Alle artikelen | januari, 2010

Een schop van woorden

Vrijdag 29 januari. Ook op De Vrije Ruimte wordt wel eens gepest. Hoe ga je daarmee om, als je leerlingen eigenlijk alle ruimte wil geven? Je merkt het -het moment is al voorbij- aan druk overleg in de gang. Wat is er aan de hand? "Kom maar even allemaal bij elkaar, dan kunnen we bespreken wat er gebeurd is." Ze komen in de werkruimte, pakken een krukje en gaan in een kring zitten. Om de beurt vertellen ze wat zij ervan meegemaakt  hebben. Als eerste degene die gepest werd. Die had zelf al actie ondernomen door een van de oudere leerlingen te vertellen wat er gebeurd was en hem om hulp te vragen. "Hartstikke goed!", zeg ik.  Omdat ze er nog niet helemaal uit waren gekomen is het handig om wat voorgevallen is te ordenen. Een iemand begon, een ander ging meedoen, omdat hij hoorde lachen. Een derde vond het ook grappig, haalde de jongsten erbij om ook een opmerking te maken. Zo waren er uiteindelijk 6 kinderen die tegen 1 ander een grappig bedoelde opmerking maakten, die hij helemaal niet leuk vond. Toch gingen ze door. "Hij zei niet duidelijk stop." Dat woorden ook pijn kunnen doen, begrijpen ze wel. "Net als een schop, maar dan van woorden."

Iemand komt met een tip: "Laat zien dat je echt STOP bedoelt, als je stop zegt. Zeg het krachtig." Anderen komen met aanvullingen: "Haal eerder iemand erbij, ga er niet op in, loop weg…" Degene die gepest werd voelt zich gesterkt, kan er weer tegen. Ten slotte een rondje, wat doe je als je een grapje maakt? "Kijken of iemand het echt leuk vindt, anders stoppen." Sommigen, van de jongsten, weten het nog niet. "Kijk dan maar eerst hoe anderen het doen", suggereer ik. Dat willen ze wel.

Later op de avond: FEEST, we zijn immers goedgekeurd voor VO door de onderwijs-inspectie. Tommy zet zijn cd aan, met favoriete muziek van Michael Jackson: Black or White. "Dat past wel bij De Vrije Ruimte", zegt hij, "het maakt niet uit hoe je bent, je mag er gewoon zijn."

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Doen wat je zelf wil

Donderdag 28 januari. Een meisje loopt een dagje mee op De Vrije Ruimte om te kijken of dit een school voor haar is. Even kijken, even puzzelen, een beetje praten. Meedoen met techniek, waar Nop met de kinderen een zoötroop maakt, een van de voorlopers van de film: zwart papier rechtop om een houten rondje geplakt, waar je, als je het ronddraait, door spleten heen een voorwerp in beweging ziet. Ze werkt secuur, tekent een stuiterende bal en kleurt de achtergrond blauw. Nop gaat weg. "Mag ik het zwarte papier versieren met gekleurd papier?" Natuurlijk mag dat. De meeste leerlingen zijn intussen naar de gymzaal gegaan, zij blijft liever hier om haar voorwerp af te maken. Misschien wil ze ook wel mee koken, zegt ze.

Ik rommel wat in de keuken en meld dan aan Heleen dat het tijd is om te koken. "Oké", zegt Heleen en gaat meteen de broodjes in de oven leggen. Ik zie dat het nieuwe meisje heerlijk aan het tekenen is, en vertel dat haar:"Je blijft zeker liever tekenen?" Ja, dat klopt. De hele verdere ochtend besteedt ze aan het versieren van haar zoötroop. Yanna gaat erbij staan, kijkt wat ze doet, en komt na een tijdje de keuken in: "Ik heb een nieuw vriendinnetje!" We eten broodjes knakworst. Tijdens de lunch komt haar moeder het meisje weer halen. "Ik vond het heel leuk!"

Ik heb het gezien, hoe ze genoot van de ruimte en de rust om haar eigen ding te mogen maken. Zelf te kiezen om door te gaan met waar ze mee bezig was. Zonder druk van buitenaf, van tijd, van wat dan ook, lekker bezig zijn met dat, wat je op dat moment het liefste doet.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Jongens

Woensdag 27 januari. Ze houden van stoeien en stokgevechten. Van elkaar aanraken en uitdagen. Van elkaar aftroeven met het maken van de lekkerste tosti’s (‘heilig! met heel veel bonuspunten!’). Van vieze verhalen vertellen en samen gamen. Van dingen ontdekken en scheikunde-proeven doen. Onze jongens.

Wij houden van hen, genieten van hun kracht en spel. Van de intensiteit waarmee ze met elkaar omgaan, van de discussies waartoe dit soms leidt. Tussen de zeven jongens van 8 tot 14 jaar zit 1 meisje, Emma. Zij maakt het goed, doet soms mee met de jongens, soms niet. Zorgt voor Job als zij dat nodig vindt, en gaat lekker tekenen als ze daar behoefte aan heeft. Wij willen graag dat het goed blijft gaan, met Emma, met de zeven jongens en met de acht andere kinderen. Daarom hebben we als school besloten om nu even geen jongens meer aan te nemen in de leeftijdscategorie 8 – 14 jaar. Pas als er weer een meisje bijkomt is er plaats voor een jongen. Dat klinkt hard en is zuur voor degenen die zich hadden verheugd op De Vrije Ruimte als nieuwe school voor hun zoon. Maar het is nodig om de balans te bewaren, om De Vrije Ruimte te laten bloeien als school voor iedereen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties