Alle artikelen | september, 2016

Kleine fijne momenten

Donderdag en vrijdag 8 en 9 september. Een dag beschrijven, met alles wat er was, is lastig. In woorden is je beleving haast niet te vangen. Neem nu de drukke donderdag en vrijdag van vorige week. In de tuin, in de speelruimte, de bouwhoek, de woonkamer ben ik. Gaat het goed? Ja, eigenlijk gaat het best goed overal. Erbij zijn blijft het belangrijkste. Zodat je kunt opvangen, troosten, ingrijpen als dat nodig is. En dan nog ben je soms te laat, of ben je er niet. Zoals wanneer twee jongens van 9 ruzie krijgen terwijl ze stoeien op de mat: “Hij stopte niet!” (Ongeveer het ergste wat je kunt doen, uitgaande van de basisregel: stop=stop), komt Dylan vertellen. Ik zag het niet, zeg dat we met de ander gaan praten als die minder boos en weer aanspreekbaar is. Even later kom ik in het souterrain en zie dezelfde twee jongens poolen. “Hebben jullie mij nog nodig?” Welnee, het is al opgelost. Zonder woorden, gewoon door samen weer wat gezelligs te gaan  doen. Dat was een fijn moment.

09-09, Brecht speelt piano in de voorstelling

En dan de vrijdagochtend dat ik meegenomen wordt door meisjes: “We hebben een voorstelling in het theater!” Vijf  en vier jaar zijn ze, stoeltjes klaargezet, instrumenten gepakt. Isabella fluit, Ilse rammelt, Inti zingt zacht, wisselend van toonhoogte, haar eigen melodie. Brecht begeleidt haar op de piano, even zacht en subtiel spelend. Het is bijzonder.

15-09, samen met modder spelen

’s Middags vind ik het niet leuk: drie jongens zijn lekker modder aan het maken, maar beginnen dan met modder  te gooien. Aangestoken door elkaar stoppen ze niet als ik dat vraag. Ik neem ze mee naar binnen, “ga hier maar spelen”.  Is dit een straf? Meer een manier om ze uit de situatie te halen en op een andere plek te bewegen tot rustiger spel. Of het lukt? In eerste instantie wel, maar later op de middag vind ik een hoopje haren op de grond. “Ik heb het niet gedaan!” Het is duidelijk van wie de haren zijn en ook duidelijk wie er geknipt heeft. Morgen weer een nieuwe dag.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Opvoeden en opruimen

DSC00396

Donderdag 1 september. Een steeds terugkerende vraag: hoe zorg je ervoor dat iedereen opruimt waar hij mee bezig is geweest? Opvoeden tot opruimen dus eigenlijk. Van alles hebben we al geprobeerd. Corveetaken aan het eind van de dag, briefjes met je naam bij een werkje als je het wilde laten staan (en dus niet hoefde op te ruimen), spellen en materialen geordend in kasten en kratten. Steeds werkte het wel even. Maar het blijft alleen maar werken als je er voortdurend aandacht aan schenkt. En dat is lastig. Want kinderen spelen, gaan van hier naar daar en terug en laten een spoor van spullen achter. Het spel is vaak leuk en inspirerend. Op dat moment is er nog geen sprake van opruimen, want ze zitten nog midden in hun activiteit. Even kijk je niet, houd je je bezig met iemand anders, en als je weer kijkt: rommel! De kinderen zijn gevlogen en alweer bezig met hun volgende project. Je haalt ze terug, spreekt ze aan, helpt mee. Jij merkt, zij merken: opruimen is eigenlijk best leuk: fruit bij fruit sorteren, knikkers bij knikkers, dobbelstenen bij dobbelstenen. Of alle bakstenen die verspreid in de tuin liggen weer terug brengen naar de oorspronkelijke stapels. Opruimen is een feestje zo, als je het gezellig maakt, samen bedenkt hoe je het wilt hebben en bezig bent alsof het een spel is. Misschien is dat een goede benaming: opruimspel of opruimfeestje (met muziek). Ik ga het uitproberen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie