Alle artikelen | februari, 2021

http://blog.devrijeruimte.org/casino-norfolk-va/

Online dichten, nooit gedacht dat ik dat nog eens zou doen. Maar ja Corona. Tijd voor nieuwe ideeën. Gedichten schrijven met kinderen is een ontdekkingstocht: Wat zie je? Wat hoor je? Wat voel je? “Ik heb geen fantasie.” zegt er een. “Dat hoeft ook niet, schrijf maar op wat je ziet”, zeg ik. Eerst hebben we geluisterd, naar de regen, die op al die verschillende plekken, in huizen kilometers van elkaar, klonk. En niet overal hetzelfde. Max bijvoorbeeld woont bij een vijver en hoort de druppels op het water vallen: Druppels belanden op het water/ het klinkt als een douche. Midas hoort het geluid van de stad, VRRRR – rijdende auto’s, het zoemen van de tremmen, zelfs met de ramen dicht hoort hij dat. En Manu heeft veel geluiden om hem heen: Ik hoor de wind HHH/ Ik hoor een auto Rrr/ Ik hoor m’n zusje Aaa/ Ik hoor het in mijn kamer/ Ik hoor alles heel zacht.

De les daarvoor keken we door een wc-rol naar de wereld. Je ziet maar een klein stukje. Wat zie jij? Kun je dat zo precies mogelijk opschrijven? Wat voel jij? En wat voelt of denkt datgene waar je over schrijft? Sofie dicht: “Daar in onze tuin/ met een blauwe muts/ een tuinkabouter./ Hij zit daar de hele dag./ Hij denkt aan de zon/ en aan mooit roze bloemen./ (…) Hij zit daar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat./ Wachtend op de zon. (…)”

de tuinkabouter van Sofie

De laatste keer gaat het mis, geen verbinding. Alle deelnemers worden er om de beurt uitgekieperd. Op een gegeven moment ben ik nog maar alleen met Manu in de online les. We associëren op het woord ijs: winter-koud-noordpool-kompas-zoeker-foto … en maken zo samen een gedicht met de gevonden woorden: IJskoude winter/op de Noordpool/ foto’s van witte wind/ met een kompas/ zoek ik de weg/ ijskoude vingers/ Eindelijk in bed.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Gezelligheid

Maandag 8 februari mochten we voor het eerst sinds de kerstvakantie weer naar school. Een feestje, zo voelde het. Een sneeuwfeestje bovendien. Koud, glad en wit was het; niet iedereen kon daardoor komen. Maar met degenen die er waren hadden we het gezellig. Een maandagkring met twee kleuters en negen oudere leerlingen. We keken ieders sneeuwfilmpjes – van een skinny sneeuwdip tot een snelle afdaling van een steile heuvel- tekenden en vertelden elkaar wat we gedaan hadden. Niet zoveel bijzonders te doen deze week, maar elkaar zien en de sneeuw in was genoeg voor deze dag. Eindeloos buiten, bouwen aan forten met scheppen en plastic kratjes gevuld met sneeuw. Sneeuwgevechten, sleetje rijden, bergen maken. Ze kregen er geen genoeg van.

werkbegeleiding

Ik bleef beneden, hield werkbegeleiding in de speelruimte en deed ook nog een dictee. Ondertussen kregen de kleuters tekenles van Damir. We aten een heerlijke lunch van Dorien, wasten onze borden af, kwartetten en speelden het mollenspel. Natuurlijk ook met de kleuters naar buiten. Nina had speciaal een emmertje meegenomen. Dat vulde ze met sneeuw en kieperde ze om. Mia sloeg er nog even op met een plastic schep, zodat er een mooi torentje uitkwam. Nou drie torentjes zei Nina: “Nu gaan we ze platstampen.” En dat deden ze. Rode konen, natte sokken. Om drie uur blij naar huis. Wat fijn om elkaar weer in het echt te zien!

nog even met de schep erop slaan
Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties