Over Claartje

Mede-oprichter van De Vrije Ruimte, school voor natuurlijk leren. Iedere dag genieten!
Author Archive | Claartje

how to beat online roulette wheel diagram

Kamp, dag 5 alweer. Het gaat snel, maar het lijkt eindeloos. Omdat het zo fijn is om samen op kamp te zijn. Buiten, de hele dag, spelletjes, kletsen, in het vuurtje staren, eten en afwassen. Na de toneelstukken op woensdag gaan de jongste kinderen en hun ouders naar huis. Wij blijven en gaan nog even naar het meertje. Eerst wil er een mee, dan twee, uiteindelijk vertrek ik met 9 kinderen naar het meer. Niet iedereen gaat het water in, maar dat maakt niet uit. Dan moet iemand naar de wc en gaan we terug.

Het meertje

De volgende dag gebeurt hetzelfde met de wandeling: wie wil er mee? Er lijkt weinig belangstelling te zijn, maar uiteindelijk gaan we met 26 mensen op pad. Door het bos, de heuvel op. We zien veel paddenstoelen, wat een prachtige omgeving. We lopen en lopen, langs geel koolzaad elders, bramen en brandnetels, die, zo vertelt Camillo, je ook zo op blijkt te kunnen eten. Oprollen met de stekeltjes naar binnen. Een lekker hapje. We zijn er. Wortelsoep met gember, even uitrusten. Kanospeurtocht die vloeiend verloopt. Heerlijk rustig zo varen in een bootje en af en toe een vraag beantwoorden. De zon schijnt. Daarna nog rennen, een rondje om het meer. Nasi eten met pindasaus, gemaakt door Pep, die speciaal hiervoor een dagje op en neer is gekomen. Bonte avond: Casimir zingt Nirvana met net zo’n rauwe stem als de zanger.

Het trio Tobias, Tycho, Andreas zingt het kamplied: het was koud op kamp en Roeline won weer met kubb. Het verdwalen moest nog beginnen, want toen volgde de dropping in de donkere nacht. Het eerste groepje herkende de gele koolzaadvelden van de middagwandeling en vond al spoedig de weg terug. Het tweede groepje luisterde niet naar de jongen met het kompas en liep straal de verkeerde kant op. 8,5 kilometer verwijderd van de kampplek belden ze om opgehaald te worden. De derde groep was inmiddels ook gedropt, ver weg. Wij zaten bij het vuurtje en maakten broodjes. Om half 5 waren ze weer terug. Ontbijten, opruimen, inpakken. Stipt om 11 uur vertrok de bus terug. Dag Braamt, wat hadden we weer een heerlijk kamp!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Kamp – een meertje, een vuurtje, een spel

Woensdag 13 oktober, derde dag kamp alweer. Zoveel gedaan, geen tijd gehad om te schrijven. De bus kwam aan in Braamt, de kinderen rolden eruit en het kamp was begonnen. Kamers inrichten, tenten opzoeken. Jammer, de rits kan niet meer dicht. Als iedereen klaar is, eten we wat en maken ons klaar voor de Olympische Spelen aan het meer. Gemengde groepjes springen ver en hoog en over horden, sprinten, zaklopen, stoten kogel en trekken touw. Iedereen heeft een persoonlijk record, want bij de meeste onderdelen had je twee kansen. De zon schijnt, dus de meesten gaan het meer in om te spatteren en te zwemmen. Koud toch, daarna. Dan is er gelukkig heerlijk warm eten – roti – en blijken opeens veel mensen van sambal te houden. Voor het eind van de maaltijd is de pot al leeg. ’s Avonds een vuurtje natuurlijk en marshmellows om te roosteren. Een dierengeluidenspel: uit de box klinkt het geluid van een dier; welk dier hoor je? Niet altijd gemakkelijk. Doordat het al vrij vroeg donker wordt, leek het al snel heel laat en lagen we best op tijd in bed.

De tweede dag begint met een duik in het meertje door een aantal. Ontbijt met brood en muesli en warme thee. Dan teamspelen van Markant Outdoorcentrum in Braamt, waar we bivakkeren. Weer gaan we dieren raden, maar nu niet door geluiden maar door iemand die het dier – zonder geluiden – uitbeeldt. Twee teams, wie krijgt de meeste punten? Eén team wint, maar er is nog een kans: puzzels leggen van tangramstukken, een vierkant, een liggende man met hoed. Nu wint het andere team. De uiteindelijke test is om zo snel mogelijk vijf dieren te raden. Het tweede team heeft gewonnen, maar de pret was voor beide teams denk ik even groot. En dan gaan we boogschieten. Een spannende sport met scherpe pijlen. Door de pees zo strak mogelijk te spannen, je elleboog omhoog, je oog gericht op het bord lukt het (soms) om doel te raken. Concentratie! Lekkere soep voor de lunch en levend stratego met goden en godinnen daarna. Een goede plek gevonden om vlaggen te verstoppen en elkaar achterna te zitten en te tikken. ‘Wie ben jij?’ ‘Medusa.’ ‘Ik ben Perseus, dus ik win.’ Ondertussen hebben anderen stokken gezocht om te bewerken met Damir; speciaal daarvoor hebben ze allemaal hun zakmes meegenomen. Hè hè tijd om even te zitten, te lezen, te kletsen. Het avondeten is alweer klaar: rijst met chili. Superlekker, dank je wel Dorien, onze kok! Disco, vuurtje, slapen in een koude nacht.

Dag drie, een duik, een ontbijt en tijd om het toneel voor te bereiden. Ieder groepje koos een stuk over goden en godinnen, Noorse, Griekse en een verhaal uit de Mahabharata. Thor met zijn bliksem; de Cycloop die door Odysseus voor de gek wordt gehouden, zodat hij met zijn vrienden hangend onder de schapen vrijkomt; Medusa die door Perseus – met hulp van Athene, Hermes, Hefaistos en de nimfen – in haar slaap wordt onthoofd; Savitri en Satyavan, een koppel, waarbij de een sterft door toedoen van de god Yama. En tot slot Paris en de gouden appel: het verhaal werd voorgelezen en de personages hielden bordjes op met wie ze waren en wat ze wilden. Het eind: Paris heeft de chick! Klaar, kleuters en de iets oudere kinderen naar huis, verhuizingen van tenten naar kamers, nog even naar het meer. En weer is er eten, pasta met saus en als toetje warme chocolademelk met slagroom en een koekje erin. Vuur en zang en een film, Lord of the Rings deel 1. En nu nog even genieten in een kouder worden windje, chips, vuur, gitaarmuziek, brandende lampjes boven ons. Wat een heel fijn kamp toch weer!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
1 reactie

Onderwijs voor de toekomst

de lange weg naar het leven

Nee, je hoeft niet de hele trap op te lopen voordat het leven begint. Want leren = leven = leren. Het idee dat je eerst genoeg zou moeten leren voordat je (eindelijk!) kunt gaan leven, klopt niet. Dat is wat filosoof Jan Bransen ons duidelijk maakt op het minisymposium ‘Onderwijs voor de toekomst’. Hij bespreekt losjes de inhoud van zijn boek ‘Gevormd of vervormd’ en laat aan de hand van prikkelende stellingen en beelden zien dat mensen gemaakt zijn om hun leven lang te leren. Om om te gaan met tegenslag en hun wil te ontwikkelen. Leraar en leerling leren samen in de les, die voor allebei een moment is waarop ze elkaar bij de les houden.

Na Jan Bransen vertellen leerlingen van De Vrije Ruimte over hun ervaringen met leren in vrijheid. “Je krijgt de ruimte om jezelf te ontwikkelen, om eerst de rust te vinden, je veilig te voelen. Dan ben je klaar om te gaan leren. De docenten helpen je hierbij.”, zegt een bijna-18-jarige, die sinds zijn 11e op school. En een 9-jarige die vanaf zijn kleutertijd rondloopt op De Vrije Ruimte: “Het is een fijne omgeving, je mag zelf kiezen wat je wil. Daarom doe je de dingen die je leuk vindt; ook kies je vakken waar je beter in wilt worden. Ik kan spelen met mijn vrienden.”

In de paneldiscussie blijkt dat een stelling nooit zomaar een stelling is: “Ik weet zelf het beste wat goed voor mij is”, maar wat is dan ‘weten’, wat betekent ‘het beste’ en wanneer is het ‘goed’? We kwamen er niet helemaal uit, maar er ontspon zich een interessant gesprek tussen de 9-jarige en de filosoof. De laatste stelling: “Je hebt genoeg tijd om alle dingen te leren die je nodig hebt” bleek bevestigend te kunnen worden beantwoord. Zeker, je hebt alle tijd van de wereld. Het lerende leven gaat altijd door.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties