Over Claartje

Mede-oprichter van De Vrije Ruimte, school voor natuurlijk leren. Iedere dag genieten!
Author Archive | Claartje

how to beat online roulette wheel diagram

Optreden van Isra en Myriam

Zo blij waren we dat het door kon gaan, ons jaarlijkse zomerfeest. Met leerlingen en ouders, broertjes en zusjes. Maar nog wel zonder opa’s en oma’s en oudleerlingen. Toegangsbewijs was zoals altijd je lievelingshapje. En dus stond het souterrain vol met salades en taarten, watermeloen en chocoladecakes. Genoeg te eten voor iedereen. Maar eerst de rapporten. Een werk waar veel begeleiders tot laat in de avond mee bezig zijn, om voor ieder de goede woorden te vinden en precies op te schrijven wat ze hebben gezien bij de activiteit die de leerlingen hebben ondernomen. Geen saaie cijfers, maar een uitgebreid verslag van wat iemand heeft gedaan en hoe die het heeft gedaan. We zitten in een kring in de tuin en voor elk is een kort woord ‘je had niet zo’n zin om naar werkbegeleiding te komen, maar nu weet ik dat je heel veel weet van de wereldoorlogen, misschien wil je daarover zelf een keer een les geven?’ Een cadeautje voor iemand die weg zou gaan, maar toch bleef: een spiegel, omdat zij ons een spiegel voorhield, waardoor wij in kunnen gaan op haar wensen.

Tijd om te gaan eten. Ondertussen klinkt muziek, het open podium is begonnen! Praten met mensen die je lang niet hebt gesproken. Luisteren naar zingende kinderen en later naar Isra op haar viool. Moeilijke momenten komen, afscheid van leerlingen die vertrekken. Ze krijgen een klein cadeautje, een boekje met foto’s, een woord dat hen typeert: creatief – sportief – er op af! Het is goed zo, maar wat zullen we jullie missen. “Ik wil helemaal niet weg!”, zegt Alma, 18 jaar, die nu haar eindexamens afrondt. Vier jaar heeft ze hier gezeten, vrienden gemaakt, meegedaan en meegedacht met de school. Nu is ze klaar, cum laude geslaagd. Eerst op reis en dan verder. We hopen dat je nog eens terugkomt om te vertellen hoe het met je gaat en, wie weet, nog eens mee te doen met De Vrije Ruimte. Want dat is wel wat er gebeurt: oud-leerlingen die terugkeren, om de catering te doen, om te helpen met de ICT, om stage te lopen.

Intussen heeft iedereen zijn cadeau, fotoboekje en praatje gekregen en dan nemen we afscheid van Annie, onze boekhouder. 81 jaar is ze en 11 jaar lang heeft zij de boekhouding van de school gedaan. Dank je Annie! Het feest loopt ten einde. In de zijtuin spelen kinderen met de pas gekregen rugbybal. Ouders en degenen die niet blijven slapen gaan naar huis. De rest maakt zijn bed op in de ruimtes boven. Nog even bij het vuurtje met marshmallows en gitaarmuziek. Naar bed met een verhaal. Slapen duurt bij sommigen wel even, maar de jongste van vijf gaat liggen en is meteen vertrokken. Zitten, soezen, samen zijn. De laatsten vertrekken. Een paar blijven wakker bij het vuur.

Croissant
het ontbijt

’s Morgens zet ik koffie en thee en komt Hannelore met verse croissantjes. Dat is zo lekker! De kinderen vinden dat ook. Nog een stukje fruit en een boterham, spullen inpakken en wachten tot ze worden opgehaald. Raar hoor, dat het jaar voorbij is. We zwaaien ze uit. Fijne vakantie, tot na de zomer!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Strand

na nog geen 10 minuten wilden ze al de zee in

Mooi weer was het zeker niet, de laatste woensdag voor de vakantie, op 14 juli. Maar ook geen regen, dus ging de stranddag door. Voor iedereen die wilde. Jong en ouder verzamelde zich op het Scheveningse strand bij La Cantina. Makkelijk te bereiken en goed te fietsen vanaf school. Om half negen kwamen de eersten al aan. Wij waren iets later, met het spel Kubb (gooi eerst alle blokken van je tegenstander om, daarna de koning), pionnen, een bal en een boomerang. Maar eerst de zee in! Ik zei dat ik nog even wilde wachten, omdat ik het anders de hele ochtend koud zou hebben. De kinderen hadden nergens last van. Grote golven, heerlijk springen. Na een tijdje er weer uit om te graven en te rennen en te kletsen met elkaar. Twee jongens van 9 en 11 jaar aan een picknicktafel in goed gesprek met twee meiden van 15.

vliegeren

Julo had zijn vlieger meegenomen en liet die op. Pelle probeerde met zijn schepnet iets te vangen, maar veel dieren waren er vandaag niet in de zee. Jongens hadden spijt dat ze hun zwembroek niet hadden meegenomen, want als je eenmaal bij de zee bent, wil je er toch zeker in? We speelden kubb en trefbal, aten ons brood, groeven ons in. Nog een keer de zee in, ik ging mee, zwemmen door de hoge golven, heerlijk! Aankleden, trui aan, alles verzamelen. Daar kwamen de ouders al weer om de kinderen op te halen. Wat fijn toch dat we zo dicht bij de zee zijn en er altijd naar toe kunnen. Zo’n stranddag gaan we zeker vaker doen.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Vervlogen geuren

Omdat we een beetje vroeg zijn, eten we eerst een ijsje op het Binnenhof

Zomaar een dag, een maandag. Het idee om weer eens naar een museum te gaan ontstond al eerder. Eruit, op stap, om schilderijen te zien en daarbij de geuren te ruiken! Dus gingen we naar de tentoonstelling ‘Vervlogen geuren in kleuren’ in het Mauritshuis. Per mail had ik aan ouders gevraagd of hun kind mee zou willen. Julo had zich goed voorbereid en wist wat ons te wachten stond: poepgeuren! Daarom had hij voor iedereen een kaneelstokje, kruidnagel en foelie meegenomen. Om onder je neus te houden als de schilderijlucht te sterk zou zijn.

Met de tram waren we er zo. Iets te vroeg zelfs, zodat we nog een ijsje konden eten op het Binnenhof. Eenmaal in het Mauritshuis was de tentoonstelling nog niet open, dus begonnen we met het bekijken van de vaste collectie. Wat een ervaring om met acht kinderen rond-de tien-jaar door dit museum te lopen. “Wat vind je het mooiste schilderij? En waarom?” Ze kunnen het goed verwoorden: ‘omdat er zoveel te zien is; dit lijkt net echt; je zou niet zeggen dat het zo lang geleden is geschilderd; is die parel echt? (van het meisje met de parel).’ Voor sommigen duurt de tocht door de zalen te kort – ze zijn nog lang niet uitgekeken. “Ik ga nog een keer terug met mijn vader!”

‘je kunt zo ver kijken!’

Dan komen we bij de vervlogen geuren. Parfums van vroeger, een voor de zomer en een voor de winter. Die ruiken lekker, naar bloemen en bessen. Ook het zakje kruiden in de linnenkast in de net gepoetste kamer heeft een heerlijke geur. Maar daarnaast loopt de gracht in de stad, een open riool. Wat een stank! Gauw het kaneelstokje onder je neus om het niet te hoeven ruiken. Het ergst, daar zijn we het allemaal over eens, stinkt de rottende potvis op het schilderij. We gaan de buitenlucht weer in, de tentoonstelling is afgelopen. Met blije kinderen in de tram weer terug. De zon schijnt, het ruikt naar zomer.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties