Alle artikelen | maart, 2014

Vakantiedag?

vakantiedag?

Maandag 24 maart. Wat doen we tijdens de Nucleair Security Summit? Was een vraag die ons al een tijd geleden bezig hield. We wisten dat we niet in ons gebouw konden blijven, want pal naast ons, in ‘onze’ voortuin -grenzend aan de kerk- staat nu een enorme witte tent, waarin de pers ontvangen wordt. Ons gebouw aan de Stadhouderslaan bevindt zich in de beveiligde zone 2, wat betekent dat we niet zonder pasje de voordeur kunnen bereiken. Ondoenlijk voor al die ouders met hun kinderen. Dus bedachten we een andere oplossing: terug naar ons oude pand, dat we bijna een jaar geleden hebben verlaten: het scoutinggebouw aan de Laan van Poot 93.

Een nostalgisch gevoel overvalt me al meteen als ik de straat inrijd. Het bos! De speeltuin! De zon voor het gebouw, waar je zo heerlijk beschut kunt zitten. We drinken koffie, kijken naar de binnenkomende kinderen. Het voelt vertrouwd. Wat gaan we doen? We hebben geen programma bedacht. Kinderen hebben hun spullen meegenomen, zodat ze ook hier aan het werk kunnen. Myriam geeft haar lessen als vanouds in het theater, met dichte gordijnen tegen de zon. Robin was er al om 8 uur om het zijbos en het achterbos te verkennen: “Kijk, de bomen zijn helemaal gesnoeid.” Voetballen en schommelen in de speeltuin. Het bos lokt. Ik wil wel mee. Met zijn achten gaan we. Takken verzamelen, uit de bosjes springen, de berg op rennen, plekken verkennen. Een leuke tocht.

Lunch buiten. Ik schaak met Rowan. ’s Middags staat er weer een groepje klaar om  het bos in te gaan. “We willen olifant, leeuw, muis spelen!” “Waar zijn de kaartjes?”, vraag ik. “O, die moeten we dan even maken.” In vijf minuten hebben ze 48 kaartjes gemaakt om over twee groepen te verdelen. We gaan naar de oude plek, de zandberg. Ik deel  de kaartjes uit. Ben je een muis, dan vang je een olifant (olifant schrikt van muis), ben je een olifant dan vang je een leeuw (olifant is groter dan leeuw), ben je een leeuw dan vang je een muis (leeuw eet graag muis). Ze sluipen en rennen door het bos. Komen enthousiast de veroverde kaartjes brengen. Tot ik opeens word geroepen: Romy huilt. Een dikke bult op haar enkel, dat ziet er niet goed uit. In het ziekenhuis weten ze het niet zeker: misschien gebroken, daarom maar gips eromheen. Sterkte Romy!

Verder hebben we genoten van deze dag op onze oude plek. Dank jullie wel, Roger en Miriam van de scouting Be Pals, dat we twee dagen van jullie pand gebruik mogen maken!

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
2 reacties

Nagellakbril

nagelstudio (8)

Donderdag 20 maart. Een prachtige dag, een lentedag. Op blote voeten buiten. Die blote voeten zijn zo wel saai. Maar Roos, Ymke en Paula weten daar wel wat op. Ze beginnen hun eigen nagellak-studio. Eerst voor zichzelf, boven in het huisje in de tuin. Dan komen ze eruit, elk met prachtige nagels. “Wie wil er nagellak?” Ze hebben veel flesjes met verschillende kleuren, ook nagellak-remover zit erbij en w.c. papier om het snel af te vegen als het even niet goed gaat. Om de beurt komen ze. Stoelen worden bijgezet voor de wachtenden. Eindelijk zijn Rowan en Keiro aan de beurt? “Welke kleur wil je?” Iedere nagel mag in een andere kleur, en op die kleur -als hij na veel wapperen droog is- mag je dan nog stippels, een bloemetje of een streepje. Dechen kijkt, hij hoeft niet per se nagellak. Roos is ingespannen aan het lakken. “Ik heb mijn bril niet bij me”, zegt ze als ze het even niet zo goed meer ziet. Normaal gesproken heeft Roos geen bril op, dus Dechen vraagt verbaasd: “Welke bril? Zo’n bril als ik op heb? Of … je nagellakbril?”

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Moeite doen

boomklimmen   bomen klimmen

Halverwege maart. Soms moet je moeite doen om iets te kunnen. In bomen klimmen bijvoorbeeld. Je kunt denken dat je het kunt, maar lukt het ook echt? Toen we gingen praten over het behalen van certificaten, zei Robin: ‘ik vind dat je een certificaat nodig hebt om in een boom klimmen. Het kan gevaarlijk zijn als je niet weet waar je je voeten neer moet zetten.’ Als expert-bomenklimmer heeft hij een aantal criteria opgesteld waaraan een aspirant-bomenklimmer moet voldoen. Zo moet je bijvoorbeeld 10 seconden aan een tak kunnen hangen. Sommige kinderen zijn teleurgesteld dat ze niet zomaar de boom in mogen. Anderen oefenen, onder leiding van Robin, net zo lang tot ze het kunnen. Moeite doen.

Kyra (4) heeft daar geen zin in. Ze was op de trampoline en gaat er af. Ze wil haar schoenen aan, maar wil dat niet zelf doen. Ik zeg dat ik haar wil helpen als ze het eerst zelf probeert. Lukt het dan niet, dan help ik. Haar vriendinnetje Artemisia is al naar binnen. Kyra blijft zitten en wachten. Uiteindelijk, met tegenzin, begint ze haar voet in haar schoen te stoppen. Ik zie dat ze moeite doet en vraag of ik haar zal helpen. Graag!

Soms is het moeilijk om te begrijpen wat er om je heen gebeurt. Een nieuwe leerling, nog maar een paar weken op school, voelt iets, hoort iets, reageert meteen. Dit gebeurde er: Kinderen op de trampoline en op de mat, anderen spelend met stokken in de tuin. Er is veel om je heen. Je wil meedoen, maar weet niet precies hoe. Je pakt een stok, hoort anderen lachen. Je  slaat met de stok: ze lachen je uit?! Stop hoor je niet meer. Je wordt ingebracht in de bemiddelingskring. Je snapt het niet. De voorzitter, Zita van 10,  geeft iedereen om de beurt het woord om zijn visie op het gebeurde te geven. Langzaam dringt tot je door wat er gebeurde. Je luisterde niet naar stop (je hoorde het niet), daarom ben jij ingebracht. Er komt een voorstel om jou te helpen om de volgende keer wel naar stop te luisteren: als een ander stop zegt, kijkt hij jou aan en raakt je schouder aan, dan hoor je het niet alleen, maar zie en voel je het ook. Je stemt ermee in. Je weet nu dat jij ook stop kunt zeggen en dat anderen dan ook naar jou moeten luisteren. Je hebt moeite gedaan om het te begrijpen. Het was niet gemakkelijk, maar het lukte. Een hele prestatie!

 

 

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties