Alle artikelen | juni, 2013

grand falls casino

Als jongens de ruimte krijgen…

Vrijdag 14 juni. Op de trampoline springen jongens. 9, 10, 11, 12 jaar zijn ze. Meisjes en oudere jongens zijn weg nu, die maakten salto’s en deden kunstjes. Opeens verandert het springen. Wordt het een spel. De dikke mat staat schuin tegen de trampoline. Erin en Bjorn zitten er bovenop. Erin: “Het lijkt wel een dak… Ja, we gaan een film maken, dat wij op het dak zitten en dat jullie aan komen sluipen om ons te bespioneren…En dan schieten we op jullie.” Daar komen Deyk en Kristo al aangelopen. Ze worden meteen neergeschoten en liggen voor dood op de dakrand. Tenslotte komt Tinko, een gevecht volgt, de dakzitters winnen.

Wat heb ik nou gezien? Een jongensspel, met springen, vechten, schieten en genieten van het fysieke. Een spel dat kan ontstaan omdat de ruimte er is. Veel is er niet voor nodig: Buiten, een trampoline, een dikke mat, jongens die elkaar aan kunnen en aandurven en uit willen proberen hoe je van een mat een dak maakt en van een spel een spannende spionagefilm…

 

Salto’s

dan opeens, ouderen zijn weg, ontstaat een spel. Filmen

Je ziet hoe het kan…

0 reacties

Stralend op het podium!

Donderdag 13 juni. Het is zover. Een jaar lang hebben de leerlingen hier naartoe gewerkt. Nu mogen ze het laten zien. De musical @Oasië. Teksten, liedjes, dansjes alles kennen ze tot in de puntjes. Ouders en anderen hebben meegeholpen om kleren te naaien, decors te bouwen, bewegingen in te studeren. Myriam heeft met een vooruitziende blik de algehele regie op zich genomen. Telkens wist ze precies op het juiste moment de juiste mensen in te schakelen. Zo vroeg ze aan gitaardocent Vanessa om een aantal liedjes van de musical op gitaar in te studeren met de kinderen, zodat we live muziek bij de musical kregen. Techniekdocent Nop bouwde met een paar leerlingen een prachtige put waaruit tijdens de musical een Chinese vriendin van prinses Fatima uit tevoorschijn kwam. Ook het theater Rabarber in Den Haag had ze ruim van te voren geregeld. En zo stonden de kinderen klaar in een echt theater, volop in de schijnwerpers, de zaal vol publiek.

Spannend! Voor eentje bleek het te spannend, ze verdween in de coulissen en kwam niet meer terug… Heel vervelend voor haar, maar ook voor de rest. Want wat doe je als een rol plotseling niet vervuld wordt? Dan komt er iets naar boven bij de rest: wij lossen dat zelf op. Hoe dan? “De derde is Juk, maar die zit even op de w.c.” was een inval van Zita. Maar het verdwenen meisje had nog een andere rol, de rol van Wi, het Chinese vriendinnetje in de put. Visagiste Freek, zonder rol, kroop met tekstboekje in de put en las de tekst voor alsof ze nooit anders had gedaan. Toen Wi een karate-demonstratie moest geven, nam Ymke (prinses Fatima) dat over en het zag er fantastisch uit!

Oefenen loont, ook al baalden de kinderen wel eens als er ‘alweer musical’ was. Vanaf het begin van dit schooljaar zijn ze bezig geweest met de teksten en liedjes, kozen zelf hun rol uit, repeteerden iedere week. Daardoor kende  haast iedereen de musical uit zijn hoofd. Dan ontstaat er ruimte voor creativiteit, voor tekstaanpassingen en oplossingen, voor improvisatie op het moment dat dat nodig is. Hulde aan de spelers! En aan Myriam, die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt. Dank jullie wel voor deze geweldige avond.

0 reacties

Landen

Woensdag, donderdag, vrijdag in de eerste week van juni. Wennen, hoe doe je dat? Wat ga je ondernemen? Ik zit en kijk. Zie kinderen hun weg zoeken in het nieuwe gebouw en buiten. Vooral buiten, het is heerlijk weer, iedere dag. Buiten koffie drinken aan het begin van de dag, buiten brood klaarzetten voor de lunch. Borden naar binnen brengen voor de afwas. Buiten is groot. De achtertuin is omheind, veilig. Daar staat de trampoline. Springen kinderen, de hele dag. Iemand is erbij om te zien of alles goed gaat, in te grijpen als dat nodig is. Buiten is ook opzij en voor het gebouw. Daar wordt geverfd en geklust: de laatste attributen voor de musical. Want die gaat door, over een week al. Veel oefenen nog even.

12-plussers zitten voor in de tuin het gras, hangen een beetje, proberen dingen uit. Wat kan wel en wat niet meer? Ergens opklimmen en eraf springen, zo goed mogelijk, dat kan en mag. Afspraken zijn nog niet gemaakt over veel dingen. Eerst ervaren, aftasten, zien en in gesprek blijven. Soms is het lastig om niet meteen boos te worden als ze iets doen waarvan jij vindt dat toch heel duidelijk is dat dat niet kan: buiten het terrein gaan, zonder dat dat is afgesproken; met een koevoet een muur bewerken (“we zijn op onderzoek!”); een baksteen voor de lol een klein eindje weg gooien (“ik doe toch niks”). Tja, daar zijn ze jong voor, ontdekken waar de grenzen zijn, hoever ze kunnen gaan, onderzoeken hoe de wereld in elkaar zit. Duidelijkheid is belangrijk, uitleggen waarom je vindt dat iets kan (freerunnen op de trapleuning buiten = conditietraining en levert geen gevaar op voor anderen) of niet kan (bepaalde grove woorden gebruiken in het bijzijn van jonge kinderen leidt ertoe dat jongsten dit taalgebruik overnemen; dat wil je voorkomen). Wikken en wegen, besluit uitstellen of meteen beslissen. Veel samen praten om eensgezind een veilige landing in het nieuwe gebouw te maken.

 

1 reactie