Alle artikelen | februari, 2017

Lief zijn voor elkaar

Donderdag 16 februari. Het is lang geleden dat de bemiddelingskring bij elkaar kwam. Was het niet nodig? Of waren ze vergeten dat het mogelijk was om op die manier een ruzie te beslechten? In de maandagkringen hebben we gevraagd om verkiezingen te houden voor deze kring. Bij ons, de kring van de jongste kinderen, wordt het een spannende verkiezing. Meerdere kinderen stemmen op zichzelf, of juist op hun vriendje of vriendinnetje dat naast hen zit: “ik vind hem lief”, “ik denk dat zij het goed kan”. Uiteindelijk, als de mogelijkheid om je stem te veranderen geweest is, blijven er twee kinderen over, twee meisjes van vijf jaar, vriendinnen. Allebei hebben zij op zichzelf gestemd en hebben twee anderen op hen gestemd. Drie-drie dus. Als voorzitter van de kring mag ik een voorstel doen. Ik stel voor dat beide naar de bemiddelingskring gaan, zo kunnen ze samen zorgen dat het goed verloopt. Wat zijn ze blij!

Vandaag, donderdag, komt de bemiddelingskring bij elkaar. Er zijn twee zaken. De tweede zaak wil ik hier belichten. Want daarin zie je dat kinderen, door bij elkaar te komen en er samen over te praten,  snel weer vrienden kunnen zijn. Degene die is ingebracht is een jongen van 10. Hij zou hebben gescholden. De inbrenger, een 8-jarige jongen, wilde scheidsrechter zijn bij het stoeien van de 10-jarige met een andere jongen. De inbrenger: “Ik had niet gevraagd of ik mee mocht doen. Ik zei: ‘ik ben nu scheidsrechter’. De ingebrachte: “Hij begon van alles te schreeuwen. Ik zei dat hij moest stoppen. Hij luisterde niet.”

Na een paar vragen ter verduidelijking komt de vraag: “Wat kunnen we doen om te zorgen dat dit niet meer gebeurt? Wat is jouw mening hierover?” Deze vraag wordt eerst gesteld aan degene die ingebracht is en aan de inbrenger. Weten zij het niet, dan helpen de bemiddelaars om dit op te lossen. Vaak gebeurt het dat de ingebrachte iets wil wat de ander moet doen: “Hij moet beter luisteren”, bijvoorbeeld. Maar vandaag is het anders. Ze beginnen als eerste over zichzelf. De inbrenger: “Ik heb iets voor mijzelf: dat ik eerst ga vragen of ik mee mag doen.” De ingebrachte: “Dat ik het misschien eerst in iets aardiger woorden ga zeggen.” Lachend kijken ze elkaar aan en geven elkaar een hand. “Zo doe je dat als je vrienden bent!”, zeggen ze.

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

In de kring

Maandag 6 februari. We zitten in een kring op maandagochtend, in de maandagkring. Iedere leeftijdsgroep heeft zijn eigen kring: Bovenbouw middelbare school, onderbouw middelbare school, bovenbouw basisschool en onderbouw basisschool. Dat is mijn groep die vooral bestaat uit nieuwsgierige kleuters en net iets oudere kinderen. Vandaag hebben veel kinderen iets meegenomen. Dat willen ze graag aan elkaar laten zien. Om de beurt worden de meegenomen spullen doorgegeven en bewonderd: drie Pokemonkaarten, een dinosaurus zonder hoofd, gevuld met smurfen, een poesje met een roze strik, een olifant, een katapult en nog iets waarbij je op een rood knopje moet drukken en dan vliegt er iets uit. “Niet op het rode knopje drukken”, wordt steeds gezegd bij het doorgeven (het doet namelijk best pijn als dat ding eruit vliegt en tegen je aan komt). Al dat doorgeven duurt een half uur. Dan komen er nog een paar mededelingen en geven we tips en tops aan de wenleerling die hier nu een week is geweest: ‘Ze heeft leuk met ons gespeeld.’

Tot slot is iedereen erg benieuwd wat we gaan doen met de sponsjes, het rode water en het papier op de tafel. De sponsjes zijn de ‘blije sponsjes’ uit het verhaal van een paar weken geleden. Deze sponsjes zwemmen in een zee van liefde, daarom zijn ze blij. Ze zuigen liefde op en geven liefde aan wie dat nodig hebben, bijvoorbeeld aan iemand die verdrietig is en getroost moet worden. “Kunnen mensen dat ook?” is de vraag die het meisje in het verhaal stelt. Ja, mensen kunnen dat ook. Adem maar in, lucht vol liefde en adem uit. Zie je, het werkt.

Wij gaan kijken of het ons ook lukt: sponsjes dompelen in het rode water en voorzichtig uitknijpen boven het witte papier. Kijk, daar verschijnt de liefde van de sponsjes. Het is gelukt. De kring duurde tot 10 uur, een vol uur vol aandacht voor elkaar. Dat vind ik best bijzonder.

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

DONDERdag

Donderdag 2 februari. Donderdag heet niet voor niets donderdag denk ik. Gedonder vandaag. Het begon ermee dat de voorstelling waar we naar toe zouden gaan niet doorging. De actrice was ziek. Teleurstelling bij de kleuters. Maar kleuters treuren niet lang. In het souterrain maakten ze zelf hun voorstelling. Isabella, met haar zeemeermin die in heel veel kleuren licht kon geven, regisseerde de show. Om de beurt mocht iemand meedoen en achter haar aan met vliegende kleine pony’s lopen.  Dat was leuk! Zelfs tienjarige jongens gingen zitten en kijken en hoopten misschien stiekem dat ze ook gevraagd zouden worden door Isabella.

De lunch duurde lang. Sommigen eten veel en snel en gaan daarna meteen weer naar buiten om te graven, maar anderen eten lang en langzaam, omdat ze elkaar veel te vertellen hebben, tussendoor aan het spelen zijn, minihapjes nemen van hun tosti. Geduld.

Maar… ik moest nog vier kilo pizzadeeg maken, en een kikkererwtenmeel-deeg voor de glutenvrije pizza’s. Gelukkig waren daar Brechtje en Dylan, twee oudere kinderen die heel enthousiast mee-kneedden. De jongsten kregen een klein bolletje, zij namen een halve kilo. Zo hadden we binnen anderhalf uur alles gekneed en in bakken met natte doeken erover te rijzen gezet in het souterrain. Al met al viel het toch wel mee, dat gedonder op donderdag. En op vrijdag mag de oven aan om de pizza’s te bakken!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties