Alle artikelen | december, 2009

Mineralen

Vrijdag 18 december. Een drukke week, een volle dag. En aan het einde van de dag zei ik: het is goed dat het zo gegaan is. We waren niet op school, deze laatste dag voor de kerstvakantie. De dag van de kerstborrel, de optredens (toneelstuk, orkest, breakdance), de hapjes klaarzetten, het gebouw opruimen. Ik had er tegenop gezien om juist deze dag met bijna de hele groep op stap te gaan, maar het was fijn. Zo hoefde niemand zich al ruim van te voren druk te maken wie er nou mee zou doen met het optreden, hoe het zou gaan, en of het allemaal wel goed zou gaan. Het ging zoals het ging, en dat was prima.

Want wij reden, over niet al te gladde wegen, naar Naturalis in Leiden. Gert had dit geopperd en de kinderen waren heel enthousiast. Het was ook erg leuk. Een aardige man leidde ons door het museum, bleef overal kort staan, zei wat er te zien was, als voorbereiding op een aantal opdrachten. In tweetallen met een begeleider gingen de kinderen vervolgens de opdrachten maken: Acht foto’s van (stukjes van) dieren, met daaronder in willekeurige volgorde de acht namen van de dieren. Door het plaatsen van acht genummerde magneetjes moest de juiste foto bij de juiste naam gezet worden. De jongens en Emma en Zita gingen voor de punten, schoten door het museum en scoorden. Tommy zag alles als eerste en vond snel wat we moesten vinden. Dit groepje had uiteindelijk ook gewonnen. Mooi om te zien hoe gretig hij de vragen maakte.

Het mooiste vond ik zelf de uitspraak van de meneer die ons rondleidde. We bleven staan bij mineralen. "Als mineralen de tijd en de ruimte krijgen, groeien er kristallen uit", zei hij. En kinderen? Als zij de tijd en de ruimte krijgen om hun eigen weg te volgen, groeien ze uit tot krachtige volwassenen. Kristal is hun kern, een schitterend kleinood, diep van binnen, dat straalt naar buiten toe.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Sneeuw

Donderdag 17 december. Een witte wereld, wat een feest. Ik ben nog niet binnen, of iedereen is alweer buiten. Sneeuwballen gooien, sleetje rijden op de afgeschroefde deksel van de kliko, sneeuwfoto’s maken (met een ouderwetse camera: een conservenblik met daarin fotopapier en een klein gaatje om het papier te belichten. Je richt het op iets, 2 tot 4 minuten, ontwikkelt het papier en het negatief van een gewone foto verschijnt – fantastisch! Zo werken foto’s dus, vroeger tenminste…). Binnen even warm worden, thee drinken, handen wrijven, en weer naar buiten. Sneeuwballen gooien tijdens de gymles met Saskia, sleetje rijden – nu met echte slee en twee grote plastic zakken- van het heuveltje in het bos. Hoeveel kinderen passen er op 1 plastic zak? Hoe lang gaat dit goed? Zo hard de heuvel af, soms met zijn allen tegelijk, rakelings langs een muurtje. Ik sta en kijk, roep soms: "kijk uit". Maar ze weten wat ze doen. Soms klagen ze dat iemand steeds erop springt, op de plastic zak, terwijl ze dat niet willen. "Als je er last van hebt, moet je daarover een afspraak maken", opper ik. Maar dat gebeurt niet, dus, is mijn conclusie, zullen ze er ook wel niet zoveel last van hebben.

Het winterweer is heerlijk. Rode wangen, koude oren. Naar binnen warm worden, een chocolaatje eten en ten slotte naar buiten, naar huis. Wat een dag! We namen ook nog afscheid van René, onze stagiair tussen herfst en kerst. Hij was er, was er voor de kinderen, wist hoe hij met iedereen even een praatje kon maken, een spelletje doen, een partijtje stoeien. De kinderen missen hem nu al, en wij ook!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Franse boodschappen

Woensdag 16 december. Zoals elke woensdagochtend ga ik ook vandaag met Heleen naar Albert Heijn, om boodschappen te doen voor de maaltijd van morgen. Het wordt lasagna met kip en quorn, een paar groenten en een sausje. In de winkel is alles snel gevonden, op de band gezet, betaald en in de boodschappentas gedaan. We lopen terug en ik heb opeens zin om in het Frans met Heleen te praten. Frans is ook een van de vakken die ze volgt, en ik vind het leuk om het af en toe te kunnen spreken. "Nous marchons sur le trottoir." En bij het oversteken: "Attention, une voiture." Onderweg zie je natuurlijk veel: la rue, un pigeon, une dame, un monsieur, l’école…Nous sommes arrivées! Bijna vergeten hoe leuk het is om op deze manier een lesje Frans te doen. Gewoon benoemen wat je ziet, bedenken wat het kan betekenen en samen verder kletsen. Heleen herhaalt de Franse woorden en zinnen. En als ik dit nu iedere week doe, dan wordt Frans een onderdeel van het boodschappen doen, en beleven wij daar allebei veel plezier aan.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties