Alle artikelen | december, 2012

play casino games online and win money easy

Vrijdag 14 december. Het raam als venster op de wereld. Ik zit binnen en kijk uit het raam. Het is na de lunch. ’s Morgens hebben ze gewerkt aan ontleden. Tijdens Chinees maakten ze samen met Wu heerlijke wontonsoep. Letterlijk betekent ‘wonton’ (een met groenten en/of gehakt gevuld opgevouwen deegvelletje) ‘een wolkje inslikken’. Er dreven lekkere wolkjes in onze soep! Nu doet een aantal leerlingen astrologie met Augusta (vandaag over het element ‘water’), een aantal brugklassers heeft biologie met Wout en een paar kinderen zijn buiten. Naar hen kijk ik. In en om de tuin. Over het hek, tussen de takken en weer terug. Ze zoeken takken op de grond en en bouwen daarvan iets wat op een hut lijkt. Ze zitten elkaar achterna. De wappies en de flappies, als ik het goed heb gehoord tenminste. Ik kijk en ik zie. Een 10-jarige jongen die tot nu toe vaak de ouderen opzocht, uitdaagde en dan soms schrok van hun reacties, speelt nu met leeftijdgenoten. Met Deyk van 9 en Tycho die 8 gaat worden. Tegenover hen meisjes van 8, 9 en 10 jaar oud. Ik kijk en ik zie balans in dit groepje. Ze houden elkaar in evenwicht met hun spel, hun schijngevechten, het achterna zitten. Even is alles perfect.

Een les is afgelopen. Anderen stormen naar buiten, springen over het hek. Duiken in het spel. Weg is wat er was. Geschreeuw, iemand huilt. Zien wat er gebeurt is niet meer voldoende. Ik ga naar buiten, vraag wat er is. Er gebeuren dingen die niet iedereen leuk vindt. Ik benoem wat ik zie en hoor. De rust keert weer. Toch is het daarna anders. Het wordt niet meer zoals het was. Dat geeft niet. Een andere keer zullen ze weer samen spelen en zal iemand zien hoe goed dat gaat.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Bewegende vormen

Donderdag 13 december. Tekenles is favoriet bij veel leerlingen. Al valt het niet altijd mee! Mary-Ann heeft van te voren precies verteld wat ze deze periode wil doen: anatomie en mensfiguren tekenen. Eerst de verschillende ledematen (vorige week handen en voeten, armen en benen; wist je dat je hand net zo groot is als je gezicht?) in de goede verhouding. Vandaag: mensen in beweging. Ze tekenen een soort stokpoppetjes die lopen, rennen, springen, vallen….

Daarna krijgen ze een mensfiguur waarvan ze de losse ledematen eerst uitknippen en daarna in de gewenste beweging op papier plakken. Verrassend wat daar uit komt: gewichtheffers, hardlopers, wandelaars van wie je maar een arm ziet, iemand die met zijn hand tegen een muur aanstaat. Ik vind het knap wat ze al kunnen na een paar lessen mensen tekenen. Een jongenstafel is vrij druk, maar toch er wordt ook serieus gewerkt. Een meidentafel kletst veel, maar laat aan het eind toch een mooi resultaat zien. Aan een tafel zitten jongsten van 6,7,8 jaar, heel geconcentreerd, onverstoorbaar door te werken. Wat zij tekenen en plakken doet niet onder voor wat de oudere leerlingen doen. Zij zijn niet met elkaar bezig maar met hun werk. Ik sta versteld van hun doorzettingsvermogen en de aandacht waarmee ze tekenen. Mindfulness als motiverende motor, zonder dat zij er zelf erg in hebben.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Concentratie

Woensdag 12 december. Nop komt vandaag extra, voor een optimale voorbereiding op de legoleague-wedstrijd a.s. zaterdag in De Lier. De jongens (ja, toch weer allemaal jongens) zijn al maanden bezig om lego in elkaar te zetten en robots te programmeren om ze de juiste actie te laten uitvoeren. Alles zo precies mogelijk laten werken, dat is de kunst. Een paar millimeter meer naar links om een stoel op de juiste plek bij de tafel te laten vallen. Robin programmeert het meteen in. Een bal laten vallen, een tuintje neerzetten. Alle acties vragen opperste concentratie, vooral omdat de tijd beperkt is. De robot beetpakken wanneer die bezig is, kost strafpunten. Soms is dat toch de beste manier om een actie tot een goed einde te brengen, zeker als de actie zelf veel punten oplevert.

Myriam is ondertussen met een gemengd team bezig met het onderzoek, dat ook bij de lego-wedstrijd hoort: aan welk hulpmiddel hebben oudere mensen behoefte? Ze zijn op bezoek gegaan bij een oma in een verzorgingshuis. Grootste probleem daar was dat het alarm -dat iedere bewoner bij zich draagt-  niet werkt in de gangen van het huis, het doet het alleen in de kamers van de bewoners. Al gauw vonden ze een oplossing: een fluitje! Ze maakten verschillende fluitjes (van blik, van klei, van papier) en testten deze uit. Van hun onderzoek maakten ze een filmverslag en een presentatie. Oude mensen kunnen gemakkelijk een fluitje bij zich dragen en erop blazen als ze bijvoorbeeld in de gang gevallen zijn. Dan komt er vast iemand helpen.

Veel succes beide teams, a.s. zaterdag, het gaat zeker lukken!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties