Alle artikelen | november, 2010

Banketbakker

Maandag 29 november. Er was eens … een jongen van 12 die graag banketbakker wilde worden. Voor een echte stage bij een banketbakker vonden banketbakkerijen in Den Haag hem nog te jong. Dus gebeurde er iets anders: de banketbakker werd de school in gehaald. Vandaag kwam Michiel, de bakker. Hij stelde zich voor, liet zich rondleiden door Pepijn, vroeg wat er zoal gebeurde op school en keek zijn ogen uit. Wij dachten: een kennismakingsgesprek. Hij dacht: we gaan meteen aan de slag. Het werden heerlijke appelflappen! Het verschil met onze huis-tuin-en-keuken-appelflappen was dat ze professioneel werden dichtgeplakt met een beetje water, er ei met een kwastje op werd gesmeerd, en de flap daarna in veel suiker werd gedoopt. Ook het geduld bij het wachten tot hij uit de oven mocht, was wat groter, zodat de plakjes bladerdeeg overal even gaar waren. Pepijn legde aan Mya, die kwam vragen ‘wat ben je aan het doen?’ uit hoe hij de flappen vulde en dichtvouwde. Wie weet krijgen we straks nog meer geïnteresseerden in het bakken…

Verder trof Irene (14) samen met Yanna (6) de voorbereidingen voor een klei-kraampje: iedereen mag een vorm uitkiezen voor een potje en zeggen in welke kleur het geschilderd moet worden. Hoe meer kleuren, hoe duurder. Van de opbrengst willen ze dan weer nieuwe klei kopen. Het lijkt wel een echte onderneming! Er werd ook nog gerekend en gelezen, een dictee gemaakt en iets bedacht om een ei naar beneden te laten vallen zonder dat het kapot gaat. Ook ruzie tussen de jongens -die de uitdagingen van de meisjes als een aanval op henzelf zien- en de meisjes – die hun uitlokkingen als spel beleven- was er weer even. Maar gelukkig waren kort daarna de appelflappen klaar en kon iedereen daarvan genieten.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Bouwen met Bram

Vrijdag 26 november. Er gebeuren op school zoveel dingen dat je niet overal bij kunt zijn, en ook lang niet alles ziet. 3,5 jaar geleden, toen we begonnen met 4 kinderen, kon dat nog wel en wilden ook graag alles zien en met de kinderen meebeleven. Met 21 kinderen en per dag twee of drie vakdocenten lukt dat niet meer. Het is niet erg, het is wel anders en wij groeien daar in mee. Soms werp je een blik naar binnen als er een les aan de gang is. Je hoort een woord Chinees (Mees en Miquel vragen na afloop: ben jij een Lao Lao? -wat oude vrouw betekent-), hoor je gitaar spelen: Yanna en Jaidyn krijgen les van Sterre, hoor je de kattenmuziek van schrijfdans (Yvonne komt elke week om dit met de jongsten te doen), doe je zelf mee met het cello-ensemble (volgende week uitvoering!). Tijdens de lunch is het rustig en wordt er gezellig gekletst.

En dan komt Bram. Daar lijkt het soms of iedereen maar wat doet: een beetje in een boekje bladeren, lijntjes trekken op een vel papier… Maar als je beter kijkt zie je dat iedereen zijn eigen droomschool al heeft ontworpen en nu bezig is om een inspirerende architect erbij te zoeken. Sommigen pakken al karton om een maquette te gaan maken. Een piramide, een gebouw dat van boven wijder wordt, een school op pilaren. Heel wat droomgebouwen zullen vorm krijgen. En nu nog even wachten op ons echte droomgebouw. Op papier is het er al!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Leren door te kijken

Donderdag 25 november. Op de computer hebben we sinds kort de oefeningen van Veilig Leren Lezen. Yanna mag as eerste er achter: 20 minuten oefenen met letters en woorden die je net geleerd hebt om ze in te slijpen in je geest (en het liefst ook je lijf, zodat je ze echt nooit meer vergeet). De anderen zitten er omheen. Ze hebben geen zin om zelf aan de slag te gaan in hun werk- of leesboekje, maar willen kijken naar wat Yanna doet. Af en toe zegt Tycho wat ('dát plaatje moet je slepen'), of Paula ('nee, dat is de t'), zo betrokken zijn ze bij wat Yanna aan het doen is. Dan mag Tycho, hij heeft een iets moeilijker level – oei- dat gaat even snel, maar hij slaat zich er dapper doorheen. Het is wel aan hem besteed: nu moet hij echt goed lezen en  nadenken. Paula blijft maar kijken, hierna is zij aan de beurt. Ze heeft echter al zo haar best gedaan bij de anderen, dat ze zelf na 5 minuten klaar is: "Nu ben ik moe!"

Ook anderen kijken bij elkaar, bijvoorbeeld bij het gamen. Hoe doen ze het? Hoe gaan de levels? Welke Engelse woorden je moet weten om  verder te kunnen? Ze kijken af en doen het na en leren zo onder andere geduld te betrachten bij het uiterst nauwkeurig uitvoeren van een opdracht in een game, uitleggen aan een ander hoe het spel werkt, bedenken hoe je beter en sneller kunt worden. En daarna gaan ze weer, naar buiten in de bomen, op de fiets, naar breakdance… Zelf kunnen ze heel goed vertellen waarom ze een dagje gamen: "Ik heb nu geen lessen en wil graag iets voor mezelf doen. Vanavond ga ik naar breakdance, dus krijg ik beweging genoeg."

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties