Alle artikelen | november, 2009

Scheikunde

Vrijdag 27 november. Ha! De eerste echte scheikundeles dit jaar. Gert komt met reageerbuisjes, vloeistoffen in allerlei kleuren, poeders en petri-schaaltjes. Het ziet er zo aantrekkelijk uit, dat de vier jongsten al plaats hebben genomen aan tafel. Helaas, zij hebben zich niet ingeschreven voor scheikunde. Ze mogen wel kijken, maar kunnen niet meedoen. Eerst laat Gert zien hoe het werkt, het mengen van vloeistoffen. Wat denk je dat er gebeurt? Melk wordt in spiritus gegoten in de reageerbuis en er ontstaat een vlokkerige substantie. De les die je hieruit kunt trekken? Met melk wordt het een troep! Nu mogen kinderen zelf gaan mengen met vloeistoffen die klaarstaan. Wat zie je? Prachtige kleurencombinaties ontstaan, spannende patronen. Sommige vloeistoffen zakken altijd naar de bodem. Dat wordt meteen de volgende opdracht: Onderzoek twee aan twee welke vloeistof het zwaarst is. Noteer het, zodat je het straks kunt navertellen. Er wordt gegoten, gemengd, en soms geschud. Zo krijgt Miquel een reageerbuis afgesloten door de schuimdruppels van een afwasmiddel. Hij houdt hem op zijn kop en de vloeistoffen druppelen er niet meteen uit. Het is een inspirerend avontuur.

Als klap op de vuurpijl laten ze -buiten- doosjes van filmrolletjes de lucht inschieten met een mengsel van azijn en bakpoeder. Het duurt even, maar tenslotte knallen alle doosjes omhoog. Als allerlaatste maken ze nog een colafontein door mentos in de cola te stoppen. Dit soort experimenten moeten we vaker doen. Veel plezier en het leren gaat hierdoor vanzelf.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Wij willen doorgaan

Donderdag 26 november. Nop komt weer met iets heel leuks: zelf een windmolen maken die draait op de warmte van waxinelichtjes. In de wiskundeles voorafgaand aan de techniekles leren de kinderen hoe ze de goede vorm moeten tekenen, met de juiste verhouding tussen de hoeken. Straks worden de vormen gezaagd uit hout, geschaafd en vastgemaakt met ijzeren pinnen. Ze werken hard. Voor Job is zagen moeilijk, maar schaven kan hij wel. Het spannendste moment is als de waxinelichtjes aangaan: zal het molentje gaan draaien? Even wachten tot de warmte omhoog gaat, en ja hoor, langzaam draaien de houten wiekjes rond.

"Kan er niet nog iets klingelen? Kunnen we er niet iets aanhangen dat geluid maakt?" Er wordt overlegd, nagedacht. Dan komt Robin met aluminiumfolie, dat hij draait, vouwt en knipt tot een piepklein engeltje. Met visdraad hangt hij zijn engeltje aan het pinnetje van de wiek. Nu nog vier… Ze zijn nog lang niet klaar met experimenteren als de gymles gaat beginnen. Met een zucht verlaten ze de ruimte en gaan een fitnesstest doen. Daar zijn ze onrustig, zitten elkaar in de weg. Alsof de energie van het experimenteren nog een uitweg moet vinden. Volgende keer maar iets langer doorgaan met de experimenten, zodat ze daarna de rust hebben om met heel hun lijf en hart mee te gymmen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Cadeautjes!

Woensdag 25 november. Sinterklaas is nog steeds in het land en dat is te merken op school. Was het vorige week verkleden, boten bouwen, paard verzorgen, boek van Sinterklaas maken, deze week gebeuren er weer heel andere dingen. De kinderen hebben het cadeautjes maken en inpakken ontdekt. Ze kleuren, knippen en plakken, pakken een stuk Sint-papier en wikkelen dat om hun eigen knutsel heen. En die knutsels zijn niet zomaar iets… Yanna maakte een prachtig klein boekje met eigen tekeningen. Ze gaf het zorgvuldig ingepakte pakje aan een meisje dat kwam kijken op de open middag. Bijzonder om te zien hoe een vijfjarige een onbekende 11-jarige een cadeautje geeft. De verrassing en blijdschap op beide gezichten.

Zita maakte weer heel andere pakjes. Hoe dat ging? We begonnen samen met het in elkaar zetten van een schoorsteen van w.c.-rollen. "Dan maak ik wel een dak erbij", zei Zita. Het dak werd een huis, waarin de schoorsteen werd geplaatst. Door de schoorsteen moesten natuurlijk pakjes gegooid worden. Ienie-mienie-pakjes, want zo groot is de opening in een w.c.-rol niet. Dat lukte prima. Maar wie moest die pakjes gooien? Zwarte Piet! Geen nood, in een mum van tijd had Zita alweer een zwart pietje gemaakt van zwart crêpepapier en geel gewoon papier, een pietje met een hoed en een veer ("anders denk je dat het gewoon iemand uit Suriname is"). DIe zit nu lekker op het dak te wachten tot hij nog meer pakjes naar beneden mag gooien.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties