Alle artikelen | juli, 2011

Vliegertjes

Donderdag 30 juni. Heb jij wel eens 40 vliegertjes aan elkaar gemaakt? Ik wel, vandaag. Met Nop. Altijd komt Nop met een goed idee. Vandaag besteden we het eerste uur aan het uit plastic zakjes snijden van een vliegervorm met een gat in het midden, dan het aanbrengen van een verbindingsstukje waarin 4 bamboestokjes komen die worden vastgeplakt op het plastic. Natuurlijk komt er ook een staart aan, want anders gaan de vliegertjes zwabberen. Er is een jongenslijn en een meisjeslijn. Allebei proberen ze zo snel mogelijk zoveel mogelijk vliegertjes te maken. Als dat gebeurd is, moet er een touwtje doorheen zodat alle vliegertjes aan elkaar komen.

Op naar het strand, met 2 koffers vol vliegertjes, een door de leerlingen gemaakte grote vlieger die we als cadeau aan Mees hebben gegeven, een echte kite en nog een prachtige vlieger van Nop. Allemaal gaan ze de lucht in. Wat een prachtig gezicht, al die tot vliegers omgetoverde gekleurde zakjes in de lucht, zo hoog dat Cheryl het vanaf haar huis achter de duinen kan zien. We zwemmen en graven en laten de vliegers waaien en zwaaien. Dan komt het moment dat het schooljaar echt is afgelopen. We lopen terug, zwaaien de kinderen uit en maken voor de laatste keer dit schooljaar het gebouw helemaal schoon. Gelukkig met hulp van veel lieve ouders!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

BBQ

Woensdag 29 juni. Hoe kan het anders, de een na laatste dag verloopt vrij hectisch. Marty en Myriam doen boodschappen voor de barbecue. Margareth en Cheryl zijn op school en kijken met de kinderen een Engelse film. Ik ga naar de printshop om rapporten uit te printen. Lang eraan gewerkt, maar  tevreden met het resultaat. Vanavond zullen ze officieel worden overhandigd. Eerst is er nog een Echte Open Middag met stempelkaarten en schmink, vilten armbandjes rollen, sieraden maken, doosjes verven, je lievelingstosti laten bakken (een project van Mees en Miquel). Anna maakt zakjes met lavendel en armbandjes met geknoopte touwtjes en kraaltjes waaraan anderen ook kunnen meedoen. Ik drink thee met een mevrouw die graag volgend jaar op woensdagmiddag schilderles wil komen geven. Dan stroomt het vol. Wauw, al die mensen, ouders, (oud-)vakdocenten, broertjes, zusjes, opa’s en oma’s, oudleerlingen, die zomaar met ons mee willen doen en denken en het einde van het schooljaar willen vieren! Een warm gevoel, want het is zo bijzonder als je bedenkt dat we 4  jaar geleden met 4 leerlingen begonnen, 2 begeleiders en nul vakdocenten. En kijk nu eens!

De barbecue is heerlijk, de optredens zijn leuk en mooi en dan komt het moment van de rapporten. We delen ze uit (aan de leerlingen die dat aan ons gevraagd hadden) met een handdruk en een roos, een officieel moment. Dan hebben we nog een getuigschrift, voor Mees, die na 2,5 jaar De Vrije Ruimte gaat verlaten om te beginnen in de brugklas van tweetalig Dalton. Marty spreekt hem toe. Hij krijgt twee stenen, groen calciet, waarvan hij er een weer aan ons mag teruggeven, zodat hij als oud-leerling altijd nog een beetje bij ons is.  We zullen je missen Mees, met je sprankelende voorstellen, slimme ideeën, snelle schakelingen en je ongezouten kritiek op alles waar jij het niet mee eens was. Ga door met waar je goed in bent en geniet van alles wat je doet.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Watergevecht

Maandag 27 juni. Wat is het warm! Te heet in de zon en ook binnen puft iedereen. Buiten in de schaduw op de fatboy liggen een paar kinderen te lezen. De watertafel is uit de schuur gehaald en gevuld met water (waar ook al gauw een heleboel zand in is gekomen). Grote pannen staan buiten voor voetenbadjes. Maar dat is op een gegeven moment niet meer genoeg. Bekertjes water worden gevuld en naar elkaar gegooid. Niet zomaar, nee, het wordt een echt gevecht met regels en afspraken. Dat kunnen ze heel goed zelf. Natte kleren die snel weer opdrogen. Het blijft zo warm en het lijkt wel of het in de buurt van ons gebouw altijd nog heter is. Daar komen ze naar buiten met nog meer pannen, met water, en gieten die over hun hoofden. Lekker!

Een moeder komt een kind halen. “Ik zou maar even binnen kijken, want daar is het heel nat.” Ik kijk en zie en zeg: “Nu mogen jullie dweilen.” Zonder gemopper pakken ze een mop en dweilen tot het bijna droog is. Dan is het tijd om naar huis te gaan. Fijn om op tijd gewezen te worden op wat er gebeurt, zodat je  rustig kunt reageren en ook de kinderen de consequenties van handelen gemakkelijk accepteren.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties