Alle artikelen | mei, 2010

delago casino

Vrijdag 22 mei. Eindelijk is het zover: de celloleraar komt! Al bijna een jaar was Mees op zoek naar iemand die hem op De Vrije Ruimte celloles kon geven. Nu is het gelukt. En het leuke is: hij komt niet alleen voor Mees, maar ook voor een aantal andere kinderen en een begeleider die celloles willen. Eerst geeft hij een aantal individuele lessen, dan volgt een half uurtje kwartet-spel (ja, zoveel cellisten zijn er op De Vrije Ruimte!), en daarna nog een les voor beginnende leerlingen, die willen kijken of cello een instrument voor hen is. Stukken heeft hij nog niet voor het kwartet, wel oefeningen om snel je vingers op de snaren te kunnen zetten in verschillende posities, en om vlug van de ene op de andere snaar te springen. Tot slot doen we een soort "ik ga op reis en neem mee…", waarbij ieder een eigen melodietje toevoegt aan degene die voor hem heeft gespeeld. Ik vind het inspirerend om daar met zijn vieren te zitten en samen te spelen onder deskundige leiding.

Chinees, ook al zo’n vak wat je op een gewone basisschool niet zo gauw zult tegen komen. Op De Vrije Ruimte zijn er tot nu toe drie leerlingen die daar serieus mee bezig zijn, onder leiding van een Chinese docente Chinees. In rap tempo leert ze hen tekens en klanken aan. Verbluffend om te zien en horen wat ze al kunnen schrijven, lezen, zeggen en zingen in die paar weken tijd. Vandaag gaan drie nieuwe leerlingen graag een kijkje nemen bij Chinees. Twee van hen willen na afloop verder met dit vak. Voor de derde, Deyk van 6 jaar, was het toch een beetje te moeilijk. De vader van een van de twee die nu Chinees gaat leren, vertelde hoe enthousiast zijn zoon thuis kwam: "YES! Ik ga Chinees leren!"
Hoezo geen motivatie om te leren bij de leerlingen?

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Zwemmen

Donderdag 20 mei. Eens in de zoveel tijd is de drang onweerstaanbaar. Dan willen de kinderen zwemmen! Deze donderdag leek een goede dag, omdat scheikunde ’s middags is gestopt, en we dus tijd over houden voor andere zaken. Iedereen gaat mee, in bus of bakfiets, sjouwend met zware tassen waar niet alleen zwempakken inzitten, maar ook skates. Ik draag een tas met pakjes drinken, flessen water en wraps met kip of zalm voor de lunch. Het zwembad schrikt even als we met zo’n grote groep binnen komen. "Hebt u gezegd dat u zou komen?" Nee, dat hebben we niet, even vergeten dat we nu met 16 kinderen zijn, en niet meer met 6, zoals de vorige keer. Alles gaat gelukkig goed. Iedereen blijft in het ondiepe bad, spelend met matten en ballen, elkaar achterna zittend. Paula met bandjes durft zelf te springen. Yanna en Zita zwemmen onder water. En ook Tycho is niet bang meer: hij hoeft geen bandjes om in dit bad! Iedereen geniet en heeft na afloop verschrikkelijke honger. Mijn tas is snel een stuk minder zwaar. We lopen en skaten naar de skatebaan, waar iedereen laat zien wat hij kan op skates of skateboard. Ook de kabelbaan is erg in trek. Als we na een uur weer teruggaan lijkt de tijd wel heel snel voorbijgegaan. Genoten hebben we, en het leuke is dat je ook hierbij weer heel veel ziet: Wie zoekt wie op, hoe gaat ieder om met een ander, hoe helpen ze elkaar? Wij leren er van.

Dscn6868

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Zien, denken, doen

Woensdag 19 mei. In de werkruimte zijn drie leerlingen voor zichzelf aan het werk onder begeleiding van Rianne. Zij is er elke woensdag van 9 tot 11 en helpt kinderen bij het zelfstandig werken. Als ze even niet meer weten hoe het moet, legt zij het uit. Ze stimuleert hen om verder te gaan, of om te bedenken wat ze nog kunnen of willen doen. Vandaag voerde ze een gesprek met een 13-jarige, die een 12-jarige zag rekenen en zich afvroeg waarom hij in een boekje rekende dat niet bij zijn leeftijd paste. "Niet iedereen is op het niveau dat bij zijn leeftijd past", zei Rianne, "Maar door het te doen, door te beginnen met iets waarvan je weet dat je het kunt, krijg je vertrouwen, en durf je op een gegeven moment ook de moeilijkere stof aan te pakken. Rekenen en de basiswiskunde heb je ook nodig in het dagelijks leven, bijvoorbeeld om uit te rekenen hoeveel boodschappen je moet doen, hoeveel meter gordijn je moet kopen, hoeveel tijd iets je gaat kosten." Ooit was de 13-jarige afgehaakt bij rekenen. Door dit gesprek, op een juist moment, met maar weinig andere kinderen erbij, was hij in staat om er zelf verder over na te denken. En tot de conclusie te komen dat het best handig was als hij ook de stof tot en met groep 8 beheerste. Volgende week gaat hij eens kijken wat hij allemaal al wel beheerst, en waar nog hiaten zijn….

In het vervolg van het gesprek ging het ook over andere vakken, Nederlands en Engels. Hiermee is hij bezig op voortgezet onderwijs-niveau. Hij zag het wel zitten om in deze vakken lekker door te werken en over 1 of 2 jaar staatsexamen te doen.

Weer merk je dat het werkt! Er is een tijd, voor ieder kind anders, dat hij openstaat om na te denken over zijn eigen ontwikkeling, en wat hij daar nog voor nodig heeft. Het zien van andermans werk leidt tot denken erover en tenslotte tot doen: zelf actie ondernemen in je eigen leerproces, om verder te komen in je ontwikkeling. Dat is De Vrije Ruimte.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties