Alle artikelen | maart, 2010

Aandacht

Woensdag 31 maart. Aandacht voor je omgeving, voor wat er om je heen gebeurt. Voor Paula, die even wil laten zien dat ze achteruit kan skeeleren. Voor Heleen, die je vertelt dat ze met Pasen naar oma gaat. Voor Job, die graag begeleid wil worden naar de speeltuin. Je wil dat iedereen het fijn heeft op school, dat iedereen zich thuis voelt en dat er tijd en aandacht is voor alle kinderen. Soms heb je wel eens het gevoel dat je zo druk bezig bent met één ding dat je andere zaken uit het oog verliest. Daarom vandaag gefocust op aandacht voor de jongsten (want die zijn vaak zo leuk samen aan het spelen dat je vergeet dat ze ook jouw aandacht willen). Gekeken hoe ze hun ei verfden – met goud- , samen geschreven en goed geluisterd  hoe zij de letters van een woord zoeken en vinden, met zijn drieën een spelletje gedaan.

Wat je ziet aan deze jongste kinderen, degenen die nog geen 7 zijn en nooit op een andere school hebben gezeten, is dat zij uit zichzelf weten hoe het werkt bij ons op school. Zij leven het ons voor. Ze kijken ergens naar, gaan er even bij zitten, tot ze er genoeg van hebben. Hun hersens zijn gevuld, ze gaan weer verder met hun spel, en komen later terug op wat ze toen gezien hebben. Doen mee met dingen als ze er aan toe zijn. Laten het rusten als het voor hen klaar is. Zo werkt het. En die aandacht van ons benutten ze om te laten zien wat ze kunnen, om te groeien in hun ontwikkeling.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Discussiepunt

Maandag 29 maart. De laatste keer boksen, waarin alles werd gecombineerd wat ze in de afgelopen 3 weken geleerd hadden. Ongelooflijk, de vooruitgang die je ziet. De stoten en trappen zijn veel gerichter geworden; het lukt ze om 3 verschillende handelingen achter elkaar uit te voeren; ze zijn super-geconcentreerd. Dank je wel, Arnaud, voor de fijne lessen!

Op school lekker lunchen, afruimen en schoolkring. De jongens spelen sinds een paar dagen weer veel in de bouwhoek. Met kapla en lego worden forten opgetrokken. Vrijdag ontstond er ruzie, omdat een van de jongens volgens de anderen niet leuk meedeed. "Wie stemt er dat hij niet meer mee mag doen als hij onze gebouwen kapot maakt", werd in stemming gebracht. De betreffende jongen vond dat natuurlijk niet leuk, en brengt dit nu in in de schoolkring. Het staat vermeld onder ‘discussiepunt’ en dat betekent, zoals Mees treffend weet uit te leggen: ‘een agendapunt waarbij iedereen aanwezig moet zijn.’ Iedereen, van groot tot klein, blijft zitten, om de verschillende gezichtspunten te horen. Ze stellen elkaar vragen, proberen goed te luisteren naar het antwoord, en blijken na afloop tevreden met hoe het ging. Even nog gaat het bijna mis, als de een een oproep van de ander om hulp (‘niet alleen ik kan een begeleider erbij  halen, jullie kunnen dat ook doen’) geïnterpreteerd wordt als: jullie moeten zorgen dat het goed gaat, niet ik. Uiteindelijk is duidelijk: je bent verantwoordelijk voor je eigen gedrag. Jij kunt anderen helpen en anderen kunnen jou helpen om die verantwoordelijkheid te dragen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Lunchpakketje

Vrijdag 26 maart. Al sinds dinsdag hebben ze het erover: vrijdag komt Olivier niet voor de film, kunnen we dan weer eens naar het bos? "Natuurlijk kan dat", zeggen wij. Om 10 uur, de taalclub is net klaar,  spelen ze in de bouwhoek met kapla en lego. Bouwen huizen, verzinnen verhalen. "Gaan we nog naar het bos?", vraagt iemand. "Als jullie dat willen, prima, regel het maar." Een tijdje later: "Kunnen we lunchpakketjes meenemen?" "Ja hoor, maak ze maar klaar." Gerommel in de keuken. Het is inmiddels half twaalf. Een kwartier later zijn ze klaar, boterhammen in plastic zakjes, appeltjes mee. Gijs draagt de rugzak met daarin de pakketjes van iedereen. Ik ga op stap met vijf kinderen. We struinen door het bos. Ze hebben een voorkeur voor niet-bestaande paadjes. Emma begeleidt Job. Bij de bunker, het hoogste punt, met uitzicht over bijna heel Den Haag, eten we onze boterhammen op. Het drinken zijn ze vergeten mee te nemen. Niemand vindt dat echt erg. Zitten,  zoeken naar mooie stukken steen, spelen met stokken. Kijken op de kerkklok. Alweer bijna 1 uur. Terug naar school om op te ruimen.

Beschouw je objectief wat we gedaan hebben, dan zou je zeggen: een uurtje lopen door het bos en ergens je brood opeten. Voor de kinderen was het iets anders: paadjes maken, schatten vinden, zwieptakken oprapen om mee te strijden. Alles wat ze doen wordt opgenomen in een groter geheel van hun spel, dat nooit ophoudt.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties