Alle artikelen | november, 2017

Dictee

Woensdag 29 november. Een dictee op De Vrije Ruimte, ja hoor dat bestaat. Soms vraag ik: ‘weet je wat een dictee is?’, als kinderen voor het eerst komen. “Ja, de woorden opschrijven die jij zegt.” Zo simpel is het. Vandaag zijn er meer leerlingen dan de twee die normaal gesproken meedoen. Die twee hebben vanaf het begin de spellingregels -met behulp van Pispello– geleerd: de beer (je hoort ir/ur/or en je schrijft eer/eur/oor), de hond (je hoort een t, je schrijft een d), het sufferdje (je hoort een u, je schrijft een e) en niet te vergeten de Chinese broertjes Ang, Eng, Ing Ong, Ung. Een van hen let bij ieder woord goed op welke spellingregels er aan bod komen en weet ze feilloos te noemen. De ander schrijft snel en aan elkaar, maar vergeet toch soms de regel goed toe te passen.

Vandaag zijn er twee leerlingen die nooit eerder een dictee hebben gedaan. Welgemoed gaan ze aan de slag. De een heeft nog niet veel geschreven, maar kan al wel lezen. Hij kent de letters, maar schrijft de ie -van vriend- als i, logisch als je Isaac heet. De hond, het sufferdje en de Chinese broertjes kent hij niet, maar als zijn buurman -de ervaren speller- het aan hem uitlegt, pikt hij het snel op en schrijft de woorden helemaal goed.

De ander is nog jong en de woorden zijn niet gemakkelijk. Vlinder-woorden, met twee lettergrepen en ingewikkelde tweeklanken zoals de eu. Na enkele woorden haakt hij af: “Ik vind het een beetje moeilijk…” Ik snap het en geef hem letters om woorden te leggen en die op te schrijven. Woorden van 3 letters. Maar hij heeft een ander idee. ‘Ik’ legt hij en ‘ben’. “Ik wil ‘ik ben blij’ leggen, zegt hij. Samen zoeken we de ij, en de l. Ja, gevonden! Het staat er:

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Een vergrootglas en een speurtocht

     

Vrijdag 24 november. Sint is geweest en heeft de schoentjes gevuld. Geen overdaad aan pepernoten deze keer, wel voor ieder kind een toepasselijk cadeau. Een loep voor de kinderen van mijn groep. Ze pakken hem uit. Ik laat het woord speurtocht vallen. “Ja, we gaan een speurtocht doen!” Ideeën genoeg: “We moeten pijlen tekenen en opdrachten doen, we moeten een schat vinden.” Ik word aangestoken door hun enthousiasme en doe mee. Met het pijlen tekenen, het verzinnen van opdrachten, het bedenken van een schat. Nee, ze willen niet zelf de pijlen ophangen. Zij willen de speurtocht lopen, met hun loep, op zoek naar sporen. Oké, ik hang de pijlen op, van de speelruimte naar de woonkamer, naar de voordeur naar de tuin. Zing een liedje, doe een dansje, zoek een schoenafdruk, spring. Ze doen het zo snel, dat ze al op de eindbestemming zijn als ik nog met een paar kinderen de laatste opdracht doe. En de schat? Die was niet zo moeilijk om te bedenken: een schaal met daarin de ingrediënten om pepernoten te bakken. Dat gaan we daarna doen en de hele school ruikt heerlijk! (En de pepernoten smaken lekker).

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Intens leven

     

Donderdag 16 november. Ben je een dag buiten, dan besef je pas hoe intens de kinderen hier op school leven.  Je leeft de dag met hen mee, net zo intens, zodat je op het eind van de middag neerploft en denkt: zo, dit was weer een dag. Buiten zijn vandaag vooral de jongens,  de jongens van 8, 9, 10 jaar oud. Ruzie om een vervoermiddel. Wie mag erop? Ik kom erbij en merk de irritatie. Roep ze bij elkaar. Wat is er aan de hand? Uitleg vanuit beide kanten. Een oplossing dient zich als vanzelf aan: eerst mogen de drie jongens die het bedachten er 10 minuten op, daarna de vier andere jongens 15 minuten. Maar dan is er al een ander spel bezig: stoeien. “Ja, een gevecht!” Ze bedenken het zelf, stellen spelregels op: trappen mag niet, jas vasthouden ook niet, time-out is mogelijk. Ik vind het spannend. Het gaat goed. Eerlijk ook, 10 tellen iemand op de grond houden en je hebt gewonnen. Als degene wint van wie ze het niet verwachtten, is dat toch ook oké. De scheidsrechter wil ook wel een keer vechten. Hij is gevoelig, kan snel boos worden. Maar dit gaat goed. Hij accepteert de regels en kiest ervoor om te stoppen als hij het niet meer leuk vindt. Ik vind het knap.

Ondertussen zwiert er ook nog iemand aan een touw, is er een fantastisch Pokemon-spel live bezig (ze smijten met termen en krachten die ik niet ken, zijn monsters en kunnen vliegen). Kinderen bouwen een hut, twee meisjes bereiden een heksensoepje. En ik ben erbij, kijk, proef, ruik, ruim stenen en hout op. Heerlijk om hier bij te zijn en dit mee te leven.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties