Alle artikelen | maart, 2015

Als alles gaat zoals je wilt

Maandag 9 maart. Het was een maandag waarop alles zo voorspoedig verliep, dat het leek alsof alles vanzelf ging. Natuurlijk, het was mooi weer, je voelde de lente kriebelen. Iedereen leek ook precies op het goede moment het goede te doen. Hoe zag die dag eruit? We begonnen zoals altijd op maandag met de schoolkring waarin een discussie was over touwen en fietsen: Dechen vond het geen goed idee als er touwen om de fiets gewikkeld werden, dat was gevaarlijk. Iedereen, leerlingen in de leeftijd van 3-8 jaar, gaf zijn mening. Nee, een touw om het wiel van een fiets moet je niet doen! Dus namen we een besluit: Je moet geen touw om de wielen van de fiets heen doen, want anders kun je niet meer fietsen. Een nieuwe afspraak is geboren.

DSC05072 DSC05077

Daarna is er tijd voor alles wat elk kind, alleen of met elkaar,  bedenkt: het mollenspel spelen, in de bouwhoek bouwen en met auto’s rijden, een winkeltje beginnen en kersen verkopen, op de trampoline springen, in het zand een prachtige berg maken, versierd met steentjes. Ieder doet waar hij mee bezig is met hart en ziel. Ik kijk naar de in het zand spelende kinderen en zie zoveel aandacht en vuur in hun spel. Ze graven, overleggen met elkaar, bedenken wat het zal zijn. Dit is voor hen de wereld.

DSC05089

Later op de middag komt Jelle (15). Hij komt jongleerles geven. Ik kijk en doe mee. Aandacht heb je nodig voor de ballen in je hand, als je ze in de lucht gooit en weer opvangt. Zonder jouw aandacht vallen ze. Aanwezig zijn in wat je doet. Wat een mooie les!

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

‘Zal ik het dak voor je tekenen?’

DSC04798

Donderdag 5 maart. Zo’n dag van een open blik. Nog niet weten wat je zult gaan doen, maar bereid zijn om alles te nemen zoals het komt. Kunnen loslaten wat jij wilt en kijken wat er dan gebeurt. Ik pak het verteltheater. Een verhaal erbij heb ik nog niet. Ik laat een voorbeeld zien wat een kind een tijd geleden heeft getekend. Meerdere tekeningen die samen een verhaal vormen. “Dat kunnen jullie ook.” Ze tekenen, Inti, Jade, Femke, Brecht, 3 of net 4 jaar zijn ze. Laila en Anne Sophie (beide 7) zijn er ook bij. De tekening gaat in een insteekhoes en dan in het verteltheater. Maar wacht, we hebben een triangel nodig, zodat iedereen weet dat het verhaal begint. De gordijnen zijn dicht, de triangel tingelt, Femke haalt het gordijn omhoog en Brecht vertelt. Het is bijzonder om te zien hoe het proces verloopt. Eerst zijn de streepjes bovenaan de tekening een slang in het gras en in de modder. Later tekent ze een poppetje erbij en vertelt een nieuw verhaal: Het regent en het poppetje loopt in de plassen en heeft een heel grote paraplu! (Dat wat net slang en gras was is nu paraplu geworden.)  Het poppetje gaat naar huis. “Dat ga ik nu tekenen.”

Ook Femke wil een huis tekenen, maar vindt het lastig. Laila, die wel wilde komen kijken, maar niet echt mee wilde doen, zegt: ‘Zal ik het dak voor je tekenen?’ En dat doet ze. Intussen heeft Laila een al eerder gemaakte tekening ingekleurd. Na de verhalen van de anderen wil zij ook wel een hoesje om haar tekening. En ja, haar tekening mag ook in het verteltheater. En dan begint ze. Een prachtig en spannend verhaal over een meisje dat bessen gaat plukken en in een grot terecht komt, een ontmoeting heeft met een vreemd, zwart dier -geen vogel- dat ze aan hoort komen en uiteindelijk weer terugkeert naar de plek waar zij begon, met haar mandje aan haar arm. Eerst kijken, voelen dat het goed is, dan durven. Meedoen. Zelf vertellen, jouw eigen verhaal. Dank je wel Laila!

 

DSC04804

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties