http://blog.devrijeruimte.org/argosy-casino-kc/

Zo’n maandag waarop je het gevoel hebt dat alles mis gaat. De eerste kinderen staan al te wachten als ik om iets voor achten aan kom fietsen. Ik ben toch niet te laat? De koffie is op, dus moet ik helemaal naar het souterrain om nieuwe te halen. Het wasbakje in de wc is verstopt en het zeeppompje is leeg. In het atelier liggen nog de niet opgeruimde restjes van vorige week. In de maandagkring komt iedere vijf minuten een leerling -te laat- binnen.

Potverdorie! Maar is het niet ook gewoon het einde van het schooljaar? De tijd van foto’s uitzoeken voor de rapporten die we schrijven, de tijd van het naderende afscheid van leerlingen die de school verlaten om ergens anders verder te gaan? Weemoedig, is dat hoe ik me voel? Een beetje wel, maar dan zie ik ook weer de dingen van deze dag. Een gesprekje over voetbal met Ammar, het schuurtje dat door Damir en zijn leerlingen met graffiti wordt beschilderd , een lekkere lunch van Dorien, brooddeeg maken om mee te knutselen, een touwzwaaiende kleuter die laat zien hoe hoog ze al kan, een tekening die ik krijg, aardige kaarten van kunsttherapie-stagiaires. Het begint alweer te borrelen, ideeën komen op. Volgend schooljaar… Eerst maar eens vakantie en de school opknappen. En daarna een nieuw begin, ook fijn dat dat er altijd weer is.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Mmmmm Musical

Drie brede jongens, zes spookjes, twee broers, drie modellen, één familie, een verslaggever en een cameraman, een burgemeester, twee beveiligers, twee boeven, twee coureurs, twee kunstexperts, iemand die altijd overal tegen is – de musical Diamantroof heeft voor elke leerling een op zijn lijf geschreven personage. Zo’n musical heeft altijd wat voeten in de aarde. We beginnen er al vroeg mee, in september. Wie wil welke rol? Welke liedjes zijn er? Leerlingen kiezen, wisselen soms nog, haken af, nieuwe kinderen komen en krijgen een voor hen gecreëerde rol. Er is altijd een moment dat niemand meer zin heeft, dat het even teveel is, ‘alweer musical?!’, maar de liedjes moeten gekend en de dansjes erbij, en je moet toch echt je eigen tekst uit je hoofd kennen… Sommigen kennen al snel ieders tekst uit hun hoofd, anderen moeten de week ervoor nog gesoufleerd worden.

Maar dan is het moment daar, de uitvoering in theater Merlijn in Den Haag! Vanwege de beperkende maatregelen treden ze vier keer op, zodat alle ouders, broers en zussen, begeleiders, kunnen komen kijken. Bij binnenkomst speelt het bandje – leerlingen van school, voor wie soms speciaal een partijtje is geschreven om mee te kunnen doen: piano, basgitaar, drum, dwarsfluit, viool, en in 1 stuk zelfs een trompet. Dan komen de spookjes (de jongste leerlingen) die zich verstoppen zodra de zaallichten uitgaan. We zijn in een oud museum en de trotse eigenaar – die het net gekocht heeft- komt binnen met zijn gezin. “Het lekt hier!” In eerste instantie zijn ze niet blij, maar dan blijkt dat in het museum een geluksdiamant ligt. En of die geluk brengt? Na allerlei onnavolgbare verwikkelingen, enthousiast uitgevoerde liedjes door alle kinderen, onvermoede talenten en veel plezier, blijkt dat de diamant inderdaad geluk brengt. Alleen op een andere manier dan je zou verwachten. Het is namelijk een nepdiamant, maar deze heeft wel twee broers weer bij elkaar gebracht, een wrat op een gezicht doen verdwijnen en gezorgd dat de boeven zijn gepakt. Hoewel? Eind goed, al goed. Blije kinderen, blij publiek. Ik ging naar de generale en naar de slotvoorstelling en zag hoe kinderen gegroeid waren in hun rol, zich meer richtten op het publiek, duidelijker spraken, nog enthousiaster geworden waren. Tot over twee jaar!

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties

Potje voetbal

Muurstickers thema "sport"- Voetbal

Een donderdag. Ik ging maar eens kijken buiten, in de zijtuin, of alles goed ging. Je weet het maar nooit als vier jongens gaan voetballen, van wie een aantal explosief kan zijn. Ik keek. “Doe je mee?” Ik kan niet voetballen. Rennen kan ik ook nog niet. Maar leuk leek het me wel. Dan maar in het doel. Ik ben bang voor de bal, dus hem tegenhouden gaat niet zonder moeite. Soms lukte het. Gelukkig konden ook zij het nog niet heel goed. Een beetje achter de bal aanrennen, er tegenaan schoppen en hopen dat hij bij de goede terecht komt, en niet bij degene van de tegenpartij. Ik werd enthousiast ‘schop hem erin!’, maar dan hield de keeper hem toch tegen, of ging de bal naast het doel, dat bestond uit twee ver uit elkaar neergelegde jassen. Een jongen werd boos, omdat een overschietend doelpunt niet werd goedgekeurd. Kwaad kwam hij op degene af die zei dat het niet goed was. “Ga maar even naar binnen”, zei ik. Hij ging schommelen in de voortuin, en daarna ging hij naar binnen. Even later kwam hij terug, rustig geworden. Hij liep het veld op, keek rond, ging mee in het doel staan, schopte tegen de bal toen die in zijn buurt kwam. Geen van de andere jongens zei hier iets over. Ik zei ook niets. Dacht alleen maar, zo kan het dus ook. Je hebt niet altijd woorden nodig om het weer goed te maken. Je kunt iemand ook ruimte bieden, een time out, even ergens anders heen. Diegene kan zelf aanvoelen wanneer de tijd gekomen is om weer mee te doen. Natuurlijk hangt het af van hoe boos iemand is, en van degenen die aan het spelen zijn, maar dit keer pakte het goed uit. Het lukte, het spel ging verder en na afloop dronk iedereen een groot glas water en was verbaasd dat de ochtend al zo snel om was.

Vind je dit een leuk bericht? Deel het!
0 reacties