Alle artikelen | september, 2010

Ouders op de open middag

Woensdag 29 september. Het belooft een drukke open middag te worden vandaag. Marty had wel 25 namen op haar lijstje staan van mensen die zich hadden opgegeven. Daarom aan ouders gevraagd of ze tijd en zin hadden om op deze woensdagmiddag naar school te komen om geïnteresseerden te woord te staan. En ze kwamen. Ook veel kinderen bleven langer, zodat de school leefde toen de eerste mensen binnen kwamen. Sterre en Jaidyn leidden een moeder en dochter rond, legden uit hoe het rooster werkte ('je mag een vak kiezen, maar je kunt ook kiezen om niet mee te doen.), lieten de keuken en de andere ruimtes zien en vertelden wat daar gebeurde. Marieke zat achter een tafeltje met de nieuwe schoolkranten, de MIRA van september 2010, door Sterre in elkaar gezet, en liet de mensen hun donatie hiervoor in een kistje doen. Ik beantwoordde vragen van een geïnteresseerde moeder die wilde weten wat er zou kunnen gebeuren als haar 9-jarige zoon bij ons zou komen. Ik zei dat hij misschien wel een jaar zou gaan spelen, voordat hij zich vrij en veilig genoeg voelde om op een andere manier dan al spelend kennis tot zich te nemen.

Aan tafel, aan de thee, zaten ouders van onze leerlingen, in gesprek met bezoekers die wilden begrijpen hoe het nu werkte, dat natuurlijk leren, wat je daarbij tegenkomt als ouders, hoe dat proces van wennen en je thuis voelen op De Vrije Ruimte verloopt. Loslaten en vertrouwen hebben, je weet dat het moet, en dat jij het wil (wie wil er nu geen vertrouwen hebben in zijn eigen kind?), maar je voelt dat dat moeilijk blijft, want je wil zo graag je kind helpen en hem een klein beetje duwen….Maar kijken is soms meer dan genoeg. Een blik vol vertrouwen, een blijk van vertrouwen, dat is wat ieder kind nodig heeft om verder te komen in zijn leven.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Handel

Maandag 27 september. Soms heb je niet eens in de gaten wat er buiten je blikveld gebeurt. Een beetje bezorgd of het wel allemaal goed ging daar in het achterbos -ook de jongens kunnen elkaar wel eens in de weg zitten- nam ik een kijkje. Vaag had ik al iets gehoord over een hut en een vuilnisbakdeksel, maar nu zag ik iets geheel nieuws: met bamboestokken en touw hadden ze een stukje afgezet. Op de grond lagen kurken. Achter het hek was Erin aan harken. Robin liep rond en verzamelde stokjes, Miquel had een arsenaal grote stokken aan het hek gehangen en Mees was in de weer met een kleine pijl en boog: "Kijk eens hoe goed ik op het deksel kan schieten!" Pepijn bewaakte de kurken, coins, het geld, voor de jongens. Coins kon je verdienen: Erin door zijn werk in de gevangenis (dat bleek het stuk achter het hek te zijn) goed te doen en het hele stuk bos te harken. Af en toe vond hij iets wat de moeite waard was voor de andere jongens. Dat kon hij aan hen verkopen en zo zijn geld verdienen om zich vrij te kopen. Robin verdiende kurken door zijn kleine stokjes te verkopen, Mees door pijl en boog aan de man te brengen en Miquel, smart as ever, door zijn grote en dus dure stokken (speren, zwaarden) aan te bieden. Pepijn kreeg geloof ik geld voor de bewaking. Ze waren allemaal begonnen met een startkapitaal van 5 coins en probeerden vol ijver veel te verdienen.

Ik keek even, de meisjes kwamen en mochten het harken in de gevangenis van Erin overnemen. Ik ging naar binnen, het ging wel goed daar in het achterbos. Aan het eind van de middag kwamen de jongens even het gebouw in om goeiendag te zeggen. Trots op hun prestatie: "Ik heb nu 16 coins!", zei Miquel. Morgen, overmorgen, de hele week en wie weet hoe lang nog, zal dit spel doorgaan, tussen de lessen door, als er even tijd is, tot het klaar is en er vast en zeker weer iets nieuws zal beginnen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Konijnenluikje

Vrijdag 24 september. Bram, de architect, komt met Google-earth uitdraaien van ons gebouw. Kijk maar goed naar de schaal, zegt hij, die is 1 op 100. Opdracht vandaag is om een maquette te maken van dit gebouw. Na een korte introductie gaan ze aan de slag. Robin heeft niets anders nodig dan karton. Zonder liniaal of voorbeeld knipt hij de ruwe vormen van het gebouw en plakt die op een ondergrond. Drie groepjes werken met de schaal die Bram hen heeft getoon: 1 op 100. Ze willen het zo precies mogelijk namaken en toch leidt dit tot 3 verschillende resultaten: de een gebruikt alleen karton, de ander plakt de bouwtekening op de buiten- en binnenkant, het 3e groepje snijdt de ramen eruit, zodat je echt naar binnen kunt kijken. "Goed gedaan", zegt Bram later, "Je zou nog een scharnierend dak kunnen maken, zodat je ook kunt zien wat er binnen allemaal staat. Dat kun je nog maken." Maar Erin en Mees willen volgende keer liever werken aan hun droomgebouw. De meidengroep is al begonnen met hun droom: een rond gebouw met meerdere verdiepingen en veel buitenruimte. Van het dak gaat een glijbaan naar beneden, de tuin in. Volgende keer de inrichting?

De jongsten maken hun eigen gebouw. Het is zo mooi om te zien dat ieder dezelfde opdracht krijgt, en deze geheel naar eigen inzicht invult. Deyk maakt een groot huis met een raam en in het huis een hok voor de cavia. Zita zegt: "Ja, bij mij is het meer een huis geworden. Dit is de deur, en in de deur zit een luikje voor het konijn." Ze heeft een konijn geknipt van karton, en een mannetje. "Ik heb niet zo nagedacht over de schaal. Die deur is wel erg groot voor de man." Zo zie je dat 'schaal', een woord dat ze niet in die betekenis kende toen de les begon, nu ook bij haar betekenis heeft gekregen, zelfs zo dat ze het kan gebruiken in haar uitleg. Weer merk je dat het leren in verschillende leeftijdsgroepen bij elkaar zo enorm waardevol is.
2010, week 38 067

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties