Alle artikelen | september, 2020

sunset slots casino bonus codes eu

Yes! Wij doen mee met de Cleanup Day voor scholen op woensdag 16 september en komen om half negen naar het strand van Scheveningen. Zonnig met een windje. We krijgen een vuilniszak en een turflijst en gaan in groepjes op zoek naar troep. Ongelooflijk wat we allemaal vinden: twee flessen van 1 liter of meer, drie kleinere flesjes, zeven blikjes, vijf verpakkingen van snoep of snacks, vier koffiebekers, drie lege sigarettenpakjes, heel veel peuken, twee plastic tasjes, sokken, een onderbroek, ontelbaar veel stukjes plastic, papier, touw. Een zak vol met een groepje. En we zijn met vier groepjes. Hoeveel je wel niet kunt verzamelen in zo’n korte tijd. We maken een foto van ons met het vuilnis. En dan is het tijd voor een duik in zee, die altijd heerlijk is. Golven waar we ons door mee laten nemen. Eindelijk eruit, een boterham, wat drinken. En weer naar huis, met het gevoel dat we toch een beetje hebben bijgedragen aan het opruimen van al dat plastic in de wereld. 

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Kamp, laatste ochtend

Inpakkken en wegwezen, maar zo snel ging het niet. Eerst nog iets over de avond daarvoor. Pep -vaste kracht in het souterrain voor de catering op donderdag en vrijdag- was gekomen met zijn broer om het eten te verzorgen. Weer een heerlijk maal, met als klap op de vuurpijl een veganistische taart met chocola, cashewnoten en blauwe bessen.

De dropping van de oudsten verliep voorspoedig. Elf pubers, samen op stap. Het donkere pad waar ze gedropt waren, leidde naar een weg en even later zag Eline -die mee was geweest op de wandeling twee dagen ervoor- een bord dat ze herkende. Zonder dralen wees ze de weg naar het kampvuur, waar wij me thee op hen zaten te wachten. Het was goed gegaan, geen gedoe, gezellig gewandeld en gekletst. “Wij hebben elkaar onze levensverhalen verteld.”

Toen werd het ochtend en moesten we gaan. Eerst een ontbijt, thee, koffie. Alles in de tassen stoppen, opruimen, vegen. Wachten tot de ouders komen om hun kinderen op te halen. Rijden naar Den Haag. Daar staan de andere ouders al te wachten. Daaag. Het was een superkamp!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Dropping en survival

Het is half twaalf ’s avonds. We zijn net terug van de dropping. Zes kinderen van 8, 9, 10 en 11 jaar en ik. Afgezet tussen de maisvelden. “We zitten in de middle of nowhere met allemaal huisjes.” Een lampje mee, voer voor onderweg, pleisters en een fles water. We lopen rechtdoor en dan naar links. Daar is het heel donker. Na een tijdje een bord ‘Braamt’, ons dorp. Maar we zijn er nog niet. Nog een bord ‘Jan Klaassen Dromenland’, dat is tegenover ons. We volgen de weg en net als we ons afvragen of het wel goed is, zien we de slagboom van ons terrein. Jippie, we zijn er!

De andere groep, die eerder vertrok, komt later aan. Zij zijn een beetje omgelopen. De derde groep met oudere kinderen, is net vertrokken. Zij worden iets verder weg afgezet.

Maar eerst was er de bonte avond met een kampquiz en een quiz met vragen over Luc en Sofie: ‘Wie is er ouder? Wie kan de gekste geluiden maken? Wie is sterker? Wie is er beter met Minecraft?’ Erg leuk. Als afsluiting een kamplied over wespen en gore afwasbakken en struikelende mensen tijdens de survivaltocht.

Want die hadden we ook nog gehad vandaag. Rennend door het gras, langs touwen over het water, over een net, onder een hek door. De 50-plussers hadden er verrassend weinig moeite mee. En nog was het niet klaar, want in kano’s deden we wedstrijdjes: eendjes verzamelen, het snelst onder de brug door en een estafette. Heel fanatiek werden we ervan.

En nu lekker slapen en dromen van de dropping.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties