Alle artikelen | november, 2011

Zwarte pieten

Woensdag 30 november. Het ene jaar zijn ze er meer mee bezig dan het andere, met Sint en zijn pieten. Vorig jaar werd er nog rondgesjouwd met grote zakken, werden cadeautjes ingepakt, was er een groot boek van Sinterklaas gemaakt, met over iedereen vermeld of hij lief of stout was geweest, liepen de kinderen continu in een sint- of pietenpak. Dit jaar is het rustiger. De verkleedkleren liggen er en  af en toe loopt er een sint of pietje rond, maar er is geen intensief sinterklaasspel. Ze kleuren een sint-kleurplaat, zoeken de verschillen, doen een zwarte piet-kwartet, maar zo heel veel zijn ze er verder niet mee bezig. Wat dan wel? Buiten, in de speeltuin, in het huisje, glijden en klimmen (tja, is natuurlijk ook pietenwerk), binnen behalve spelletjes en oh ja, ook wel voorlezen uit Sinterklaasverhalen en -boeken, zijn zelfs de allerjongsten hard aan het werk. Iedere ochtend om 9 uur verzamelen zij zich in het de rekenruimte om te gaan rekenen. Na 2 bladzijden werken in het onovertroffen Rekenwonders (de nieuwe rekenmethode uit Singapore, die kinderen al heel jong leert met grote getallen om te gaan en echte wiskunde al vroeg in het programma heeft opgenomen), lezen ze twee bladzijdes, schrijven 2 bladzijdes… zo het werk voor vandaag is gedaan. Nu weer lekker spelen.

Ik heb een kurk meegenomen, voor een rustig zwarte pieten-spelletje. We steken de kurk aan, geven hem brandend door (nou ja, we zien nog een rood puntje en daarna een rooksliert) tot de rook verdwenen is. Degene die de kurk dan in zijn hand heeft, mag een zwarte streep in zijn gezicht of op zijn hand zetten. Een spannend (“Fire!”, zegt Anne Sophie) spel, waarbij je geconcentreerd de kurk doorgeeft en goed oplet of er nog rook te zien is. Fijn om zo even zwarte piet te zijn.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Chocola proeven

Maandag 28 november. En dan is het zover, de week van de chocola. Toch maar geen bergen chocola gekocht, maar eerst maar eens geïnventariseerd wat de kinderen al weten en wat ze nog willen weten over chocola. Ik deed dit tijdens de schoolkring en schreef het voor iedereen zichtbaar op een groot vel papier. “Wat? Is dit een les? Ik wil geen les!”, zegt een van de nieuwere leerlingen. “Dit is de schoolkring!” Ik zeg dat ik graag wil horen wat iedereen wil weten, dan kan ik aan de hand daarvan bedenken welke activiteiten we gaan ondernemen. Hij blijft bokkig, wil geen antwoord geven en wil vooral dat alles  snel voorbij is en hij naar buiten kan. (Voor de duidelijkheid: dit heet ontscholen).

Na de schoolkring proeven de leerlingen die graag mee willen doen chocola (zoet natuurlijk) in combinatie met zoute dingen (chips, cashewnoten) om het verschil te kunnen aangeven. Chips na chocola vinden de meesten helemaal niet lekker! Anne Sophie houdt niet zo van chocola, wel van de chips. Niet iedereen wil ook alles proeven, soms weten ze al dat ze bepaalde dingen niet lekker vinden. Proeven hoeft dan niet. Wat opvalt is dat ze allemaal goed weten wat ze proeven: melkchocola, pure chocola, héle pure chocola. Die smaakt bijzonder, is harder, bitterder, ‘een beetje zuur’. Ze vinden het wel lekker, die 78 % cacao. Even naar de vragen gekeken en sommige snel beantwoord. Maar na een half uur proeven en nadenken willen ze allemaal naar buiten. De vragen (zoals ‘waarom krijg je pukkeltjes van chocola?’) blijven, afgesproken wie op zoek gaat naar de antwoorden. Vrijdag gaan we dat aan elkaar vertellen. En zelf chocola maken natuurlijk!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Ondernemingsgeest

Vrijdag 25 november. Koos komt. Om zijn verhaal te vertellen tijdens het vak ‘ondernemen’ van Marty. De kinderen zijn nu zo ver dat ze een naam voor hun bedrijfje hebben (gummizo, touwtouw en de Zirenes), een product (gummetjes, geknoopte armbandjes, en pannenkoeken met limonade), een wervende leus en een poster (of daar zijn ze nog mee bezig). Koos is zelf ondernemer. Als bakker, als uitvinder en nu bij de Zwermgroep. Zelf iets bedenken en uitvoeren. Ideeën hebben. Creatief zijn. Doen wat je zegt. “Hopen dat het lukt…?” Nee, niet hopen dat het lukt: je gaat aan iets beginnen en het lukt. Daar ga je vanuit als ondernemer. “Niet kijken, maar zien”, zegt Tinko. “Wat is dan het verschil?”, vraagt Koos. “Nou je kunt wel kijken, maar toch niets zien. Als ondernemer zie je wat je moet doen.” Zo is het. En onze ondernemers in de dop, in groepjes van 3 of 4 leerlingen, alle leeftijden door elkaar, groeien elke week in hun ondernemerschap. Gaan voor jouw idee, ook als het soms moeilijk is (want de armbandjes van touwtouw zijn niet zomaar gemaakt), enthousiast je verhaal kunnen vertellen, zodat anderen enthousiast worden van jou en jouw product willen hebben. We zullen zien of het werkt, over 2 weken op 9 december, op De Vrije Ruimte markt van onze eigen producten. Komt allen en koopt!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties