Alle artikelen | Boeken

RSS feed voor deze sectie

Hand in eigen boezem

Maandag 20 september. Soms zijn er van die dagen…waarop je achteraf denkt: had ik nou zo moeten reageren? Kon ik niet even wachten? Was het echt nodig om op dat moment iets te zeggen? Je wil de kinderen voortstuwen, want weet hoe heerlijk het is om te kunnen lezen en schrijven, en wil hen daarbij graag helpen. Maar het werkt niet. Hoe vaker je tegen een kind zegt dat het fout is wat hij doet, dat het anders moet, 'daar moet die letter staan!', hoe minder ruimte er voor het kind overblijft om zelf uit te vinden hoe het moet. Geduld met de lesstof, vertrouwen in het kind, rust in jezelf, dat zijn de beste ingredi├źnten om het lees- en schrijfproces (en welke andere activiteit dan ook) te laten slagen.

Soms is dat lastig, want heb je zelf zin om door te gaan, wil je eigenlijk het proces – wat in het kind zelf moet plaatsvinden, het is zijn ervaring met het materiaal- versnellen. De uitdaging is om op zoek te gaan naar op het juiste moment de juiste vraag te stellen of opmerking te maken, of misschien wel niets te zeggen. Kinderen genieten als ze zelf ontdekt hebben waarom 'die letter daar moet staan', en zullen het daarna ook veel beter onthouden. Kortom, ook een begeleider kan nog veel leren op De Vrije Ruimte. Dat ga ik elke dag opnieuw weer proberen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties