Alle artikelen | oktober, 2013

Leerlingen nemen het heft in eigen hand

“Ik wil wel typen”, zegt Zita op maandag als we de schoolkring gaat doen. Voortvarend neemt zij plaats achter het  toetsenbord en begint met het noteren van het rondje weekend: um um um? Um um um met de lego gebouwd um en het was een schorpioen schrijft Zita op als een van de jongsten aan het woord is. Letterlijk en duidelijk, het geeft wel meteen weer hoe iemand zijn zinnen formuleert. Het gaat niet snel als Zita typt, er wordt door elkaar gepraat, ze roepen om stilte. Maar Zita zet door, blijft kalm verder typen tot de laatste aan de beurt is geweest. Bewonderenswaardig.

Op donderdag is er werkwoordspelling. Vorige week vond Romy het saai. “Ik weet het nou wel!” Oké, zei ik, doe jij dan volgende week een dictee. Vandaag is het zover. Van te voren heeft ze de woorden aan mij laten zien om te checken of ze klopten. “Bij ‘wachtten’ moet je wel duidelijk maken dat het in de verleden tijd is.” “Oh, gisteren erbij zetten”, zegt Romy. Dat lijkt mij een goed plan. Freek en Jaidyn zitten klaar, Romy begint met het voorlezen van de woorden in een zinnetje. Ik kijk en luister. Na het dictee pakt Romy een stift en schrijft de woorden een voor een op het whiteboard. Ze vertelt aan de anderen waarom je ‘vind jij’ met alleen een d schrijft.

Hoera, ik heb mezelf overbodig gemaakt! Dit is wat je wil, dat leerlingen  leren van en met elkaar. Iemand neemt het stokje van je over, verzint iets, voert het uit, legt het uit. Daar leer je het allermeeste van. Voor volgende week gaat Freek een dictee verzinnen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Blij worden van kralen leggen

Maandag 7 oktober. Rowan (6) pakt alleen witte kralen: “Ik ga een grote sneeuwhoop maken!” Zorgvuldig legt hij de kralen neer op de pinnetjes van de kralenplank. Even later komt er steeds een nieuwe kleur bij. “Het wordt een huis.” Noah (5) komt kijken, vol bewondering: “Hoe heb je die driehoek gemaakt?” Rowan: “Nou gewoon, ik maakte een bergje.”

Paula (7) schuift aan, begint met groene kraaltjes: het gras. Eerst wilde ze daarboven bloemen laten bloeien, maar er komt een poppetje uit. Zij is er blij mee.

Samen kralen leggen is ook erg leuk! Tycho (8) helpt Artemisia (4), maar wij mogen het niet zien.

Vé (13) maakt een enorme smiley waar iedereen blij van wordt!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Als iedereen doet waar hij zin in heeft

30 september-4 oktober 2013.

   

Als ik op donderdag op school kom, zit Snuf niet meer in zijn hok. Ik zie hem zitten onder de trampoline. Hij eet tevreden van het gras, maar het gat in het hek is dichtbij en konijnen houden wel van experimenteren. Straks zit hij bij de buren, en dan? Ik stuur een berichtje naar Myriam, moeder van Zita, die verantwoordelijk is voor het konijn. Tien minuten later is ze er. Ze loopt de tuin in, probeert Snuf te lokken. Maar die heeft net het gat gevonden en huppelt vrolijk verder bij de buren. Zita gaat daarheen, ik blijf aan onze kant van het hek en krijg Snuf te pakken. Die mag terug naar zijn eigen veilige plek, zijn hok. Het grappige is dat hij een dag later weer los rondloopt en na een tijdje vanzelf  teruggaat naar zijn hok. Voor hem toch de plek waar hij het liefst is.

     

Ondertussen maken Freek en Vé samen een werkstuk over LIEFDE. Wat gebeurt er met je als je verliefd wordt? En wat doe je als het ‘aan’ is? Laila en Anne Sophie hebben elkaar gevonden in hun liefde voor knuffels. Laila draagt de hele dag een tas om haar schouder met een wasbeer, een ijsbeer en andere knuffels die allerlei avonturen beleven. Ze mogen zelfs samen met hen op de trampoline! Ook autootjes kunnen binden. Keiro (5) en Jozua (9) spelen samen op de mat  met auto’s die hard rijden, botsen, uit de bocht vliegen en samen stunten. Het maakt niet uit hoe oud je bent.

  

In de speelruimte zijn kinderen samen bezig, met elkaar of naast elkaar. Artemisia leest een boekje, terwijl Tycho oefent  op zijn laptop. Soms lezen ze elkaar voor, maken hun huiswerk, terwijl de een de ander helpt. In de ruimte ernaast, de bouwhoek, vinden ze elkaar ook: samen met lego bouwen of samen op de fatboy een Donald Duck lezen.

  

Vrijdag gaan we surfen, de laatste keer. Geen golven, dus drijven en peddelen in het water. Elkaar redden en zorgen dat iedereen om de beurt over naast elkaar liggende planken kan lopen. Het was een week waarin wij blij werden van het kijken naar kinderen die kiezen wat ze het liefst doen. Zo kan het, samen en naast elkaar spelen en leren en daar heel gelukkig van worden.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties