Alle artikelen | november, 2013

Kinderen geven elkaar ruimte

Maandag 25 november. ” Nul sterren” , zei Noah, toen ik hem vroeg hoeveel sterren hij aan de schoolkring zou geven. Hij kon kiezen uit:

                                                  ik vind het niet zo leuk

                                      ik vind het een beetje leuk

                          ik vind het gewoon leuk

               ik vind het heel leuk

   ik vind het SUPERleuk

 

“Het duurt zo lang!” Als tip gaf hij: ” Het kan sneller!” Toch gebeuren er mooie dingen in de schoolkring. Tijdens het rondje weekend mag iedereen één ding vertellen dat het leukste was. Sommigen hebben er thuis al over nagedacht, anderen beginnen te denken als ze de beurt krijgen en willen eigenlijk alles opnoemen. Soms heeft iemand meer tijd nodig. Voorzitter Paula(7) nodigt Laila (5) uit om te vertellen over haar weekend. “Ik weet het nog niet”, zegt Laila. ” Goed”, zegt Paula, dan vragen we het straks nog een keer als iedereen geweest is.”  Dat gebeurt. Iedereen is stil, Laila denkt na: ” Naar een vriendin geweest”, zegt ze dan.

Hoe mooi om te zien dat zulke jonge leerlingen zo goed aanvoelen wat iemand nodig heeft. Iets meer ruimte, iets meer tijd om te mogen bedenken wat je wilt zeggen. Rustige aandacht voor wat de ander vertelt.

Na de schoolkring is het tijd om verlanglijstjes te maken voor de surprises. In de speelruimte zit jong en oud door elkaar. Ik deel blaadjes en stiften uit en kinderen beginnen. Degenen die nog niet kunnen schrijven vragen hulp aan wie dat al wel kan. Of ze gaan tekenen wat ze willen hebben. Romy (12) schrijft voor Keiro (5) op wat hij hebben wil, hij tekent het erbij. Samen plakken ze het briefje op de muur  in de gang, zodat iedereen het kan lezen. Er is ruimte om te vragen, tijd om te schrijven. Ik kijk van een afstandje en zie hoe goed deze kinderen  voor elkaar kunnen zorgen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Leren schrijven

een kleur en een eigenschap een gele zon

15 november. Het is vrijdagochtend, taalochtend. Met ontleden hebben we zelf zinnen verzonnen en de zin in zinsdelen verdeeld. Met de taalclub gaan we schrijven. Maar wat en hoe? We hebben al een keer geschreven met behulp van het verhalenvertelspel: om de beurt trek je een kaart (zelfstandig naamwoord, werkwoord, bijvoeglijk naamwoord, zelfstandig naamwoord), tot je een zin van vier worden hebt. Aan de hand van die zin (bijvoorbeeld: tovenaar ruikt bedorven brood) schrijf je een verhaaltje. De zin is het middenstuk: wat gebeurde er daarvoor? En daarna? De verhalen werden aan elkaar voorgelezen.

Vandaag beginnen we met het opschrijven van een kleur. Ik heb verschillende kleuren stiften neergelegd en de meesten schrijven de kleur op van de stift die ze in hun hand hebben. Ken je een voorwerp dat deze kleur heeft? Schrijf dat in twee woorden op. Geef nu in toelichting hierop in de volgende zin. Begin met hij /zij/het, dan een werkwoord en een specificatie. Dan begin je een zin met ik: schrijf iets over jezelf in verband met het voorwerp uit zin 2. Ten slotte é’n slotwoord, een uitroep, of een vaststelling.

Hé, zeggen sommigen al na 2 zinnen, ‘het wordt een elfje.’ En elfjes worden het, kleurig, krachtig. Het mooist is daarna, als ze nog een elfje schrijven en beginnen met een kwaliteit. Positieve eigenschappen noemen ze, het tegenovergestelde van ruzie, iets wat ze niet wilden, maar wel hadden, een aantal meiden van dit taalclubje. Ze bekrachtigen elkaar in vriendelijke woorden:

een eigenschap

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Teveel om op te noemen

11-15 november

Soms gebeurt er veel in een week. Leuke dingen, minder leuke dingen. Ik wil laten zien wat goed gaat. In de speelruimte is altijd wat te beleven. Paula leest voor aan Artemisia (op schoot bij Tycho), Anne Sophie luistert mee. Als het boek -Ik ben al groot- uit is, gaan ze met behulp van het boek meten hoe groot ze zelf eigenlijk  zijn.  Op een ander moment kijkt Rowan met Keiro in een boek. Hij vraagt hem: zie je deze dynosaurus?  Keiro zoekt  en vindt de betreffende dyno. Paula en Tycho kijken mee. Lezen, meten, weten, ze leren het van en met elkaar.

Laila legt kralen: ‘de nacht, en het sneeuwt.’ Oudere jongens zijn bezig met de strijkkralen. Cheryl komt haar Engelse les daarom maar in de speelruimte geven. Samen met deze jongens gaat ze op zoek naar hoe hun rolmodel eruit moet zien, een profielschets (in het Engels!). Vertaald in het Nederlands zijn ze op zoek naar een jonge man die iets kan bouwen, sportief is (maar dit is niet zo belangrijk), tegen een grapje kan, plezier kan maken en niet te serieus is, iemand die hen begrijpt, een goede probleemoplosser,   kalm, stabiel en geduldig. En nu op zoek naar iemand die hieraan voldoet…

Noah bouwt intussen met de magneten een heel kasteel. Wat gebeurt er toch veel!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties