Alle artikelen | juni, 2016

Leven in de Oertijd

3e3516a0-ac2f-44d4-889e-98e35ad6b024

Maandag 20 juni. Echt in de oertijd leven kan natuurlijk niet, maar op deze maandagochtend worden we wel meegenomen, een paar duizend jaar terug, om te ervaren hoe de mensen toen leefden, moesten jagen voor hun voedsel, bessen en kruiden plukten en op zoek waren naar vuur. Belinda van der Pool als dansende poema vertelt en zingt voor ons dit verhaal en wij mogen meedoen. Het vuur laat voor ons nog even op zich wachten op deze recordbrekende natte dag, maar binnen zijn genoeg andere oer-activiteiten: ruwe schapenwol vilten, zodat je je eigen schapenmatje hebt om lekker warm op de grond te kunnen zitten bijvoorbeeld; tasjes maken van leer (een grote zak vol leren lapjes gratis gekregen van een meubelstoffeerderij in Voorburg), bot doormidden zagen om er een ketting van te maken, een bandje weven, een drinkbeker of potje kleien. We maken muziek op oeroude trommels (Artemisia heeft er zelf een gemaakt en laat het ons horen) en een snaarinstrument met slechts 1 snaar. De pizza-oven wordt gebouwd, weliswaar onder een overkapping, omdat het de hele dag maar blijft regenen. Wie wil doet mee en ervaart de moeite die het kost om in de oertijd iets te maken. Letterlijk alles moest je zelf doen: van het schaap scheren (de wol werd vaak met een vuursteen eraf gesneden) tot het bewerken van de wol tot een draad, de draad tot een lap, de lap tot een rok, broek of trui. Maar als je dat allemaal hebt gedaan, dan heb je ook wat. Iets van jezelf, dat je helemaal zelf hebt gemaakt. Voor ons kost het iets minder moeite, omdat we wel een tang hebben om gaatjes te knippen in het leer voor de tasjes. Maar toch, je krijgt iets wat je kunt gebruiken en wat jij gemaakt hebt. Iets bijzonders om te koesteren.

20160620_112707            20160620_112734

Dechen zaagt een stuk gewei; Isabella maakt een tasje

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Zomaar een vrijdagochtend

Op een vrijdagochtend in juni ging ik eens een rondje door de school lopen en fotografeerde ik wat ik tegenkwam:

DSC09198 DSC09203

In het tot gymzaal verbouwde theater klimmen, schommelen en hangen de jongste kinderen. Elke vrijdagochtend zet gymmeester Robin de klimspullen klaar en kunnen ze een uurtje klauteren, kunstjes uitproberen en laten zien hoe hoog ze durven.

DSC09208 DSC09210

In de rustruimte bespreken twee vriendinnen wat ze die dag zullen gaan doen. Ook lekker om even rustig te zitten en een Donald Duckje te lezen. Een paar ruimtes verder is de natuurkundeles bezig, één op één, de luxe van een kleine democratische school met enthousiaste vakleerkrachten die aan iedereen willen geven wat ze nodig hebben. In de ruimtes ernaast werken leerlingen zelfstandig, wordt een les Engels gegeven en Chinees. Dit is boven, de rustige ruimtes om hard te werken. Niet dat er beneden niet wordt gewerkt, kijk maar:

DSC09215 DSC09217

In het atelier zijn Yanna en Isabelle een poster aan het ontwerpen voor het inzamelen van wijnflessen met een schroefdop, die nodig zijn voor het bouwen van de pizza-oven. In de woonkamer leest Elwin de krant en kijken Keiro en Sofie naar een spelletje op Sofies game-apparaat. Er wordt voorgelezen in de speelruimte, door ouders die nog even blijven. Een verhaal is altijd fijn.

DSC09218 DSC09219

Buiten is Tycho in de weer met krukjes. Straks zal de tuin vol zijn met spelende kinderen, maar nu zijn ze net binnen, even aankomen, even gymmen, even lezen. In het souterrain is Mike aan het minecraften met een aantal leerlingen die zeer bedreven zijn in dit spel. Benieuwd hoe dit zal verlopen.

DSC09223 DSC09227

Wat ik zie is eigenlijk van alles wat: rust en dynamiek, aan het werk zijn en samen kletsen, met elkaar iets doen of even in je eentje zitten. Alles is mogelijk en alles is goed, zolang je maar rekening houdt met de ander, die misschien net even iets anders wil dan wat jij aan het doen bent. En ook dat mag en kan op De Vrije Ruimte.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Verantwoordelijkheid en opruimen

‘Waar voel jij je verantwoordelijk voor?’ is de vraag die we in alle mentorkringen stellen, de eerste maandag na de meivakantie. “Doen wat je zegt, afspraken nakomen;  Een ander de ruimte geven om de dingen op zijn eigen manier te doen; Doen wat je moet doen; Dingen doen die je jezelf hebt beloofd; Op tijd naar de lessen gaan.” Ook voor hun hond, kat, konijn en parkiet voelen leerlingen zich verantwoordelijk. Hoe zit het dan met opruimen? Regelmatig komt het voor dat alle kinderen gevlogen zijn en er in de tuin nog een touw in de boom hangt, schepjes verspreid in het zand liggen, in  het atelier de verf nog op tafel staat, in de bouwhoek alle kapla op de grond ligt. Wie is daar verantwoordelijk voor? Iedereen is het er over eens dat degene die de rommel heeft gemaakt, deze ook moet opruimen. Maar hoe zorg je ervoor dat dat ook daadwerkelijk gebeurt? Ideeën genoeg:

  • Een papiertje ophangen met de tekst: Ruim alles op wat je hebt gebruikt.
  • Thuis ruimen we met zijn allen op, dat kunnen we ook op school doen.
  • Ik ga gewoon opruimen.
  • Als ik iets gerommeld heb, dan maak ik het altijd weer netjes, hoe het is.
  • Als je ergens mee gespeeld hebt, moet je het wel opruimen. Maar als iemand anders er mee wil spelen, moet je wel zeggen dat hij moet opruimen als hij er mee klaar is.
  • Iedereen erop aanspreken en onthouden dat ze moeten opruimen
  • Kinderen houden niet heel erg van opruimen, ik denk niet dat het zo makkelijk wordt om tegen hen te zeggen: zullen we dit en dat opruimen…
  • Als je niet zo vaak opruimt, kun je juist niet opruimen en krijg je er steeds minder zin in. Als je nou een rooster maakt, waar je opschrijft op welke dag je gaat opruimen, dan leer je het vanzelf. En als we dan ook een muziekje opzetten, dan word je ook niet afgeleid en ga je opruimen.
  • Op een lijst zetten wie wat gaat opruimen.
  • Duidelijke regel nodig, net als op kleuterschool: eerst opruimen voordat je iets anders gaat doen
  • Iedereen helpt elkaar door te zeggen tegen elkaar dat ze iets op moeten ruimen

Als je dit zo hoort, zou je denken dat het een fluitje van een cent is en dat het opruim-probleem binnen de kortste keren is opgelost. De praktijk is echter hardnekkiger dan de theorie. Hoe goed de ideeën ook zijn, als ze ten uitvoer moeten worden gebracht, staakt het besef dat opruimen handig, nuttig en nodig is en blijven de spullen weer gewoon liggen.

In de leerlingenkring kwam een ander idee naar voren en dat proberen we deze week uit: in een aantal ruimtes wordt niet opgeruimd. Het mag wel, maar niemand gaat mensen aanspreken op hun opruimen. Dat het dan een troep wordt en dat de leerlingen er dan zelf last van krijgen, dat is het idee. We zullen zien hoe dit uitpakt.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties