Alle artikelen | januari, 2010

free coins for doubledown casino

Maandag 25 januari. Soms is het leven zo fijn. Paula vraagt aan mij of ik met haar een spelletje wil doen. Graag! Ik mag iets uitzoeken. We kijken in de kast in de jungle en ik zie lotto liggen. Nee, daar heeft ze geen zin in. "Dit wil ik", zegt ze en pakt een doos met 4 puzzels van Dikkie Dik. Dat is een puzzel, zeg ik. "Ja, weet ik, maar een puzzel is ook een spelletje. Jij gaat dat toch met mij doen?" Tegen deze logica heb ik geen weerwoord, en ik vind het ook leuk om te puzzelen. Dus daar gaan we. Dikkie Dik in 4, 6, 8 en 12 stukken. Het lukt Paula steeds sneller om het goede stukje te vinden. Ze kijkt naar wie er op staat en zoekt daar het stukje bij. Na vier puzzels maken we nog een veel moeilijkere. Nee, niet die van heel veel kabouters van 100 stukjes, wel die van Bob de Bouwer van 50 stukken. Ik mag veel stukjes leggen en beloof haar binnenkort nog een andere puzzel mee te nemen. Ooit al, lang geleden, gekocht. Nu is het moment daar om er samen met Paula aan te beginnen!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Scheikunde-les!

Donderdag 21 januari. Natuurlijk, de kinderen hadden al eens geroken aan scheikunde: kijken wat er gebeurt als je een spijker in het vuur houdt, zien hoe stoffen met elkaar reageren in een reageerbuis. Maar vandaag is er voor het eerst een echte docent scheikunde: Leo. Twee tassen met spullen neemt hij mee, branders, slangen, brillen, glazen met speciale namen (zoals een buret), plastic balletjes waarmee je modellen van stoffen kunt maken. Hij laat alles zien en vertelt wat je ermee kunt doen. De kinderen luisteren gespannen, wanneer gaat het echte werk beginnen? Ze krijgen een boekje waarop ze hun naam schrijven, en een schrift met grote ruitjes.

Leo vertelt precies wat de bedoeling is en wat hij van hen verwacht: " Na deze les weet je van 3 stoffen de scheikundige formule." Netjes schrijven ze op de eerste pagina zuurstof, waterstof, aardgas en de formules die daar bij horen. Ha, de proefjes gaan beginnen! De brander gaat aan, een mooie blauwe vlam. Wat gebeurt er als je de gaatjes waar het gas uitkomt afdekt met zilverfolie? De vlam wordt geel. "Geel is niet goed", zegt Leo, "er zitten roetdampen in de vlam, hij krijgt te weinig brandstof." 

In hun schrift tekenen de kinderen de proef en schrijven erbij wat er gebeurde.Dscn5812 Er komen nog 2 proeven: gas vangen in schuim en er dan een lucifer bijhouden, een enorme vlam verschijnt! En magnesium in brand steken, wat een prachtig wit licht. Ze tekenen en schrijven, kunnen het maar net bijhouden. Een lekker tempo. En nu nog even oefenen: "Zuurstof" zegt Leo, " O2" zeggen alle kinderen tegelijk. Water? H2O. Aardgas? CH4. "Volgende week vraag ik het nog een keer", besluit Leo de les. Iedereen wil ermee doorgaan, is heel  enthousiast. Maar nu eerst even stoeien!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Kijken bij het schrijven

Woensdag 20 januari. Na het boodschappen doen ga ik schrijven met Zita. Elke week schrijf ik met haar, of eigenlijk: zij schrijft haar verhaal en ik help haar daarbij. Soms vindt zij het moeilijk om voor het schrijven uit haar spel te komen. Vandaag vraagt ze of de kinderen die met haar aan het spelen zijn mee willen schrijven. Yanna wil wel. Als ik vraag waarin zij wil schrijven, in haar schrijfboekje of -net als Zita- in een schrift met lijntjes, zegt ze dat ze alleen wil kijken. Zo zie ik weer even hoe zij leert: door te observeren wat anderen doen, en het dan, opeens, zelf ook te kunnen.

Zita is al even geleden aan haar verhaal begonnen over haar cavia, Pietje. Ze leest voor aan Yanna wat ze heeft geschreven. "Hij is wit…" Nu komt het stukje: "Hij heeft vlekken om zijn ogen." Zita luistert per woord welke letter zij eerst hoort, of kijkt soms in het voorafgaande of hetzelfde woord daar al staat. "V, l, e, k …" "Heel goed, zeg ik, en dan moet er nog een k. En dan…komt het sufferdje! Je hoort een u, maar je schrijft een e. Ik laat het plaatje zien van de grote lieve roze beer (uit Pi-spello), het sufferdje genaamd, de e die klinkt als u, maar die je schrijft als e, de u waar niet op gestampt wordt. Leuk, dat wat ik met al veel oudere kinderen doe, nu ook aan hun kan laten zien. Leren gaat soms zo vanzelf….

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties