Alle artikelen | Claartjes Weblog

RSS feed voor deze sectie

Lepels en lenteliedjes

Vrijdag 22 maart. Ja, lente! De zon op je gezicht, dat is fijn na 2 weken wind en regen. Binnen heeft Isra (4) een restaurant. Ik mag nog niet komen eten, want het is nog niet klaar voor de gast, zegt ze. Ik ga ergens anders ziten en teken wat ik wil eten: een lekker frambozentaartje. “Het komt er aan!” Even later staat het voor mijn neus. Ik hoef mezelf niet eens te verplaatsen. Dan teken ik bestek, maar de lepel lukt niet goed. “Ik leer je wel hoe je een lepel tekent”, zegt Yannah (6). Streepje voor streepje doet ze het voor en ik doe haar na. Wat een prachtige lepel!

Tijd om echt te gaan eten. “Laten we een lenteliedje zingen.” Isra kent er wel een. Ze zingt een zelfgemaakt liedje over alle kinderen die buiten gaan spelen en les gaan geven, dat het lekker weer is en dat je zonder jas mag. Wat een heerlijke dag toch weer, lekker meedoen met wat er is en samen nieuwe dingen ontdekken.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

De dag komt op je af/ de dag komt naar je toe

het vuurvliegje is niet eenzaam meer

15 februari. Het is weer vrijdag. Zo’n dag waarvan je niet weet wat die zal brengen. Geen lessen vandaag voor mij. Beneden zijn, bij de kleuters en andere leerlingen. Kijken, meedoen, helpen, net wat nodig is. Een meisje huilt. “Wat is er? Zal ik je voorlezen?” Ze pakt een boek, ‘Het eenzame vuurvliegje’, van Eric Carle. Ik lees. Twee jongens luisteren mee. Aan het eind glimmen de lichtjes van alle vuurvliegjes die het eenzame vuurvliegje dan toch heeft gevonden. “Zullen we nog zo’n boek lezen?” We pakken alle Eric Carle-boeken die we hebben: Het vervelende lieveheersbeestje, Rupsje Nooitgenoeg, De geheime brief, Wil jij mijn vriendje zijn, Beertje Bruin, wat zie je daar?, Van top tot teen, De spin die het te druk had…. We lezen ze allemaal, kijken, voelen de bladzijdes, doen wat er staat – op 1 been staan, je schouders optrekken – en worden er vrolijk van. Tijd voor tienuurtje. In de bouwhoek en in de tuin wordt gebouwd. Iedereen maakt het goed.

Na de lunch, rennende jongens en een meisje door de gang, gegil. Tussen de 11 en 14 zijn ze. Het is half 2. “Ga dan maar naar huis”, zeg ik. Maar dat willen ze helemaal niet, een heeft nog les, een ander wil nog kletsen. “Stom om elkaars telefoon af te pakken”, vind ik. Een grap voor de een is niet per se een grap voor de ander. Even liet ik de dag op me af komen. Maar pratend met elkaar in de gespreksruimte wordt ieder weer rustig. We hebben het over de nieuwe voorstellen die zijn gedaan om het beeldschermgebruik op school in te perken. Wat het uiteindelijk gaat worden, weten we nog niet. Wel dat het fijn is als mensen minder op hun schermen zitten en meer met elkaar praten in het echte (en niet het virtuele of digitale) leven.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Weer weer

4 februari 2019, boven op het duin

Wat een weer was het, vorige week maandagmiddag toen we naar het strand gingen met twintig kinderen. ‘Weer beleven’ stond op het programma in het kader van de themaweek weer & klimaat.

Klimaat beleef je niet, je ondergaat de langzame tot snelle verandering en komt dan in actie. Ook onze leerlingen staakten op donderdag met een trommel en kartonnen met leuzen ‘boeit de toekomst jou?’ Toen was het zonnig.

Maar op maadag blies de wind en striemde de regen die af en toe hagel en dan weer sneeuw was. De bus was warm, het duin oprennen fijn. We raapten plastic en stopten het in meegebrachte zakken. We zagen de zee. We schuilden onder de basaltblokken. We werden nat en koud en moe. Terug in de bus. Warme chocomel op school. Dicht bij de kachel zitten, voorlezen, puzzelen, een spelletje. 

Weerproefjes doen: een barometer maken, en regen. Kijken wat er met ijs gebeurt. Verhalen horen over oceanen en golfstromen. Films kijken over hoe wolken ontstaan en ‘an inconvenient truth’, uit 2006 alweer. Nog steeds zeggingskracht. Een quiz en een prijsvraag: wie maakt de mooiste weerfoto? Sneeuw, ijs, zon in de avond en van bovenaf de school. Een nieuwe leerling ziet zijn kans en doet wat hij graag wil. Zo leven we samen in weer en wind, storm en regen. Maar altijd gaat dan toch weer de zon even schijnen, zoals vandaag tijdens het kneden van het pizzadeeg.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties