Alle artikelen | mei, 2014

Parels in Den Haag

Maandag 26 mei. Toen ik zaterdag door het Haagse Bos liep hing daar een vlag met ´Parels van Den Haag´. Het Haagse Bos was er een van. Ik rende er doorheen en weer terug en moest hieraan denken toen ik maandag weer op school was en het volgende zag. Parelmomenten.

  • Inti van 3  pakt mijn hand vast om samen naar het souterrain te gaan.
  • Tycho van 5 voert een gesprek met Inti: ” Heb jij thuis ook lego?” Inti lacht, samen hebben ze plezier.
  • Heleen smeert met liefde een boterham met chocopasta voor Jade van 3.

Dan is het middag en schrikken we van elkaar, Tycho en ik. Tycho heeft een grote kraal en als je die vlak voor je mond houdt en je blaast klinkt er een fluitgeluid. Leuk om uit te proberen. Ik kijk naar hem en zie dan dat die grote kraal bijna helemaal in zijn mond zit. Ik schrik:”Tycho, doe die kraal uit je mond, dat is gevaarlijk!”Mijn stem klinkt een beetje hard en niet echt aardig. Tycho doet prompt de kraal uit zijn mond en loopt even later op mij af, tranen in zijn ogen: ” Ik was geschrokken van jou.” Ik houd hem vast: “Ik was ook van jou geschrokken.” We kijken elkaar aan en dan is het over. Tycho gaat weer spelen en ik denk  na. Wat is het fijn dat hij kon zeggen wat hij vond en naar mij toekwam. Het schrikken was niet leuk, maar het moment erna… een pareltje.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Samen één school

Vrijdag 23 mei. Groepjes hier en daar. Leeftijden bij elkaar en door elkaar. Een op de trampoline, een op de mat, drie in het souterrain, vijf in het theater. Steeds wisselende  samenstellingen van kinderen die elkaar opzoeken om iets te ondernemen. Fietsen, schaken, tekenen, leren, lezen, rekenen. Het kan van alles zijn. Samen eten we tussen de middag in het souterrain. Niet iedereen is daar op precies hetzelfde moment,  want tussen 12 en 13 uur kun je er terecht. Wanneer ervaar je dat gevoel van  samen één school zijn? Momenten zijn het, kort en soms langer. Deze middag is zo’n moment, een lang moment. Vanaf half twee barst het los en het duurt tot het einde van de schooldag: de talentenjacht.

Ouders, leerlingen en begeleiders zijn uitgenodigd om mee te doen of om te komen kijken. Ymke (11) en Paula (8) zijn al maanden bezig met de voorbereiding. Ze hebben posters gemaakt en kaartjes voor de voorstelling (te koop voor €1, de winst is voor de school). Ze hebben prijzen uitgezocht, bloemen gekocht, een turnstuk en een toneelstuk ingestudeerd, de volgorde van de optredens bepaald. Nu is het zover: In het theater liggen de matten op de grond en staan de stoelen staan klaar.

Iedereen komt kijken, velen doen mee. Er is respect en aandacht voor elkaar.  Verrassing over optredens: wat zingt Flinn prachtig! Bewondering.  Ze vinden elkaar goed! Er is een quiz van Zita en een eigengemaakt liedje van haar, handstanden van Yanna en Djoena die begeleid worden op de piano door Jozua, kunsten op de trampoline van Bjorn en Jesse. Kristo is een echte DJ en mengt zelf zijn muziek. Het is mooi, afwisselend, de aandacht waard. En dan voel je je  samen één school.  Genieten van elkaar.  Iedereen mag zichzelf  zijn en mag  laten zien wie hij is en wat hij kan. Dank je wel De Vrije Ruimte.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Bezig met taal

ontleden 011

Woensdag 21 mei. Taal, wanneer ben je er eigenlijk niet mee bezig? Soms gebeurt het bijna zonder dat je er erg in hebt. Soms is het in een les, met een plan. Maar gaat het toch net weer even anders dan je bedacht had. Als je oplet zie je het overal:

Laila tekent met haar voet letters in het zand: “Kijk, dit is de letter van Anne Sophie”. Ze tekende de S, daarna nog een en nog een. Het ontstond vanzelf. Ik zag het toevallig.

Raad eens wie ik ben

Romy, Freek en Jaidyn doen het spel ‘Raad eens wie ik ben’: via een omschrijving van de anderen moet je erachter komen welk voorwerp of dier jijzelf bent. Welke vragen stel je om erachter te komen? Hoe formuleer je je antwoord? Dit is zeker bezig zijn met taal.

Een les ontleden voor twee leerlingen. Zeven en negen zijn ze en creatief. Ik wil iets doen om hen te laten ervaren wat werkwoorden zijn. Uitbeelden? Nee, met deze twee jongens ga ik tekenen. Ze leven zich uit, lachen om hun eigen creaties. Kun jij raden wat het is?

ontleden 025

En als ik even om het hoekje van de speelruimte kijk, zie ik ze zitten, Keiro en Ymke, verdiept in hun Donald Ducks.

Zelf verhalen verzinnen en opschrijven.  Ik kijk naar de kinderen. Zie 6- en 7-jarigen, een 10-jarige vriendin en een 4-jarig zusje. Allemaal willen ze meedoen.  Hoe pak ik dat aan? “Er was eens… kan het begin zijn van een verhaal.” “Ja, ik ken ook een verhaal over een heks dat zo begint.  Zullen we dan om de beurt een zin zeggen”,  zegt Rowan.

Een heks, ze heette… ze had eenpoes…  zo gaat het verhaal verder.  Om beurten bedenken ze iets.  En het schrijven? Isabelle van 10 schrijft alles op. De anderen vinden dat iets teveel moeite. Dan maar steeds 1 woord uit een zin. Anne Sophie  weet steeds feilloos het woord te noemen waar het om gaat: heks, poes, winter. Volgende week gaan we verder. De poes is verdwenen, de heks pakt haar toverstaf. Wat zal er gaan gebeuren?

Taal, wanneer je goed om je heen kijkt, zie je het overal.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties