Alle artikelen | februari, 2018

Plastic in je tandpasta?

Vrijdag 16 februari. We waren naar de voorstelling: Afval? Ben je mal!  geweest. Met 23 kinderen en 3 begeleiders heel lang in tram 16, tot we er zijn. Vlakbij station Moerwijk, in het Laakkwartier een verborgen theater, herkenbaar aan gekleurde pilaren voor de deur. We worden vriendelijk ontvangen, gaan zitten en kijken naar twee vuilnisbakken. Maar daar begint het. Een slapende man wordt ruw gewekt  door twee vuilnisvrouwen: ‘Opstaan, aan het werk’. Een vuilnisbroek aan en dansend het afval sorteren in inmiddels vier vuilnisbakken: plastic, papier, restafval, groen. Een tweede man komt erbij. Verliefd, jaloers, zwetend doen ze dansend hun werk. En aan het eind de vraag: ‘Waar ging het nu over?’ ‘Wist je dat er plastic in je tandpasta zit?’

Inti dacht erover na. “Plastic in je tandpasta? Dat hoeft helemaal niet! We kunnen zelf tandpasta maken.” Een bericht op het forum. ‘Wie mee wil doen, neemt een potje mee met deksel. Claartje zorgt voor de ingrediënten.’ Samen met Inti vind ik een recept (toch wel heel handig, dat internet) en reis de stad af om alles te verzamelen:

Eerst per persoon twee eetlepels kokosolie verwarmen au bain marie, zodat we de andere ingrediënten er doorheen kunnen mengen. Ieder roert in zijn eigen potje een lepel zuiveringszout, 10 druppels pepermuntolie, een theelepeltje Himalayazout en een theelepeltje xylitol er doorheen. Joos heeft haar tandenborstel meegenomen en doet met een spateltje haar eigen tandpasta erop. Poetsen maar! “Getsie, dat is zout!” Nog een klein beetje xylitol (zoetmiddel) erbij. “Ietsje beter”, zegt ze, “maar papa en mama vinden het denk ik wel lekker.”

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Pizza en een onverwachte optreden

Vrijdag 9 februari

   

Een koude ochtend. Sneeuw is voorspeld. Het vuurtje brandt, maar het duurt lang voordat de oven echt heet is. Binnen help ik met het uitrollen van het deeg en het beleggen van de pizza’s. Buiten wacht een lange rij tot hun pizza aan de beurt is. Ahmed, de vader van Nour, houdt het vuur brandend en zorgt dat iedereen een goed gelukte pizza op zijn bord krijgt. Zo bezig ben ik met bloem strooien, deeg rollen, beleg aanvullen, dat ik niet in de gaten heb wat er in de rest van de school gebeurt.

Dat merk ik om 14 uur ’s middags, als we geroepen worden voor het optreden. Liesbeth, moeder van Asawini, die vanuit Suriname een maand bij ons op school zijn geweest, heeft het theater omgetoverd. De ramen zijn verduisterd, er branden twee lichtbollen op de piano, bij de ingang krijgen we een programma en als iedereen stil is komt Dechen naar voren. “Dames en heren, uw aandacht alstublieft, vandaag zullen voor u optreden…” Een voor een kondigt hij de spelers aan. Eerst de pianisten, die na 3 weken oefenen ongelooflijke stukjes op de piano kunnen spelen. Zoals “Clair de Lune” van Debussy, dat Jozua ten gehore bracht. Luid applaus voor iedereen. Er volgt meer. Performing arts, ik wist niet wat het was, maar zie het nu. Een groepje leerlingen komt op, dansend, pratend, dezelfde woorden, maar door elkaar heen. Dan bevriezen ze en komen weer tot leven en zeggen ze om de beurt een eigen zin, iets dat over henzelf gaat. Kort, maar zeer krachtig. Wat een kunst, om met zo weinig middelen, in zo’n korte tijd, zoiets tot stand te brengen.

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Schilderen en schoonmaken

   

Vrijdag 2 februari

Ik kom het atelier binnen. Er staat een schilderij op een ezel. Job heeft het geschilderd en is er nog mee bezig. “Wat kan ik er nog meer bij maken?” Hij schildert nog een wolk en een konijnenhoofd. Even later is het druk in het atelier. Job is inmiddels aan een nieuw schilderij begonnen en heeft anderen meegenomen in zijn enthousiasme. Ric maakt een verkeersbord voor in de gang: Afbeeldingsresultaat voor verkeersbord, blauw met twee witte pijlen

“Ja want soms zijn er tegenliggers en dan weet je dat je daarvoor moet uitkijken!”

Zeger, Joos, Dylan en Bram maken hun eigen voorstellingen, voor thuis, voor aan de muur. Ze zijn trots op wat ze maken.

 

Aan het eind van de middag pak ik een bezem en begin alvast te vegen in de speelruimte. Kinderen lopen binnen. “Willen jullie helpen?” Schoonmaken willen ze wel.  Een doekje en een sopje zijn gauw gehaald. Aan het werk! Stoelen, tafels, vensterbanken, alles wordt afgenomen. “Ik houd van schoonmaken!”, zegt Joos. Kate kijkt. Bram helpt. Job wil ook graag meedoen. Met een natte doek doet hij de onderkanten van de stoelen: “Die moeten ook eens schoon worden.” Zo. Om drie uur kan de deur van de speelruimte

dicht. Alles opgeruimd, geveegd en schoongemaakt. Dank jullie wel, lieve leerlingen!

 

 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties