Alle artikelen | november, 2018

Leerlingen praten mee

Woensdag 21 november. De leerlingenkring is net geweest. Daarin kwam ter sprake: hoe kunnen we zorgen dat afspraken worden nagekomen? We merken dat het lastig is om mensen steeds weer aan te spreken als ze zich niet houden aan een afspraak. Ze hebben er immers wel hun consent (‘ik kan er mee leven’/ ‘ik heb geen overwegend, beargumenteerd bezwaar’) aan gegeven. Een veel voorkomende schending is het op schermpjes zitten in de rustruimte. Deze ruimte is bedoeld om rustig te zitten en eventueel -met oortjes in- naar muziek te luisteren. De ruimte is niet bedoeld om op je telefoon of laptop spelletjes te spelen. Leerlingen die er last van hebben, willen niet steeds hun vrienden vragen om te stoppen met op hun scherm zitten. Begeleiders hebben geen zin om continu politie-agent te zijn bij de rustruimte. Wat nu? 

Met een aantal praten we er verder over. Het is lastig. De afspraken hebben we met elkaar gemaakt. Als je het niet eens bent met een afspraak, kun je met een altenatief voorstel komen. Dat gebeurt nu niet door de computergebruikers in de rustruimte. Zij lappen de afspraak aan hun laars. Voelen ze zich (nog) niet zo verbonden met de school, dat ze begrijpen dat de ruimte en vrijheid die ze krijgen niet alleen voor henzelf gelden, maar ook voor de mensen om hen heen? Dat als iemand last heeft van iets, er een grens is bereikt en dat er daarom afspraken gemaakt worden over zoiets als schermgebruik in de rustruimte?

De leerlingen uit de leerlingenkring willen het graag bespreken in de schoolkring: hoe zorgen we dat mensen zich aan afspraken houden? Wat is daarvoor nodig? Heel fijn om hierover met betrokken jongeren in gesprek te zijn.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

De dag ontvouwt zich

Vrijdag 16 november. Soms lukt het om je over te geven aan wat de dag je brengt. Een grote dobbelsteen wordt overgegooid in de speelruimte. ‘Laten we hem rollen’, zeg ik. ‘En dan kijken wie het hoogste gooit.’ Luc doet mee. Hij telt zijn getallen bij elkaar op. ‘We gaan tot de 100!’ Hij wint. 

Met wasco kleuren over buiten opgeraapte blaadjes onder een papier en het patroon zien ontstaan. Yannah doet mee. We knippen het uit en hangen het op het raam. Isra tekent een prinses, een vlinder, sneeuwvlokken en een zon. ‘Wil jij het voor mij uitknippen?’ Ze kijkt toe hoe ik het doe. 

Buiten wordt gesprongen en gebald. Keiro verzamelt kinderen voor zijn spel ’s middags. Enthousiast komen ze aangerend: ja, estafette met pittenzakjes! Keiro doet het eerst voor met zijn vrienden, en daar rent de rest er achteraan. Een tikspel nog, en dan is het tijd voor fruit en rusten we uit. Met een doekje maken we de tafels schoon. 

Een gewone dag, vol ingebouwde rust. Een dag om niet te vergeten. Een dag om me te herinneren wanneer die rust er even niet is.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Van Haags Jantje naar Haagse Harry

Daar gingen we dan, met tram 16 naar het Buitenhof, waar we uitstapten om met een gids van het Gilde Den Haag een tocht te maken langs Haagse historie. Eigenlijk was de wandeling bedoeld voor 9+-ers, maar wij waren met een groepje van 6-9-jarigen. Ze snapten heus wel waar het over ging. Haagse Jantje met zijn vingertje en zijn duim en op zijn hoed draagt hij een pluim. Daarna de Hofvijver, waar een vogel met een s-nek (ze hadden net de letterles gehad) zat. En ook een aflopend stuk weg: “Hier mochten vroeger de paarden drinken”, vertelde de gids. Want toen waren er nog geen trams en auto’s, alleen paarden en koetsen.” We lopen langs het Mauritshuis naar het Binnenhof. “Wie is de baas van Nederland? De koning of Mark Rutte?” Dan komen we bij de Gevangenpoort. Vroeger de enige toegangsweg tot het Buitenhof. We gaan op zoek naar ooievaars, het teken van de stad Den Haag. Waarom ooievaars? “Ze verkochten vis op de markt, en ’s avonds lag daar al dat afval. Daar kwamen de ooievaars op af. Zij aten de restjes op en zo werd Den Haag weer schoon.” “Vroeger was Den Haag een dorp. De Gravenstraat was er al, zo kwam je op de markt, waar je een stofje kon uitzoeken als je een mooie jurk wilde.”

We vinden een ooievaar bovenop de Grote Kerk, en op het bordje dat ons de richting wijst. Naar Haagse Harry, de moderne variant van Jantje. Hij steekt geen duim op, maar houdt achter zijn rug een hand verborgen waaruit een opgestoken middelvinger zichtbaar is. Van vroeger naar nu, met mooie verhalen, een pet en een certificaat. Want al deze kinderen zijn nu Hagoloog: ze weten iets van de geschiedenis van hun stad. 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie