Alle artikelen | februari, 2010

Rustig opruimen

Vrijdag 19 februari. Ook vandaag zijn er niet zoveel kinderen. Om 9 uur beginnen we met de taalclub, waarbij Yanna en Paula ieder in hun eigen schriftje werken en Robin, Job en Gijs een vervolgverhaal verzinnen naar aanleiding van een stuk over een spookstad in Kidsweek (hun eigen idee). Daarna film met Olivier voor bijna iedereen. Ondanks bewolking gaan ze toch naar buiten om te filmen, met zwart geschminkte gezichten en takken. Ben heel benieuwd naar het resultaat!

Wij dekken ondertussen de tafel, maken een soepje en zitten al als de rest komt. Tosti’s met veel kaas en ketchup, lekker lang lunchen. En dan, zoals afgesproken: opruimen! Meestal beginnen we pas om 14.00 uur en is er daarvoor heel veel tijd om elkaar in de weg te zitten, omdat er dan geen lessen meer zijn, en iedereen eigenlijk aan het wachten is tot wij zeggen dat ze iets moeten gaan doen. Deze keer gaat het anders. Heel gemoedelijk gaat iedereen aan de slag. Blij dat ze mogen vegen en dweilen "dit is veel leuker dan opruimen." Om twee uur is een kant van het gebouw helemaal opgeruimd en schoongemaakt. Tijd voor appelsap en chips. Hè wat zitten we zo gezellig bij elkaar. Verhalen komen los, over wat we dromen en waarom. Hoe het komt dat iemand soms op een bepaalde manier reageert en hoe we hem daarbij kunnen helpen. Een ontspannen sfeer, een goed gesprek. Zo gaan we het elke vrijdag doen!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Eitje

Donderdag 18 februari. Helaas, we zijn vergeten om de tas met eten mee te nemen naar het schaatsen. Nu hebben we daar niets, des te meer reden om niet te treuzelen bij het omkleden en snel terug naar school te rijden voor de lunch. Het schaatsen gaat trouwens bij iedereen elke week beter: Heleen schaatste vandaag zonder hulp, Yanna reed veel rondjes op de buitenbaan, Mees reed zo snel mogelijk de 400 m, Job kan heel goed zonder stoel schaatsen. Het heeft dus duidelijk effect als je een paar weken achter elkaar dezelfde sport doet.

Marty, Heleen, Yanna, Paula en ik komen als eersten aan op school. We pakken de tas met brood en eieren, pakjes drinken en zetten alles op tafel. We zitten met een kopje thee en pellen een ei. Een voor een komen de jongens binnen, die met Saskia mee zijn gereden. De eerste roept:  ‘ik wil een ei, ik wil een ei!’ "Doe maar rustig’, zeggen wij, we zitten hier rustig, de eieren liggen op tafel, pak een stoel en kom erbij zitten. De tweede en derde komen, gekke geluiden makend, binnen. "Kijk eens hoe rustig wij hier zitten, het is fijn als je daar rekening mee houdt." Ook zij pakken een stoel, nemen een ei en gaan er gezellig bij zitten. De laatste (we hadden veel zieken vandaag) komt binnen, ziet dat iedereen rustig aan tafel zit, en gaat ook zitten.

Wat jij laat zien, zie je terug in de kinderen. Rust die jij uitstraalt (en soms ondersteunt met woorden) bereikt anderen. Wat lekker trouwens die hardgekookte eieren, en voor iedereen waren er wel twee!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Leren van een gesprek

Woensdag 17 februari. Wie leert er nou van wie? Vraag je je soms af. Als je strijkkralen om pinnetjes gaat doen, leert Yanna dat dan van jou? Nee, ze kan het al. Ik leer zelf om een patroon te leggen, en merk pas als ik het al gestreken heb dat het asymmetrisch is.

En in een portfoliogesprek? Je probeert jouw gedachten, wat je ziet als begeleider, zo helder mogelijk te formuleren. Daarom zeg je niet (wat wel op je blaadje stond) ‘heeft moeite om zich te concentreren’, maar wel: ‘volgens mij kun jij je heel goed concentreren, maar vind je het soms moeilijk als er anderen bij zijn. Hoe komt dat?’ Een zo objecief mogelijke uitspraak, om de ander te verleiden tot reflectie over wat hij doet en hoe dat komt. Het blijkt dat deze leerling het soms te gemakkelijk vindt, zich gaat vervelen, en daarom maar geluiden gaat maken. Leuk om te merken dat hij zelf al had bedacht om te zeggen wanneer hij dingen al kent of kan. Dat helpt, want dan kun je samen kijken hoe hij wel verder kan gaan.

Je leert ook dat het ’t beste is om zo open mogelijk een gesprek in te gaan. Alles wat je van te voren had bedacht zit nog wel ergens in je hoofd, maar je bedenkt op het moment zelf, afhankelijk van hoe het gesprek verloopt, wat je gaat zeggen en hoe je het gaat zeggen. Aan het eind van het gesprek had ik het gevoel dat we alleen maar door naar elkaar te luisteren, van elkaar hadden geleerd.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties