Alle artikelen | Claartjes Weblog

RSS feed voor deze sectie

Coronatijd

virtueel Paasontbijt

Iedereen eet zijn eigen ei in zijn eigen huis, elkaar toezwaaiend vanaf een scherm, zo zag ons paasontbijt eruit. Het idee was leuk, maar je merkte wel dat mensen niet gemaakt zijn om achter schermen te leven. Je mist de spirit, de schwung, de dynamiek, het geroezemoes, het eitje tikken, het lijfelijk aanwezig zijn. Met de lessen was dat anders – je vertelt iets, er komt een vraag, je geeft antwoord, ze werken verder, het gaat goed.

De eerste 3 weken in coronatijd gaven we de basisschoolleerlingen iedere dag een uitdaging. Via de whatsapp kwamen de antwoorden binnen: een gedicht, een mooie tekening, een foto van een lekkere pannenkoek, de oplossing van een puzzel. Toen we na 3 weken nog langer thuis moesten blijven, begonnen we aan de online lessen. Voor de middelbare scholieren hadden we dat vanaf het begin al gedaan, maar voor de jongere kinderen was dat nieuw. Een link naar een jitsimeet en dan begon de les: ‘Goeiemorgen, vandaag een proefje met water en zeep.’

een bel in een bel

Van te voren hadden ze al doorgekregen welke spullen ze nodig hadden en zo konden we meteen beginnen. Het werkte. Ook vergaderingen online gingen boven verwachting goed. We hielden ons aan de rondjes, luisterden goed naar elkaar en kwamen tot besluiten. Dat hadden we van te voren niet verwacht.

En nu is het 15 mei, de eerste schoolweek zit erop. Twee dagen waren het, dagen van weer wennen aan elkaar, aan de nieuwe regels – ouders blijven buiten, handen wassen als je binnenkomt, voor je gaat eten en als je naar huis gaat, 1,5 meter afstand van elkaar -, zonder pubers, want die mogen nog niet naar school. Levendig, maar leger, gestoei, maar ook stiller. We missen de oudere leerlingen! Donderdag leek iedereen al meer gewend en leek alles gewoner. Zo gek is het ook niet om je handen te wassen, zeker niet als je, zoals hier, eerst heerlijk in de modder hebt gespeeld.

waar gaat het water heen?

Het was fijn om te kijken naar de kinderen, te genieten van hun spel, te merken dat ze zoveel zelf kunnen en oplossen en er zijn voor elkaar. Daarom werk ik op De Vrije Ruimte.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Met minder mensen

Maandag 27 januari. Ook bij ons komt het voor: mensen die ziek zijn. Hoe los je dat op? Improviseren blijkt dan een toverwoord. Twee maandagkringen samenvoegen, 20 kinderen in het totaal. Het lukte in de speelruimte. En al hadden ze af en toe moeite om naar elkaar te luisteren, uiteindelijk kwam wel iedereen aan het woord en kon zeggen wat hij te zeggen had, over het weekend en over een sport die hij graag op school zou willen leren. We deden zelfs nog een spel: raad het geluid of de beweging, waarbij alle leerlingen iets mochten uitbeelden. Ze keken en raadden en waren enthousiast.

De lessen verdeelden we, om de beurt ging een begeleider naar boven met een groepje voor een les, terwijl de ander beneden bleef met de kinderen die speelden (vleermuizen, poesjes), bouwden, tekenden of kralen legden of buiten aan het graven waren.

Wat je dan merkt: je kunt niet overal tegelijk zijn of bij alles aanwezig zijn. Maar je kijkt en ziet – een jongen die huilt, buiten (terwijl jij binnen bent), maar hij stopt ook weer en wordt getroost door degenen die buiten zijn. Een kind dat zich onrechtvaardig behandelt voelt in de bouwhoek, terwijl jij in de speelruimte bent en hem ziet en denkt: is het nodig dat ik er iets aan doe? Nee, het bleek niet nodig, hij en zijn vrienden losten het zelf op. Dus soms is op afstand blijven, ruimte bieden, tijd geven, wat nodig is om een kind zelf tot oplossingen te laten komen. Heerlijk, die vrije ruimte!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Pizza’s

een nieuwe pizzabakker

Vrijdag 10 januari. Als je eenmaal hebt besloten dat iedere eerste vrijdag van de maand pizzadag is, moet je dat natuurlijk ook doen. En als de eerste vrijdag in een vakantie valt, doen we het de tweede vrijdag. Zodat we in ieder geval 10x per jaar de pizza-oven gebruiken. Een vuur-aansteker is er altijd: Jos, vader van Ea, doet dat met passie en liefde, zodat er om 9 uur al een heerlijk vuurtje brandt. Maar dan? Hij moet weg, het vuurtje moet brandend gehouden worden en er zijn kinderen om op te letten. De bestelde pizzabakker, een oud-leerling, blijkt vandaag toch niet te kunnen. Ik kijk naar het vuur en naar de kinderen in de tuin en de kinderen binnen. Daar, in de speelruimte, zitten intussen oudere leerlingen die kralen leggen met de jongste kinderen. Ook in de tuin zijn ze lekker aan het spelen.

Maar als ik bij het vuurtje blijf, komen er geen pizza’s. Het deeg is weliswaar gemaakt, maar dat moet nu uitgerold en belegd worden. Ik kom Andreas en vrienden tegen, hun les blijkt niet door te gaan. Zij willen wel pizza’s bakken ‘we hebben toch niets te doen’. Ik ga groenten snijden, deeg rollen en pizza’s beleggen met de leerlingen. Na een tijd is er een rij voor de oven, de pizza’s worden goed gebakken en met smaak gegeten.

Uitgaan van vertrouwen, het komt goed, ook als je bij aankomst op school nog helemaal niet weet hoe.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties