Alle artikelen | september, 2012

Korte momenten en kleine dingen

   

Maandag 24 september. Voor je het weet ben je te laat en is het moment alweer voorbij. Ik wilde een foto maken van hakende meisjes die het aan elkaar leerden. Ik zag ze bezig, pakte mijn fototoestel en weg waren ze alweer. Alleen Djoena stond er nog… Hoe vang je een moment, precies dat wat je zag? Wat je wilt benoemen en bewaren, omdat dat vertelt hoe een kind zich ontwikkelt. De een leert iets aan een ander, legt iets uit, laat iets zien. Zo hielp Sterre vandaag Emma met haar huiswerk voor geschiedenis. Samen bekeken ze de vragen en zochten ze de antwoorden in de tekst. Wie leert wat van wie?

Floris neemt elke dag zijn eigen laptop mee. ’s Morgens voor school gaat hij vaak al surfen. Ook doet hij mee aan surfwedstrijden. Op school komt hij naar werkbegeleiding, volgt  Engels, en speelt  Minecraft op zijn laptop. Het fascinerende is dat hij dat niet in zijn eentje doet. Altijd staan er andere jongens (waarom alleen maar jongens?) om hem heen te kijken hoe hij dit spel, waarbij je blokje op elkaar moet bouwen en moet zorgen dat ze niet vernietigd worden, speelt. Soms mogen anderen even proberen. Ik ben er nog niet achter wat de aantrekkingskracht is van dit spel, waarom ze het altijd maar weer willen spelen. Misschien moet ik het zelf eens gaan doen en ervaar ik dan wat zij ervaren en kan ik beschrijven wat dit spel betekent voor hen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Plastic vissen

   

Vrijdag 21 september. Uitgenodigd door de soulsurfers mogen we vandaag met 10 kinderen mee op een boot in de Haagse grachten om plastic (en ander zwerfafval) uit het water te vissen. 21 september is de internationale Keep it clean day, 1 dag per jaar om al het zwerfafval in een stad/ land/ de hele wereld… op te ruimen. Even was het nog spannend of er zich niet teveel leerlingen hadden aangemeld. Een gesprek op donderdag (het duurt tot 15.30 uur, we gaan met de bus) zorgde ervoor dat alleen de echt geïnteresseerden meegingen. Gewapend met visnetten stappen we in de bus (“Wat een keurige kinderen”, merkt een mevrouw op, als het groepje meiden rustig en gezellig met elkaar staat te kletsen) naar het Centraal Station. Uitstappen, trap aflopen, oversteken, en we zijn bij het Parnassusplein, waar de boten van de Willemsvaart (die dit project sponsort) klaarliggen. Victor heeft een ketting met magneet eraan bij zich, en hoopt wat schatten op te vissen. Maar de blikjes blijven niet kleven aan zijn magneet. Dan maar met een schepnet. Blikjes, flesjes -van plastic en glas-, een schoen, een boxje, ballen, een plastic krat. Onze vangst is groot. Na anderhalf uur varen keren we terug. Het afval wordt in een container gegooid. In de Boterwaag krijgen we instructie hoe we van afval (nou ja, plastic zakjes) iets moois kunnen maken. Stroken knippen, om een stokje wikkelen, boven een vlam houden, geduld, draaien, aanstampen,  en als je even oefent heb je daarna een prachtige plastic kraal. Robin maakte er vijf. En daar kun je dan weer een armbandje van maken en verkopen op de mini-koninginnenmarkt (deze week hadden we die weer) en dat geld geven aan de arme mensen. Want voor hen was de opbrengst deze keer, geïnitieerd door de Vakantiepartij, die vindt dat arme mensen ook op vakantie moeten kunnen gaan. Er werd muziek gemaakt in het bos, koffie en thee verkocht aan de hondenuitlaters om zo ook mensen die het anders niet kunnen betalen op vakantie te kunnen laten gaan. Wordt vast nog vervolgd…

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Erbij zijn

Donderdag 19 september. Op zoek naar elkaar en naar onszelf. Wie zijn we, wat doen we en waarom? Soms moet je even stilstaan bij wat je al vijf jaar aan het opbouwen bent. Doen we nog wat we van plan waren? Hoe waarborgen we wat we willen? Vrijheid voor iedereen, zodat iedereen zich op zijn eigen manier, in eigen tempo kan ontwikkelen. Maar vrijheid is niet vrijblijvend. Rekening houden met elkaar is daar een onderdeel van. Dan komt de basisregel van De Vrije Ruimte in zicht: jouw vrijheid houdt op waar de grens van een ander begint. Duidelijk en consequent zijn in wat dat betekent. Als leerlingen in alle rust willen werken, betekent dat, dat het – in ieder geval aan die kant van het gebouw- stil moet zijn. Als wij willen dat leerlingen opruimen waarmee ze bezig zijn voordat ze aan iets anders beginnen, zullen wij het goede voorbeeld moeten geven en hen moeten  helpen om eraan te denken en het te doen. Het klinkt zo simpel, maar blijkt soms lastig. Hoe spreek je leerlingen op hun verantwoordelijkheid aan? Soms luchtig, soms streng. En soms gaat het vanzelf, dan spreken ze elkaar aan op wat wel en niet kan en waarom. Dat is de school in ontwikkeling, vol uitdagingen en elke dag nieuwe dingen. Samen, kinderen, begeleiders en ouders kunnen we dit aan. Het is goed om hier af en toe even bij stil te staan.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties