soms is een dag als stroop, plakkerig, trekkerig, moeizaam op gang komen…  Alsof je de hele dag bezig bent met wakker worden. Gelukkig is er altijd heerlijke koffie (gezet door Heleen – hij wordt steeds lekkerder-) met warme melk, dus dat helpt. De kinderen trekken zich van onze stroop-dag niets aan. Ze spelen en spellen, rennen en vallen, rekenen en fluiten.

De club van gouden ridders maakt een embleem "Goude Ridders" staat erop. "Hé", zeg ik… "Ja", zegt Miquel "dat hebben we expres gedaan, het is in de Middeleeuwen, eerst was het goude, toen gulde, daarna gulden, en uiteindelijk gouden, met n. Maar in onze riddertijd dus nog niet." Geweldige verklaring. Heleen is ondertussen zelfstandig aan het rekenen. Met behulp van kraaltjes. Als ik even naast haar kom zitten, zie ik dat ze niet rekent, maar telt. Dat is niet de bedoeling, dus geef ik haar het rekenrek waar twintig kralen opzitten. Hier kan ze gemakkelijk de hoeveelheid van 5 kralen overzien, en daarmee rekenen. Dat doet ze dan ook.

’s Middags komt Gert, onvermoeibaar, weer met ijzerdraad, glycerine en zeepsop. Vooral buiten worden de prachtigste bellen gemaakt, nog mooier dan afgelopen vrijdag. Waarschijnlijk zit er iets meer glycerine in, waardoor ze langer in de lucht blijven. Stroperige bellen? Je zou het haast denken als je ziet hoe ze langzaam naar beneden zweven -zo zwaar zijn ze- en de regenboogkleuren tot een prachtig palet kleuren. Hier wordt iedereen blij van.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties