Alle artikelen | maart, 2016

Als twee mensen evenveel stemmen krijgen

Maandag 14 maart, mentorkring. We zitten in de rustruimte op de kussens en fatboys. Tijd voor verkiezingen: Rowan is 9 geworden en zal in april naar de volgende mentorkring gaan. We hebben een nieuwe gespreksleider nodig. Een gespreksleider moet goed kunnen luisteren, het is handig als hij kan lezen, hij moet goed de rondjes kunnen doen. Ieder schrijft op een briefje zijn eigen naam en de naam van degene van wie hij  wil dat die gespreksleider wordt.  Als iedereen klaar is leest Rowan de briefjes voor en vraagt: “Waarom heb je voor diegene gekozen?” “Omdat ik denk dat hij/ zij het goed kan; hij kan nog niet heel goed lezen, maar ik denk toch dat het zal lukken; je kunt goed luisteren.” Als alle briefjes zijn voorgelezen blijken Darya en Dechen evenveel stemmen te hebben. Wat nu? Je mag je stem nog veranderen, maar niemand wil dat op dit moment. De gespreksleider mag het zeggen en stelt voor dat beide gespreksleider worden: ze wisselen elkaar af in het leiden van de rondjes. Iedereen vindt het goed en geeft consent (dan heb je geen overwegend en beargumenteerd bezwaar). We hebben twee nieuwe gespreksleiders vanaf 4 april.

Nu de volgende verkiezing. Namens de leerlingen zitten tot nu toe 1 leerling en ikzelf in de leerlingenkring. Dat is toch een beetje gek, want ik ben geen leerling. Ja, dat vinden de anderen ook. We denken eerst na over wat een afgevaardigde naar de leerlingenkring moet kunnen: goed kunnen luisteren, goed stil kunnen zitten, je mag niet iets zeggen als een ander aan de beurt is, je moet kunnen vertellen wat er in de mentorkring is besproken. Artemisia, 6 jaar wordt met grote meerderheid verkozen. Degenen die niet op haar hadden gestemd hebben geen bezwaar tegen haar verkiezing. Hoera voor de sociocratie, waarmee je ook met leerlingen van 6, 7, en 8 jaar heel goed en naar ieders tevredenheid verkiezingen kunt houden. Dank je wel Karin Vosters!

 

 

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Doe wat je hart je ingeeft

Vrijdag 4 maart 2016. Mijn vijfde werkdag deze week (normaal vier). Ik zit er helemaal in, de hele week in de speelruimte tussen de kleuters. De jongens in de bouwhoek maken af en toe ruzie en vaak ben ik net te laat om te zien wat er gebeurde, omdat het bouwen in een aangrenzende ruimte plaatsvindt, die niet direct te overzien is. Zelf kunnen ze goed vertellen wat er gebeurde en meestal blijkt dan dat zowel de een als de ander iets deed wat de ander niet prettig vond. Tja, ze geven elkaar een hand en zijn weer vrienden.

Ik lees een boekje voor, ik doe een spel met vier kinderen, ik maak een puzzel met Inti en word daar heel blij en rustig van. Wanneer je doet waar je zelf op dat moment zin in hebt, merk je dat dat voor iedereen goed werkt. Kinderen willen meedoen, komen kijken, zijn zelf blij met wat ze doen.

’s Middags een gedichtenles. Ik kijk naar buiten en zie de regen die al de hele dag naar beneden valt. Daarover gaan we schrijven! Artemisia schrijft over de wolk, de plas en de paraplu. Jotte kijkt met een zucht naar de lucht, heel hoog en ziet een regenboog. Yanna heeft een gele jas en stapt in een plas. En Tuana bedenkt wat je allemaal kunt doen in de regen en leest dat aan ons voor: springen, rennen, stampen! Darya is snel klaar en wil ook wel over de zon schrijven. Het wordt een liedje! Heel zachtjes zingt ze het voor ons. We zijn er stil van.

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Beelden bij het luisteren

Een woensdag in februari. Leerlingenkring. Een bezoekster zit erbij en kijkt en luistert aandachtig. Wat gebeurt hier? Ze is onder de indruk van de manier waarop de kinderen hun mening geven. “Ze kunnen het goed verwoorden.” Soms is het lastig in welke ronde we zitten van het besluitvormingsproces. Beeldvorming? Meningsvorming? Of besluitvorming? Iemand doet een voorstel en eerst ga je kijken of iedereen het voorstel begrijpt. De beeldvormende ronde. Vaak denk je al snel dat het duidelijk is. Maar dan blijkt tijdens de volgende ronde, waarin iedereen zijn mening mag geven, dat er toch nog vragen zijn over het voorstel. “Wat bedoel je daar precies mee?” Terug naar de beeldvorming dus, want dat is de ronde waarin je vragen mag stellen.

Degene die op bezoek is denkt mee over hoe het beter kan. “Misschien een visueel element invoeren, zodat je ook kunt ZIEN (en niet alleen horen) waar je bent.” De volgende keer neem ik een papier mee waarop ik een spiraal heb getekend, in verschillende kleuren; elke kleur staat voor een ronde, van beeldvorming, naar meningsvorming, naar besluitvorming. Ook heb ik een pion die we neer kunnen zetten bij de betreffende ronde. Het grappige is: het werkt niet. De meningsvormende ronde moet minstens tweemaal gehouden worden, zodat je je mening kunt aanpassen of bijstellen, nadat je de anderen gehoord hebt, maar dat is moeilijk uit te voeren bij een spiraal. Ook is niet duidelijk wie er aan het woord is. Robin heeft een beter voorstel: per ronde een cirkel met daarin een aantal plaatsen, zodat je de pion kunt verschuiven wanneer iemand anders aan het woord is. Hij tekent het snel even op de achterkant:

En zo ervaar ik weer eens hoe krachtig een idee op papier kan komen als je hulp van anderen krijgt.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties